“UNWANTED” – deel 4 t/m 6

Standaard

Afbeelding

“UNWANTED” – GEEN WEG MEER TERUG… ( deel 4 )

“Die bewuste zondag, ben ik mee gegaan met mijn vader. We reden het plaatsje waar opa en oma woonden uit.

“Papa wil je graag aan iemand voorstellen, iemand die ik ontmoet heb”.

De auto stopt bij een huis net over het spoor. Ik hoor een trein aankomen. Wat een kabaal dacht ik.

Mijn vader belt aan en er word open gedaan door een oudere man.

Ik kijk de hal in nadat ik me netjes heb voorgesteld. Koude vloer maar zo oud met een mooie steile trap naar boven. Eenmaal de gang uit gelopen komen we in de keuken en vanuit de keuken kom je in de woonkamer. Het zat vol. Ik zie wat jongere mannen ik zie een oudere mevrouw en een blonde. Met een permanent.  Iets groter dan papa. Netjes stel ik me voor aan iedereen. De oude mevrouw komt op me af en zegt : “Dus jij bent het mooie pareltje waar je vader altijd over praat? Wil je wat drinken?” Graag dank u antwoord ik.

Mijn hart verteld mij al wat er komen gaat. Mijn hart bonkt zo hart, want ik wil dit niet. Ik wil het gewoon niet. Totaal geen idee wat ik voel. Ik voel van alles. Mijn keel lijkt wel dicht geknepen te worden. Ik raak volledig in paniek. En dan…

Als we allemaal in de kamer zitten worden er allerlei  vragen gesteld aan mij. Ik begin me wel op me gemak te voelen, maar iets in mij blijft een naar gevoel behouden, waardoor ik op mijn hoede blijf.

Ineens uit het niets zegt mijn vader: “Lieverd, papa moet  je wat vertellen”.

Hij loopt richting de blonde vrouw met krullen…

“Schat, dit is al een tijdje mijn vriendin. Ze wil erg graag bij ons komen wonen. Dat houdt in  dat je eindelijk bij papa bent, voor altijd. Er word voor je gezorgd en je bent altijd bij mij, of ik nu wel of niet hoef te werken”.

NEEEEEEEE, dacht ik bij mezelf. Nu moet ik weer weg. Ik zie mijn familie niet meer. Ik ken haar niet en ik wil haar ook niet kennen. Ik wil alleen met papa zijn, we gaan het echt wel redden, daar hebben we niemand voor nodig.

Alsjeblieft,  ik wil dit niet. Het voelt niet goed., is wat er door mijn hoofdje gaat.

Uit beleefdheid loop ik naar ze toe en geef ze een knuffel. De rest van de mensen die erbij zitten zijn familie van haar. Haar broer en ouders. Erg lief, eerlijk is eerlijk. Ik bleef alleen een nare smaak houden bij deze gehele gebeurtenis.

“Wanneer gaan we?”, vraag ik.

”Maandag pakken we voldoende spullen in, maar we zullen vrijwel elk weekend deze richting opkomen”, zegt mijn vader.

Waarom, waarom?Ik wil dit niet. Ik wil niet weg bij opa en oma en al helemaal niet zo snel. Ik wil echt wel alleen met papa zijn, maar niet met haar. Nee, alsjeblieft niet denk ik bij mezelf. Waarom zo snel al. Dat kan en mag echt niet hoor. Terwijl ik dit denk, snap ik ineens, waarom mijn oma huilen moest en ik papa hoorde zeggen, “Ze is om.”

Ik heb dit weekend als heel verdrietig ervaren. Zoveel gevoelens en emoties, onbeschrijfelijke pijn van het idee mijn familie zoveel minder  te moeten zien. Daarnaast moet ik ook nog  met iemand samenwonen die ik niet ken. Ik voel gewoon dat er iets niet klopt, het voelt niet goed. Dit is gewoon weg niet eerlijk, punt uit.

Ik probeerde wel te genieten van de momenten van mijn opa en oma en mijn twee ooms. Ik zag en voelde ook hun verdriet, dat deed extra veel pijn. Waarom blijft iedereen toch zo verdrietig, elke keer weer als er een verandering plaats vind. Ik wil dat iedereen lacht en gelukkig is, maar ik voel alleen maar eenzaamheid bij mensen en verdriet en frustraties. Waarom god, waarom toch?

