“Shock” 9 Bereid je maar vast voor…

Standaard

“SHOCK” – deel 9 – imagesFB6AA6D3

292374

Doodsangsten straal ik uit. Ik zit bij een vriendin van mij. Ik kan alleen maar huilen en huilen. Meerdere keren loop ik naar de zolder om te bellen. Mijn moeder is helemaal in paniek. Mijn broer is helemaal door gedraaid. Wat moet ik nu??

De dag ervoor..

Sinds een aantal maanden heb ik langzaam aan weer contact met mijn familie na zo’n lange tijd. Aangezien ik een verjaardag had van een goede vriendin zocht ik oppas en mijn
moeder vond het eigenlijk wel heel leuk om op te passen. Ik kon dit zeer waarderen en heb besloten de kleine naar mijn moeder te brengen. Merendeel van de familie woont elders.

Nou vooruit, snel de train in! De kleine vond het fantastisch. We hebben drinken gekocht en andere lekkernijen. Ze zwaait naar iedereen en probeert met iedereen contact te maken. Al zo jong die aandacht vragen… mmm… Dit doet me ergens aan denken, namelijk mijzelf… Oh zo aandoenlijk… Uiteindelijk valt ze in slaap en heb ik er totaal geen kind aan.

Eenmaal aangekomen voel ik me opgelucht maar toch voelt alles ook onwennig. Ondanks mijn eigen moeder, na zo’n lange tijd, blijft het wel onwennig. Na verloop van de dag wordt het wel beter hoor en deed mijn moeder er alles aan om mij op mijn gemak te stellen. De kleine is haar trots, samen met haar man. Ze hebben van alles aangeschaft; een bedje, een badje, een wippertje, wat kleding, pakken met luiers, nou noem het maar op en ze hadden het aangeschaft. Hoe fantastische en gaaf is dat. Ik vind het lief en had dit niet verwacht, ik ben een beetje overrompeld.

Nadat we gegeten hebben ga ik met de trein richting mijn eigen huis. Ik kom bijna te laat op het feestje en moet haasten. Ik vind het verschrikkelijk moeilijk om de kleine ‘achter te laten’. Ik ben zo blij dat het maar voor één nachtje is. Hoe mooi en bijzonder is het dat je het zo ervaart als moeder. Het gevoel dat je haar met niemand delen wil dan alleen maar met jezelf.

Eenmaal thuis aangekomen zie ik dat Hij er ook is. Kut! Ik maak me snel klaar terwijl hij op een negatieve manier aandacht probeert te trekken. Ik doe net alsof ik gek ben. Hij stelt allemaal vragen.

“Hoe is het gegaan? Waarom komt je moeder niet hier naartoe?”

Gelukkig moet ik snel weg. Hij gaat ook, zoals altijd. Elke dag vertrekt hij rond vier uur en komt pas ’s ochtends om tien uur weer terug. Om gek van te worden. Het enige wat hij kan doen is gokken, gokken en mijn god mag weten wat nog meer. Het interesseert me eigenlijk ook niet. Ik ben juist blij als hij weg is! Lekker alleen met de kleine. Laat mij maar alleen zijn!

Zaterdags wordt ik rond 10.30 uur wakker. Ik pak direct mijn telefoon om mijn moeder te bellen. Op dat moment die ik een bericht van mijn vriendin. Ze vraagt of ik bij haar wil komen.. Ik sms haar dat ik eerst de kleine wilde ophalen. Ze bood aan om met me mee te gaan, met de auto, zodat ik niet met de trein hoefde te gaan. Ik sms haar dat ik het haar zo snel mogelijk laat weten en bedank haar voor haar aanbod. Maar nu eerst mijn moeder bellen! Hoe zal het gegaan zijn?
.
De telefoon van mijn moeder gaat over en ze neemt behoorlijk snel op. De avond van het feest heeft mijn moeder gezegd dat ik niet meer bellen mocht, want dat deed ik elk uur ongeveer. Ik miste de kleine zo. Alsof iets uit mijn hart of lichaam gerukt werd.

Toen mijn moeder opnam wilde ik direct alle ins and outs weten. Hoe is de de avond verlopen, heeft ze goed geslapen, heeft ze gehuild… Gelukkig verteld mijn moeder dat het goed is gegaan, heel erg goed zelfs. Ze was enorm rustig en vond het allemaal wel prima. Ze hadden het duidelijk samen erg naar hun zin.

Haar man is vrijdag vertrokken. Lekker een weekend met zijn vrienden. Heel fijn natuurlijk, zo had ze alle tijd alleen met haar kleindochter. Mijn moeder geeft aan dat ze het heerlijk vind. De kleine mag nog wel een nachtje blijven. Ik vind het fijn omk te horen dat ze het zo fijn hebben, maar vertel haar dat ik de kleine echt graag op wil halen. Nog een avond, dat is echt te lang!

Uiteindelijk besluit ik na veel aandringen van mijn moeder om de kleine nog een avondje te laten blijven. Het feit dat ze het zo fijn hebben samen doet mij besluiten om er maar aan toe te geven. Mijn moeder wil ook gewoon haar verloren tijd inhalen.

