“Shock”10.. En nu..???

Standaard

“SHOCK” – deel 10 – En nu….

Daar staat ze dan in de deuropening. Zonder mijn dochter op de arm. Ik loop naar binnen en mijn moeder en ik vallen in elkaars armen, de tranen biggelen over onze wangen. Het moment was helaas zoals altijd van korte duur, het werd weer afgestoten. Het kwam weer te dichtbij…

Nadat we drinken hebben gepakt verteld mijn moeder mij dat de kleine de gehele nacht heeft gehuild en van slag is geweest, net als haar. Dat is de reden dat ze nu slaapt. We lopen naar de tuin, het zonnetje scheen inmiddels.
We zitten tegen over elkaar waarop mijn moeder ineens het volgende zegt:

“Lieverd, luister… ik als jouw moeder en de wijze waarop je bepaalde dingen in het verleden hebt aangepakt sta en stond ik niet achter. Toen ik hoorde dat je in verwachting was, brak mijn hart. Ik dacht, oh nee meisje, wat doe je nou? Ik wilde ervoor waken dat je dezelfde fouten zou maken als ik gedaan heb. Waarom meisje, waarom heb je van zo’n persoon een kind kunnen krijgen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht dat ik dit überhaupt zeggen zou, maar ik ben wel trots op je. Je doet het wel en het is een prachtige baby. Gezond en liefdevol. Je doet het goed, maar waarom blijf je bij zo’n iemand en ga je niet weg. Schat, vertel me waarom?”

Die woorden komen als een dolk in mijn hart terecht. Ik kan niks anders dan huilen en vertel haar het volgende:

Mama, wat moet ik doen dan. Ik heb sinds jaren weer contact met mijn eigen familie. Terwijl ik in al die jaren en ook in de zwangerschap en daarna heel eenzaam was. Ik had niemand maar dan ook niemand. Weet je mam, soms haal ik haar gewoon uit bed wanneer ik niet slapen kan, zodat ze bij me is! Ze word er wakker van, maar ik doe het om die enorme leegte van binnen een beetje te vullen. De pijn waarin ik dag en nacht leef terwijl ik aan de andere kant zo blij mag zijn met dit meisje. Wie de donorzaad is doet er niet toe, uiteindelijk, in een bepaald opzicht. Handig…nee dat is het niet nee. Fijn?! Dat al helemaal niet.

Ik wil uit deze situatie, daarom ben ik vanaf het begin alleenstaande geweest en heb ik het volledige gezag etc. Maar wie gaat me uit deze hell halen? Wie kan mij die kracht geven? Ja, mijn eigen kind wel. Ik heb niet genoeg om mijn huis fatsoenlijk in te richten. (één van de redenen dat ik haar niet in mijn huis wilde, dacht ik bij mezelf). Er is niemand op wie ik bouwen kan als het om iets echt serieus gaat en ga zo maar door. Ik wil mijn dochter echt niet in een gewelddadige situatie laten opgroeien. Ik zag, dat mijn moeder emotioneel werd en echt de pijn zag, maar tegelijkertijd het ook herkende. Al snotterend sprak ik verder over hoe ik er insta en wat ik wil, maar dat ik me gewoon echt geen raad meer weet.

Uit het niets… ja zo is ze… Veranderde mijn moeder weer van emotioneel en meelevend naar afstandelijk en zakelijk. Het komt weer te dichtbij…

“Ga maar snel naar je dochter boven kijken, ze slaapt in mijn bed…”

Hup, weg was ik, snel naar boven. Daar lag ze dan, mijn engeltje in zo’n groot bed. Ik ging naast haar liggen en begin te huilen. Ik kon niet meer stoppen. Ik wilde het niet want ze voelt het als ik huil en verdrietig ben, vandaar die onrustige nacht van haar. Ik wist alleen even niet hoe te stoppen! Het was zo’n gemengd gevoel van verdriet en de vreugde dat ik haar weer vast kon houden, zien, knuffelen en kussen. Uiteindelijk is zij diegene die ervoor zorgt dat ik draaiende blijf en niet instort. Ik probeer kracht te halen uit haar positieve energie. Ze lift me mee als het ware. Aan haar pure zijn kan ik me gedeeltelijk optrekken en zaken aanpakken. Iets wat ik al doe maar alleen wanneer ik “Hem” de deur uit wil werken, dan lukt het me niet. Ik ben bang. Hij is gevaarlijk en gek. Dat blijkt. Ik weet waartoe hij instaat is.

Haar mondje gaat open ze gaapt even… Oh, zo schattig en heerlijk om te zien! Langzaam doet ze haar oogjes open. Ze ziet me en lacht naar me, zo van… Hèhè daar ben je weer mam! Ik heb je gemist. Zo voelde het althans.. ik voel een rilling over mijn rug…

Ik pak haar op en ze begint te brabbelen en te lachen… Zo klein, 5 maandjes oud nog maar. Ik loop met haar naar beneden naar mijn moeder die nog steeds in de tuin zit. Ik geef haar aan mij moeder en vraag waar haar flesje en haar melk staat. Mijn moeder geeft het aan. Terwijl ik haar flesje voeding aan het maken ben, want ondertussen is het al twee uur, loopt mijn moeder de kamer in. Ik vraag waar de kleine is…

“In de wipper buiten, lekker in de zon…”