Helaas blijven dit vragen waarop ik het antwoord niet krijg. Niet nu in elk geval. Laat ik hoop behouden, door altijd te blijven geloven in een lichtpuntje aan het einde van deze donkere tunnel, waarin ik me blijf bevinden. Laat ik op antwoorden hopen. Geluk en blijheid. Ja, dat is mijn visie!!……

Maandag is aangebroken… Oma roept of ik beneden wil komen. Uiteraard luister ik direct en loop naar beneden.

Oma zegt: ”Hier lieverd, ga lekker bij oma zitten. Ik heb lekker chocolademelk gemaakt, een broodje en lekker twee eieren. Dat vind je lekker toch? Zo, lekker eten schat.

Mijn oma deed altijd zacht gekookte eieren in een grote mok. Geprakt en gehutseld met zout en peper . Zalig vond ik dat. Samen met oma ging ik lekker voor de tv ontbijten. Samen op de bank. Allebei wetende dat dit de laatste is, op de weekenden na.

Langzaam zijn oma en ik ons gaan aankleden en hebben wat spullen bij elkaar gepakt. Bewust heb ik dingen achter gelaten. Mijn bed stond bij het raam en had uitzicht op een grote boom waar ik de vogels vroeg in de ochtend hoorde zingen. Ik voelde de zonnestralen door mijn gordijnen op mijn gezichtje schijnen. Ik doe de gordijnen open en kijk naar de grote sterke taken met zijn mooie bladeren er aan.

In elk geval heb ik wat spullen achter mijn bed verstopt voor als ik weer bij opa en oma ben, kleding, knuffels, spelletjes en wat speelgoed. Oma heeft toch niks door, althans dat denk ik.

Ineens horen we de voordeur open gaan en horen we voetstappen in de gang. Oma kijkt me bedroeft aan en ik haar. Ja hoor,daar stond hij dan. Mijn vader die mij nu echt even heel verdrietig maakte  diep van binnen. Ik bleef sterk, zei niks en groette mijn vader zoals ik normaal ook zou doen. Toch bleef het verdriet voelbaar bij zowel oma als ik zelf.

Mijn oma vraagt waarom hij alleen is. Mijn vader antwoordde kort en zei:

”Ik haal haar eerst op en daarna gaan we naar haar toe”.

Snel sprintte ik naar de wc. De tranen biggelden over mijn wangen. Ik kon het niet meer inhouden. Wel probeerde ik er niet in te blijven hangen, want dan zouden ze het zien. Snel snuit ik mijn neus en veeg mijn tranen af. Eenmaal de wc uit ga ik mijn schoenen aantrekken, dan kan mijn gezicht een beetje wegtrekken na het huilen. Ineens gaat de deur open en ik hoor mijn vader zeggen.

”Goed zo dame, je bent al je schoenen aan het aantrekken”.

“Ja papa”, antwoordde ik terug.

“Mooi, dan kunnen we snel weg. We hebben Nog een lange rit te gaan”.

Mijn opa en de rest waren er niet bij. Misschien vonden ze het te moeilijk, geen idee. Ik knuffelde mijn oma alsof het de laatste zou kunnen zijn. Oma fluisterde;

“Ik zie je snel weer, schat. Wees braaf, mijn meisje”.

Daar ging ik dan. Ik stapte in de auto en zwaaide naar oma en bleef naar het huis en de omgeving kijken. Ik hoor papa gedag zeggen, hij start de auto en daar gaan we dan. Op naar een onbekend leven. Waar zal dit naar toe leiden, blijf ik bij mezelf denken.

Afbeelding

“UNWANTED” – HET BEGIN VAN… ( deel 5 )

Eenmaal aangekomen in onze woonplaats stappen we uit de auto en pakken alle spullen rustig uit. Het is al erg laat in de avond. We moesten natuurlijk eerst de nieuwe vriendin van papa ophalen. Claudia is haar naam. Voor als nog voelt het allemaal niet goed op deze manier. Ik merk aan mezelf dat ik niet tegen het onwetende kan. Wat gaat er gebeuren. Wie is zij. Ik weet niet eens of het wel klikt tussen ons. Met al die vragen en zorgen ga ik richting mijn bed. Papa komt me nog even welterusten zeggen.