Nadat we op hebben gehangen en aan heb gegeven dat ik de kleine zondags op kom halen loop ik naar de woonkamer. Op het moment dat ik de woonkamer in kom lopen zie ik Hem daar liggen. Al bijna een jaar slaapt hij in de woonkamer.
Ik maak koffie en ben ondertussen met mijn vriendin aan het sms´en. Ik schrijf dat de kleine nog een nachtje extra blijft logeren en dat ik gezellig naar haar toe kan komen. Gisteren was het stappen een beetje tegen gevallen en wilden het eigenlijk wel inhalen en even lekker kletsen, tutten en eten.

Dan wordt Hij wakker…

“Wat doe je?!”

Ik vertel hem dat de kleine nog een nachtje blijft logeren. Mijn moeder vond het zo fijn en kon echt even van haar rust genieten en de kleine natuurlijk. Na zo’n lange periode eindelijk even iets alleen doen, met de kleine.

Op dat moment staat Hij op en begint te schelden en te vloeken.

“Je bent een hoer! Je denk alleen maar aan jezelf! Je bent een egoïstisch mens! Wat ben jij voor een moeder, een moeder die haar vriendin en een avond stappen en de hoer uit hangen belangrijker vind dat haar eigen dochter!
Ik haal mijn dochter zelf wel op!”

Hij spuugt mij in mijn gezicht en blijft maar schelden en schreeuwen. Ik ben bang en probeer mijn angst te onderdrukken. Snel probeer ik tussendoor mij klaar te maken. Hij probeert me steeds te stagneren… Ik trek het niet meer, ik ren naar buiten zonder make-up op en zonder te douchen. Mijn vriendin komt gelukkig net aanrijden en ik trek de deur open. IK schreeuw tegen haar dat ze moet rijden. Ze schrikt maar weet te schakelen en tijd in een hoog tempo weg van mijn woning. Ik vertel haar wat er is gebeurd en mijn vriendin verteld me dat dit echt niet verder kan op deze manier. Ze adviseert mij om weg te gaan.

Eenmaal bij haar thuis komt haar man met de telefoon en geeft de telefoon aan mij. Ik zie aan zijn gezicht dat er iets is. Op het moment dat ik de telefoon nog niets eens tegen mijn oor aan leg hoor ik hem moord en brand schreeuwen.

Je komt nu naar huis! Als je niet opschiet ga ik zelf naar je moeder om onze dochter op te halen! Onze dochter! Ik haal haar op met mijn neef, we stappen zo in de auto!

Ik probeer kalm te blijven maar voel mijn hart bonken. Ik vertel hem dat dit te sneu voor worden is en geef te telefoon aan mijn vriendin.

Ze probeert hem te kalmeren in hun eigen taal. Ik begrijp naar al die jaren wat ze zegt en luister aandachtig. Ze hangt op en draait zich om:

“Je moet echt weg bij hem! Hij draait door! Hij is echt gek geworden!”

Haar man vraagt zich af wat er in godsnaam aan de hand is. Hij verteld mij – en ik zie dat het hem moeite kost – dat hij niks kan doen. Het is een goede kennis van hem en hun families kennen elkaar goed. In hun cultuur sta je altijd achter de man en juist omdat ik zie dat het hem verdriet doet probeer ik begripvol te reageren.

Mijn vriendin verteld me dat ik naar een ‘blijf van mijn lijf huis’ moet gaan. Maar als er iets is wat ik niet zal doen is dat wel. Onderduiken, dat is wel het laatste wat ik zal doen. Ik peins er niet over. Ik bel mijn moeder en leg haar de situatie uit voor zover ik kan. Ik ben vervolgens mijn broertje, die vervolgens aangeeft dat hij zijn vrienden belt. Hij is helemaal over de rooie.

Mijn moeder reageerde meteen alsof het allemaal mijn schuld is. Ik begrijp dat dit pure frustratie is en ook de angst die een rol speelt. Haar man is natuurlijk ook niet thuis. Gelukkig verneem ik van mijn broertje dat hij een goede vriend bij zich heeft en geef het nummer van Hem. Mijn broertje verteld me dat hij wel belt met Hem en dat ze op het station zullen afspreken.

In de tussentijd ben ik alleen maar aan het huilen, ik ben nat van het zweet en voel telkens de grond onder mijn voeten weg zakken. Mijn vriendin weet zich geen houding te geven en op dat moment komt er onverwachts bezoek. Ik vlucht naar boven totdat de visite vertrekt op aangeven van mijn vriendin. Ze heeft snel een smoesje bedacht.

Sinds ik naar boven ben gevlucht wordt ik continu gebeld, maar ik durf niet op te nemen. Ik begrijp echt niks van deze ophef. Dat hij het niet allemaal op een rijtje heeft was al duidelijk maar dit gaat echt te ver. Ik ben radeloos en voel mij totaal machteloos.