Ik hoor haar de hal in lopen en naar de beneden verdieping waar de garage is. Ik loop naar de kleine om haar haar flesje te geven. Opeens hoor ik mijn moeder mij naar binnen roepen. Ik leg het flesje weg, ik zet het in de schaduw en loop naar binnen. Daar staat mijn moeder met een prachtige buggy in haar handen. Ze vindt deze beter dan die ik heb. Ik weet niet wat mij overkomt ik omhels en bedank haar. Wat gaaf en lief uiteraard.
Het is ook echt een hele mooie buggy! Samen lopen we weer naar buiten en loop ik richting het flesje van de kleine. Mijn moeder geeft aan dat zij het graag even wil doen. Nou ja, toe maar, straks heb ik haar weer voor mezelf dus laat haar ook maar even genieten. Opeens hoor ik mijn moeder haar stem verheffen en verteld me het volgende:

“Je gaat heel rap nadenken over hoe je van deze vent af kunt komen! Hij moet echt weg!

Ik zie de vuur in haar ogen!

“Dit meisje verdiend een ander leven en je weet donders goed hoe het is om wel in zo’n situatie te zitten. Jij kunt er nu voor zorgen om het anders te doen. Dat kun jij! Jij kunt dat en waarom, …omdat je mijn dochter bent! Dat is waarom jij dit kunt veranderen. Duidelijk?

Ja mam, knik ik en keek naar de grond.

“Kijk me aan, jij kunt en gaat dit doen! Begrepen?! Je bent sterker dan je denkt en dat weet je. Laat niemand je die kracht ontnemen. Je denkt dat je hem de wereld verschuldigd bent, omdat hij gezorgd heeft dat jezelf uit een bepaalde situatie gestapt bent en een ander leven bent gaan leiden. Top, maar nu zonder hem, want hij is gevaarlijk en dit wil je niet voor haar. Je bent hem niks meer verschuldigd. Hou op jezelf continu te straffen, want ook dat doe je. Helder… ?“

Ze praatte wel zachtjes maar erg duidelijk. Dat is mijn moeder, maar zoals vaak heeft ze gelijk. Uiteindelijk geef ik aan dat ik na haar voeding weg wilde gaan. Ze wilde wel dat ik eerst nog iets at. Gehoorzaam doe ik het, ik had er stiekem ook wel zin in.

Nou, daar gaan we dan… Gedag zeggen is moeilijk maar ik moet weer terug. Ik beloof haar dat ik haar een berichtje stuur als ik thuis ben. Niet wetend waarin ik terecht kom. Het voelt alsof ik lood in mijn schoenen heb.

Inmiddels ben ik thuis aangekomen. Hij is er niet… Pff wat fijn zeg! Ik heb de buggy ondertussen beneden in de schuur gezet, want naar boven sjouwen met een baby is geen optie. Nadat ik de kleine in bad heb gedaan leg ik haar in bed. Hij was in geen wegen en landen te bekennen. Plotseling schrik ik, shit, ik moest mijn moeder nog een berichtje sturen! Ach, ik bel haar wel even.

“Hoi, met mij! Ik ben thuis hoor. Alles is goed gegaan. Ik wilde je nogmaals bedanken voor de hulp en het mooie cadeau en sorry voor alle commotie…

Mijn moeder verteld met meteen dat ik moet zweren dat ik weg zou gaan en een paspoort maak met haar naam erop en bij haar laat. Je weet maar nooit. Ze vraagt constant waarom ik het niet gewoon kan doen, waarom ik niet gewoon weg kan gaan bij die klootzak. Ik probeer haar wederom uit te leggen, hoe moeilijk ik het vind.

Kun je niet hier wonen?

Ja dat kan, en dan wat?

In ons gesprek bespreken we wat opties en mijn moeder gaat zich er een beetje in verdiepen. Plotseling hoor ik wat bij de deur en moet het gesprek raar en abrupt beëindigen. Hij komt er aan en ik hang snel op.

“Zo je bent er weer… En de kleine ook zie ik…”

Het enige wat ik doe is knikken..

“Ben jij je tong verloren of zo?”

“Nee, dat ben ik niet. Ik zal je nog eens wat vertellen, ik ben er klaar mee. Gisteren was de druppel voor mij. Jij moet je realiseren dat je dochter haar mannen uit gaat zoeken op hoe jij met haar moeder omgaat en dus ook jegens haar. Wil je dat? Is dat het je waard?”

“Oh, nu ben je ineens ‘sterk’, omdat je weer contact hebt met je familie? Je bent niks waard zonder mij en je kunt ook niks. Ik wil niks van jouw. Het kind is van mij en daar kun je niks aan veranderen en je kunt haar nooit bij me weg houden!”

Wat een loser denk ik bij mezelf. Je beseft niet eens hoe stom je praat en wat een onzin je uitkraamt. Wat denkt hij eigenlijk. Ik ga hier echt wat mee doen. Mijn moeder heeft gelijk, ik kan dit en ik ga dit ook doen. Punt uit.
Hoe en wat, ik zie het wel. En toen kwam het boek ‘The Secret’ op mijn pad… via het internet. Tja en toen…..

Advertenties

Over mellissify183

Hello everyone, My name, is as you may have seen, is Mellissa. I have many things I could tell you about myself, but I do not think it realy matters at this time. Most probably you will get to know me a little bit better through my Blogs/Writting. I hope you all like what I have to write and hope you will follow me, comments etc... As I do with others and following. As I alway's say ( from Jessie J) L.O.V.E #story #write #read #follow

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s