“Lieverd, maak je geen zorgen. Alles komt goed hoor. Over twee weken gaan we weer naar opa en oma toe. Claudia wil elk weekend naar haar ouders, dus kun jij en mag jij kiezen wat je wil. Of naar haar ouders, of opa en oma, maar het mag ook een ander familie lid zijn die in de buurt woont oké? Ga maar lekker slapen, morgen weer vroeg op en naar school. Je eerste schooldag”.

Is dit het begin van een leuke tijd die aanbreken zal. Of verlopen de dingen toch geheel anders. Ik hoor de deur van mijn slaapkamer open gaan. Ik doe langzaam mijn oogjes open en heb Ollie in mijn armen.

“Wakker worden, tijd om je klaar te maken. Je brood en de rest is al klaar gemaakt. Zachtjes doen, want Claudia slaapt nog”.

Zachtjes doe ik wat me gezegd word. Ik loop richting de badkamer en ga mij wassen. Het is steenkoud. Tandenpoetsen doe ik wel na het ontbijt. Als ik me heb aangekleed en naar beneden loop staat er een kommetje cornflakes met een glas thee erbij. Vijf over acht, ik moet snel tandenpoetsen, want ik moet richting school. Ik zit nu in groep twee en ga naar groep drie over een tijdje. Aangezien ik zoveel gemist heb qua scholing willen ze mij op deze school nog in de kleuterklas laten zitten.

Onderweg naar school kom ik wat andere kindjes tegen, twee jongens en een meisje. Ze vragen aan mij of ik ook naar de “Borre” ga, zo heet mijn school. Ik antwoord ja. Oh, dan kunnen we mooi samen naar school lopen toch?! Ja, knik ik. Dat is wel zo gezellig.

De reden, dat ik al alleen naar school mag lopen is natuurlijk te gek voor woorden op zo’n leeftijd. Alleen waar ik loop om naar school te gaan rijden geen auto’s, dus in dat kader is het “veilig”.

Tussen de middag  in de pauze kom ik thuis voor een broodje. Ik loop via de achterdeur naar de woonkamer. “Hallo?!”, zeg ik. Clauda zit voor de tv in haar joggingpak. “Hoi, hoe was school tot nu toe?”.

“Goed hoor zeg ik”

“Je kunt zelf je brood wel smeren he?! Als je wat te drinken wil, dan kun je water pakken”.

“Oh, mag ik geen melk of thee?”.

“Nee…”, antwoord ze kort af.

Na mijn broodje en een glas water, doe ik mijn jas weer aan om richting school te gaan. “Doei! Tot vanmiddag!”, zeg ik.

“Ja daag, tot vanmiddag…”, antwoord ze.

Jeetje zeg, wat is ze kort af en helemaal niet zo aardig. De rillingen lopen over mijn rug als ze antwoord geeft. Gelukkig word ik weer wat vrolijker als ik het schoolplein oploop. Tom, een jongen uit mijn klas komt direct op me af.

“Hé, we willen GTST na spelen doe je mee? De bel gaat wel zo…”.

Uiteraard zeg ik daar geen nee tegen. GTST is één van mijn favoriete programma’s. Die keek ik weleens op vrijdag met mijn moeder. Dan mocht ik in haar, zoals ze het zelf altijd beschreef, in haar holletje zitten. Gewoonweg tussen haar opgetrokken benen in zitten. Zalig voelde dat en vooral veilig en geborgen. Helaas, is dit nu alleen een herinnering, want eerlijk is eerlijk… Ik mis mijn moeder en mijn broertje wel heel erg.

15:00 uur, de bel gaat. Mijn eerste schooldag zit erop. Yippie, denk ik bij mezelf. Tom vraagt of we samen richting huis kunnen lopen. Ik heb er geen problemen mee en ik vind het wel reuze gezellig. Tom woont iets dichter bij school, maar ik hoef maar een klein stukje verder te lopen en dan ben ik al thuis.

Tom vraagt tijdens het lopen: “Mag ik vragen waar je vandaan komt? Vind je het leuk om in het vervolg altijd samen naar school te lopen?”