Mijn broertje belt en geeft aan dat ik niet zijn kant op moet komen. De tijd tikt weg en na enige tijd belt mijn broertje weer. Hij verteld me dat ze vanaf het station naar mama gaan en dat alles oké is. Hij heeft zijn verhaal kunnen doen en verteld dat alles goed gaat met de kleine. Mijn broertje verteld me dat ik zo snel mogelijk van deze vent af moet, daar was hij erg duidelijk in.

Ik kan niet meer stoppen met huilen, ik denk aan wat mijn moeder overkomt en mijn eigen kind. Zoveel drama en onrust, waarom? Ik snap het niet…

Even later hoor ik mijn telefoon af gaan en zie dat mijn moeder belt. Ik schrik maar neem meteen op. Ze klinkt kalm, maar ik voel dat ze haar gevoel onderdrukt. Ze verteld me dat de kleine op haar arm ligt en geeft aan dat we morgen een goed gesprek moeten hebben. Wanneer ik ophang roept mijn vriendin en verteld dat Hij weer aan de telefoon hangt.

Ik loop naar beneden en neem de telefoon aan;

“Zorg dat je klaar staat! Over een half uur sta ik voor de deur.”

Met doodsangsten zorg ik dat ik alle spullen bij elkaar pak. Mijn vriendin die ik overigens ook via het casino heb leren kennen blijft maar herhalen dat ik naar een ‘blijf van mijn lijf huis’ moet gaan. Je word dan anoniem en Hij kan je niet vinden. Ik vertel haar dat ik het niet wil maar haar frustratie begrijp.

Toet, toet, hoor ik buiten. Met knikkende knieën en tranen in mijn ogen zeg ik gedag en loop het huis uit. Spaans benauwd had ik het. Ik stap al ´shakend´ de auto in en neem plaats op de achterbank. In doodse stilte rijden we richting mijn appartement. Gelukkig maar.

In de auto spreekt hij tegen zijn neef in een Arabisch dialect die ik niet kan verstaan. Op de achterbank naast me ligt een maxicosi. Hij wilde haar dus echt mee nemen!
Aangekomen bij mijn huis stap ik de auto uit. Hij schreeuwt mijn naam met diepe klanken alsof ik bang moet worden en zegt in het Arabisch dat ik de maxicosi pakken moet. Ik kijk hem aan alsof hij iets onwijs doms zegt en loop de trap op naar boven. Hij scheldt me uit en begint te flippen tegen zijn neef. Ik hoor de autodeur dicht gaan en zijn neef weg rijden.

Mijn hart zit in mijn keel maar doe alsof het me niks doet. Ik loop rustig verder en open de deur van mijn appartement.
Ik hoor de voordeur hard dicht gaan. Hij stormt de woonkamer in en pakt me bij mijn nek en zegt:

“Dit was een hele grote vergissing kut wijf! Hiervoor zal je boeten!”

Hij spuugt zo in mijn gezicht. Hij schelt me uit en het enige wat er in mijn opkomt is woede.

“Kom dan, schreeuw ik. Lul dat je er bent! Je hebt mij zo’n pijn gedaan door mijn moeder zo te behandelen! Kom op dan! Geef me dan een stoot, een klap of een schop! Dat wil je toch! DOE HET DAN OOK, EIKEL!!”

Natuurlijk doe ik stoer maar eigenlijk wilde ik het ook. Dan heb ik in ieder geval bewijs! Op dat moment pakt Hij me vast en spuugt me weer in mijn gezicht. Hij laat me los en scheld me uit.

Dit is de druppel denk ik bij mijzelf. Er moeten nu echt maatregelingen getroffen worden. Hoe weet ik niet. Ik kan van mijn moeder en anderen niet verwachten, ik moet dit zelf doen!

Tringeling, Tringelling, mijn wekker gaat. Ik doe een half oog open en kijk naar mijn telefoon. Het is 07.00 uur. Mijn neus is helemaal verstopt en mijn hoofd voelt alsof het ontploft. Begrijpelijk natuurlijk na wat er gisteren gebeurd is. Ik loop richting de badkamer en besluit me zachtjes klaar te maken. Ik pak snel wat spullen en besluit om weg te gaan in de hoop dat hij niet wakker word.

Ik bericht mijn moeder dat ik de trein van 09.04 wil pakken. Snel douche ik mij en maak me wat op. Ik zie er niet uit. Als ik er over nadenk begin ik spontaan te kokhalzen. Wat een misselijk gedoe, letterlijk, in dit geval. Nadat ik mijn tas uit de woonkamer pak ren ik vliegensvlug de deur uit. Ik wist niet hoe hard ik lopen moest. Mijn benen kunnen niet meer en eenmaal in de trein zak ik in elkaar. Tijdens de heen reis doe ik niks anders dan denken aan wat er allemaal gebeurd is en probeer ik mijn tranen te bedwingen. Toch blijven de tranen maar komen.

Eenmaal aangekomen op de bestemming pak ik de bus. Nog een paar minuten en dan en ik weer herenigd met de ‘liefde van mijn leven’, mijn doel in het leven . Ik kan niet wachten, maar tril ook van angst met de gedachte dat ik mijn moeder na alles onder ogen moet komen. Ik druk op de deurbel en wacht in spanning af..

Het duurt even en dan …

Advertenties

»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s