“UNWANTED” – deel 7

Standaard

Afbeelding

Het is vrijdag, Ik ben blij. We gaan naar opa en oma en ik mag het hele weekend daar slapen. Als ik thuis kom staat er limonade met een doosje tumtum. Ik was helemaal verbouwereerd en dankte echt heel vriendelijk. Ik mocht even mijn drinken opdrinken en mijn knuffel pakken. Mijn kleding was al ingepakt.

Eenmaal in de auto heb ik mijn walkman op met verschillende muziek die papa maakte voor mij… Heerlijk zong ik mee ondanks de oordopjes, maar het maakte ook niet uit want de muziek in de auto stond al knetterhard aan. Iedereen in mijn familie doet wel iets in de muziek. Heerlijk en wat een uitlaatklep op alle fronten. Ik was lekker mijn tumtum aan het eten, maar was erg zuinig, want ik heb dit nog nooit mee gemaakt. Wat is er gebeurt? Dus ja, je weet nooit of je dit ooit nog een keer krijgt.

Een paar dagen geleden ging het er heel anders aan toe en nu dus dit. Naja ondanks dat, vind ik dit wel erg leuk en lief. Ik geniet er maar van. De zon schijnt lekker. Ik ben lekker aan het meezingen en zit te swingen achter in de auto, voor zover de gordel het toe laat. Helemaal in mijn eigen wereld. Zalig en vrij!

We gingen voordat we naar mijn opa en oma gingen wel eerst naar haar ouders. Die woonden er erg dicht bij, dus dat scheelde. Ik moet echt zeggen, het waren hele lieve mensen. Haar broertje en zus waren ook onwijs lief. In dat kader was alles ook zo frustrerend, beangstigend en zeer verwarrend voor een meisje op zo’n jonge leeftijd.

Eenmaal aangekomen bij haar ouders gingen we lekker in de tuin zitten. De radio aan… En ja, ook toen interesseerde het me niet; ik ging compleet los. In de tuin een radslag, een flikflak, dansen en zingen. Zodra er eens een feestje was met meerdere mensen erbij danste ik er op los. Wanneer er een man naar me toe kwam om te dansen trok ik me direct terug.

Heel bizar. Op vrijdag was het natuurlijk vaak patat dag, zo ook nu. Ik bestelde altijd een knakworst (zo’n lange) en een bamischijf. Ondanks dat hij me iets te scherp was. Natuurlijk bestelde ik ook een lekke patatje met mayo. Ja, ook daarin komt mijn liefde voor eten naar voren, maar ook uit het feit dat ik het thuis nooit kreeg. Op zo nu en dan een uitzondering na, als Claudia een goede bui had. Dan maakte ze bijvoorbeeld zelf gemaakte popcorn in olie als we iets leuks gingen kijken. Of soms als we lekker buiten een spelletje deden. We vulden dan bierfesjes met water om het vervolgens bij elkaar om te gooien met een bal. Het is zelfs een keer voorgekomen dat er eentje stuk ging en Claudia erop ging staan. Ik was zo geschrokken en ben al huilend naar boven gerend. Papa kwam naar boven, troostte mij en zei dat we naar de dokter gaan met zijn drietjes en daarna ergens wat eten gingen afhalen. Ik was zo geschrokken en verdrietig dat ik haar met zoveel pijn zag. Ik kan er niet tegen als mensen pijn hebben.

Gedurende de tijd verstreek ben ik me wel gaan hechten aan haar, ondanks de dingen die er gebeurden, Ze hadden een hele extreme manier van straffen. Des al niet te min, wen je eraan en ga je je ondanks alles toch hechten aan deze persoon of personen.

Nadat we ons eten op hebben vraagt papa of Claudia mee gaat om mij weg te brengen. Nee, daar had ze geen zin in. Haar relatie met mijn opa en oma was ook erg raar en afstandelijk. Ik was in ieder geval helemaal blij, eindelijk weer naar opa en oma.

Het gehele weekend verliep goed en hebben leuke dingen gedaan. Ik heb nog het nieuwe vriendinnetje van mijn oom ontmoet. Wat een leuke vrouw. Zondags kwam mijn vader mij al weer op halen.

Uit het niets begint hij te schreeuwen tegen mij;

“Wat heb ik altijd al gezegd? Trek wat aan je voeten, slippers of schoenen!”.

Voor dat ik het doorhad trapte hij vol op mijn voet met zijn schoenen. Ik slaakte een kreet van pijn uit, waarop mijn oma heel boos werd en zei:

“Ben je wel goed bij je hoofd?! Zo ga je toch niet met je kind om?!”

Mijn vader deed er heel laconiek over. Ik ging snel naar de hal om mijn schoenen aan te trekken. De tranen van verdriet en pijn biggelde over mijn wangen. Ik kon het niet tegenhouden. Zolang papa het maar niet zou zien. Het enige wat er door mijn hoofd hing was:

“Ik moet weer mee, maar ik wil niet meer.. echt niet…”

Helaas zat ik vroeg in de avond met papa en Claudia in de auto. Ik was er gewoon ziek van. Wat kan me nog meer te wachten staan…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s