“Natuurlijk”, antwoord ik, dat lijkt me leuk.

“Ik kom oorspronkelijk hier vandaan, maar mijn ouders zijn gescheiden en ik heb eerst bij mijn moeder en broertje gewoond. Uiteindelijk ben ik naar mijn vader gegaan”.

Je zag aan hem, dat hij het niet helemaal begreep. “Oh, oké”, zegt hij.

Eenmaal thuis aangekomen, doe ik mijn jas en schoenen uit en loop ik de woonkamer in.

“Waar bleef je?” werd er geschreeuwd. “Ik maakte me zorgen, het is nu al kwart voor vier en je school is om 15:00 uur  uit. Wat heb je gedaan in die tussen tijd? Nou, kom op vertel!”

“Ik was met een jongen uit mijn klas aan het lopen. Tom heet hij. We waren een beetje aan het kletsen, verder niks. Sorry, als ik je ongerust heb gemaakt…”

“Ik wil het niet horen. Naar je kamer, en heel snel. We wachten wel tot je vader thuis komt!”

“Mag ik eerst wat te drinken, ranja ofzo?”

“Nee, dat mag je niet. Ik heb toch gezegd dat als je drinken wil kun je water pakken”.

Wat raar, denk ik bij mezelf. Ik vind dit heel vreemd en snap totaal niet waarom ze zo tekeer gaat en ik alleen maar water mag drinken. Ik gehoorzaam en loop naar boven toe naar mijn kamer. Ik doe mijn speelgoedkist open en zet Bert & Ernie erop in mijn cassette recorder. Ik ben lekker mijn ding aan het doen, kleuren, spelen met mijn poppen. Ineens word de deur open gegooid.

“Doe dat ding zachter, je bent toch niet doof of wel soms. Ik heb hoofdpijn. Hou daar rekening mee ja”.

“Ja, Claudia”, antwoord ik terug. Snel zet ik de volume lager.

Ik voel me zo ongemakkelijk en naar. Ik word er zelfs verdrietig van. Waarom doet ze zo onaardig. Heb ik nu echt wat fout gedaan? Ik snap er niks van, echt niet.

Op een gegeven moment hoor ik de deur beneden open gaan. Papa is weer thuis. Yes, dacht ik, eindelijk. Ik ruim snel mijn speelgoed op en zet mijn cassette recorder uit. Vervolgens hoor ik harde voetstappen op de trap. Papa komt al naar boven, zeg ik tegen mezelf.

“Zo, jongedame. Hoe was je eerste schooldag?”

“Ging goed”, antwoordde ik.

“Papa, waarom mag ik alleen maar water thuis drinken in plaats van wat anders tussen door?”

Papa kijkt me verontwaardigd aan maar houd zijn mond dicht.

“Ik hoor zojuist van Claudia dat je stout bent geweest. Ze was erg ongerust en je hebt ook een grote mond gehad tegen haar…”.

“Nee, papa. Echt niet. Ik was inderdaad wat laat, maar dat kwam door het kletsen met een klasgenootje waar ik mee naar school loop en weer terug naar huis. Ik heb echt geen grote mond gehad papa, echt niet, waarom zegt ze dat?”

“Wil jij mij nu vertellen dat Claudia liegt? Daar gaat papa niet mee akkoord!”

Pats, vol in mijn gezicht krijg ik klap met zijn vlakke hand. Mijn gezicht gloeide helemaal na. Ik kan mijn tranen niet bedwingen…

“Waag het niet om te huilen ja. Dit krijg je er van. Nu naar beneden en je excuses maken. Laat ik dit niet meer merken, duidelijk?”

“Ja, papa”, antwoord ik terug en loop gehoorzaam naar beneden om mijn excuses te maken.

“Sorry van vanmiddag Claudia, het zal niet meer gebeuren…”

Met een geniepige lach zegt ze; “Tja, dat hoop ik maar hè?!”

Waar leidt dit naar toe. De eerste dag. Onze eerste dag. Hoe zal het verder gaan? Vraag ik me af.

Afbeelding

“UNWANTED” – EEN PAAR MAANDEN VERDER ( deel 6 )

Ik lig in bed met Ollie in mijn armen. Ik moet zo ontzettend huilen, alles doet pijn. Mijn rug, mijn hoofd. Wat gebeurt er toch allemaal? Waarom gebeurt dit? Ik snap het niet… Ik begin zachtjes tegen Ollie te praten. Was mama maar hier nu. Die zou dit nooit hebben gedaan, laat staan toegelaten. Ik hou zoveel van papa, maar dit is niet goed. Dit voelt niet goed. Mijn gevoel is vanaf het begin goed geweest. Volgens mij is Claudia gewoon een heks, een boze stiefmoeder. Ja, daar lijkt het wel op.

 

Eerder die dag:

Papa ging al vroeg naar zijn werk toe. Claudia zette ‘s ochtends altijd direct de tv aan om “the Bold and the Beautiful” te kijken. Standaard elke ochtend, sinds ze bij ons is komen wonen. Het was weer zo’n dag dat er van alles gebeurde, maar ik de aanleiding ervan niet begreep en de reactie erop al helemaal niet. Elke week waren er wel drie, soms vier van die dagen… Waarom gebeuren dit soort verschrikkelijke dingen met mij.. Ik ben nog maar een kind van zes.

De eerste keer dat papa mij sloeg, was op de eerste schooldag. Die dag zal ik nooit meer vergeten. Als ik naar mijn moeder vraag word ik aan mijn haren van de stoel af getrokken en krijg ik zoveel slaag dat zitten en meedoen met gym geen optie is. Zo zijn er talloze dagen met allemaal een andere reden om mij te pijnigen en te straffen. Ik herkende mijn vader gewoon weg niet meer, en dat allemaal sinds hij samen is met haar.

 

In mijn hoofd denk ik aan hoe de dag is verlopen…

Het was een doodnormale schooldag. Elke dag kreeg ik yogi mee. Wat konden die beker zuur ruiken en stinken. Misschien werden ze niet goed schoongemaakt, ik kon het in ieder geval gewoon weg niet drinken. Voordat ik naar school ging liep ik snel langs de tabakzaak samen met Tom. Tom is echt mijn maatje geworden sinds ik hier naar school ga. Samen met mijn andere vriendinnen hadden we veel lol met zijn allen. Mijn buurtmeisjes hoorden daar ook bij en dat waren er in totaal drie. Ik had dus best wel hele leuke vrienden om mij heen.

In een korte tijd leerde ik ook veel oudere mensen kennen. Het pad richting mijn school was aangesloten aan hun tuinen. De tuingrens bestond toen nog simpelweg uit een laag hekje of een laag bosje struiken.

Op de maandagen en woensdagen ging ik altijd met vriendjes of vriendinnetjes naar de tabak zaak. Met guldens die we bewaarden kocht ik dan altijd een rol pepermunt. Ik weet niet waarom ik altijd koos voor een rol pepermunt. Misschien omdat ik de tube tandpasta ook altijd bewaarde voor als ik geen eten kreeg. Ik zoog de tubes helemaal leeg om de ergste trek weg te nemen. Misschien is dat de reden dat ik “onbewust” altijd koos voor die rol pepermunt.

Eenmaal aangekomen op school deed ik het in mijn zak of mijn la van mijn schoolbureau. Ik zit inmiddels in groep drie. We gingen net voor de kleine pauze, zoals gebruikelijk, in een kring zitten. We mochten dan allemaal ons eten en drinken opeten en drinken. De ene had altijd een  gesneden appel met muesli erop gestrooid, de ander had iets lekkers. Ik, ik had mijn zure beker met wederom yogi en een liga of als het even kon een groene banaan. Verder kreeg ik eigenlijk niks. Op de één of andere manier hadden de kinderen in mijn  klas het door en wilden ze altijd met me delen. Tussen de middag in de pauze mocht ik vaak bij vrienden mee eten en bij de meeste Nederlandse gezinnen aten ze warm tussen de middag. Heerlijk vond ik dat. Spaghetti, tosti’s, ga zo maar door. Kortom, allemaal dingen die ik nooit at, op die manier dan.

Na de middag pauze zijn we weer terug naar school gegaan. Het was zalig weer. Wel een briesje, maar toch aangenaam. Ik vond het zalig om buiten te zijn. Ravotten, spelen, bootjes varen op het meer bij ons in de straat.

Eenmaal in de klas gaan we allemaal aan ons eigen bureau zitten. Stiekem pak ik tijdens de les elke keer een pepermuntje. Soms brak ik het door twee of drie en dan gaf ik het door aan klasgenootjes. Totdat de juf mij na de les bij zich riep. Ze sloot de deur en ging weer achter haar bureau zitten.

“Zo dame, wil jij en kun je mij alsjeblieft vertellen wat de reden is dat jij snoepjes eet in de klas en ook nog uitdeelt aan anderen. Verklaar jezelf!”

Ik schrok van haar toon.

“Juf, het spijt me! Ik had dit bij me, omdat ik en beetje keelpijn heb en het helpt als ik het eet of erop zuig”.

Ja, wat had ik moeten zeggen dan denk ik bij mezelf.  “Ja luister juf, ik krijg thuis geen eten en amper te drinken dus koop ik dit, mag ik AUB!”.

“Meisje, kunnen je ouders dit aan mij vertellen, want het is wel erg ongebruikelijk om dit toe te laten. Ik wil een briefje van je één van je ouders. Anders bel ik ze, duidelijk?!”.

“Ja, juf”, antwoord ik. Foei, daar ben ik vanaf, maar hoe ga ik zo’n briefje regelen. Ooh nee.. wat moet ik nu? Dit loopt sowieso af met een pak slaag. Ik kan het ook niet vervalsen.. dat houdt dus in dat ze gaat bellen.. Hoe dan ook, ik ben dus sowieso de Sjaak.

Eenmaal thuis gekomen zie ik Claudia weer voor de tv zitten. De vragen hoe het op school was zijn ver te zoeken. Ze leeft helemaal in haar eigen wereld.

“Mag ik buiten spelen Claudia?”

“Ja hoor, maar over anderhalf uur moet je weer thuis zijn! Waar ga je naartoe?”

“Gewoon hier in de straat”, antwoord ik terug.

Snel doe ik mijn jas aan en ga langs de buurt meisjes. Eentje woonde twee huizen verderop. Ze mocht ook buiten spelen. In hun garage hadden ze een schommel hangen. Toen we daar klaar mee waren zijn we naar het veldje achter ons huis gegaan. Zo kon ik via de poort weer naar mijn eigen huis.

Zodra het tijd is, ga ik weer richting huis. Continu dwalen mijn gedachten af naar wat mijn juffrouw heeft verteld en wat ze van me wil. Ik probeer smoesjes te bedenken, maar ik kom er maar niet op. Ach, dacht ik. Ik vertel het gewoon eerlijk en dan zien we het wel. Een goede afloop zal het wel weer niet hebben.

Thuis aangekomen zeg ik tegen Claudia; “Claudia, mag ik wat vertellen aan je en vragen?”

“Ja hoor”, zegt ze en ze gaat er voor zitten.

Mmm… denk ik. Dat is vreemd. Normaal doet ze nooit zo mee levend.

“Ik moet u wat vertellen. Die guldens die we op maandag altijd mee naar school moeten nemen. Daar heb ik pepermunt van gekocht en gegeten in de klas. Ik heb keelpijn en de juffrouw heeft het gezien”

Ik gooi het maar over die boeg om het iets te verzachten voor mezelf, hoop ik dan althans.

“Hoezo heb jij keelpijn en koop jij dat? Wat zei de juffrouw er van?”

“De juffrouw vroeg of u of papa een briefje wil maken waarin staat dat het mag van jullie”.

“Luister eens even heel goed jongedame. Je zit gewoon te zwammen. Als je ziek bent blijf je maar thuis en als je keelpijn hebt kun je dat gewoon zeggen”.

“Yeah, right!”` dacht ik. Ik kan alles zeggen, maar moet het wel bekopen continu.

“Ik wil dat je naar je kamer gaat en wacht tot je vader thuis komt. Papa neemt Foeiyong Hai mee van de chinees. Papa mag bepalen wat we hiermee gaan doen, maar een briefje schrijven, dat gaat sowieso niet gebeuren”.

Gatsiedakie, Foeiyong Hai. Het meest verschrikkelijkste gerecht die ik maar voor geschoteld kan krijgen. Ik vind het echt niet lekker. Kots neigingen krijg ik ervan. Bah.

Op mijn kamer ben ik maar aan het malen en malen. Ik pak het poppen badje die ik ooit gekregen heb van mijn moeder en loop ermee naar de badkamer. Ik maak het schoon en ga weer terug mijn kamer in. Ik zie de kleding al hangen voor de volgende dag. Altijd van die rare kleding. Nooit mag ik zelf iets uitzoeken of pakken.

Dan hoor ik mijn vader binnen komen. Na een tijdje hoor ik weer die voetstappen op de trap. Het klinkt extreem hard, want mijn vader heeft van die stalen neuzen. Hij gooit mijn kamer deur open en verschrikt kijk ik hem in zijn diep bruine ogen.

“Hoi, pap”.

“Zo dus jij beweert dat je keelpijn hebt en gewoon zit te snoepen tijdens de les op school. Heb je het niet helemaal goed. Wat voor een waardeloos kind ben je eigenlijk? Claudia doet haar uiterste best om voor je te zorgen en wat doe jij? Nee, hier kom je niet mee weg.! Broek uit, NU!!”

“Nee, papa! Nee! Alsjeblieft niet, ik wil dit niet! Alsjeblieft, papa! Ik smeek u, niet doen.”

Te laat. Pats, hij slaat zijn Vuist vol in mijn gezicht. Voor ik het weet lig ik met mijn blote buik op de grond. Ik kon Ollie net niet op tijd pakken. Mijn vader trapte mij op mijn rug en sloeg met beide handen op mijn billen. Snel deed ik mijn ogen dicht en probeerde mij in gedachten in een andere wereld te verplaatsen. Ik wil deze pijn niet voelen, maar helaas…

“Laat ik dit niet meer horen, ik schrijf een briefje voor de juffrouw, maar owé. Helder dame?”

“Ja, papa..”, zeg ik snikkend.

Ik moest naar beneden,want het eten werd opgediend. Ik zat altijd aan de tafel met mijn gezicht naar de muur. Aan de muur hing een klok. Ik had precies vijftien minuten de tijd om mijn avond eten op te eten. Zo niet, werd het de trap en kon ik daar verder eten. Hun zaten altijd voor de tv.

Zoals je het je kunt voorstellen werd het dus meestal de trap. Ik kreeg het gewoon niet naar binnen. Kokhalzen, alles erop en eraan en als het even kon moest ik het uitgespuugde zo weer naar binnen werken. Eenmaal op de trap zag ik dat de deur van het toilet open stond. Stiekem liep ik soms naar het toilet toe en pakte wc papier en ging snel weer zitten. Ik probeerde zoveel mogelijk eten in het papiertje doen en vroeg vervolgens of ik mocht plassen. Als ik dan zei dat ik nodig moest plassen en het niet meer op kon houden, en de toestemming had om te gaan, legde ik het bordje op de trap en haastte ik me naar het toilet. Snel deed ik de deur dicht en gooide ik snel het eten in het toilet en spoelde het door.

Haastig ging ik weer op de trap zitten en raapte mijn moed bij elkaar laatste beetje op te eten. Voordat ik naar de woonkamer liep, controleerde ik altijd nog even of het toilet wel echt doorgespoeld was.. Mijn bord bracht ik naar de keuken. Ik vroeg of ik afwassen mocht, maar helaas, dat mocht niet. Ik moest direct naar boven. Pyjama aandoen en wassen. Ik mocht namelijk maar 1 keer in de week douchen. Eenmaal weer in mijn kamer wil ik de gordijnen dicht doen en kijk ik naar buiten. Het valt mij nu pas op dat ik uit mijn raam op de schuur van de buren kan klimmen. Handig, denk ik.

Mijn vader doet de deur open en zegt: “Naar bed jij, kleine opdonder! Wat een ellende breng jij met je mee zeg!”.

Ik wist niet wat ik hoorde en kon mijn tranen nog net in houden. Waarom houdt hij niet van mij en waarom zij niet? Wat doe ik fout? Ik hield me wijselijk stil.

Mijn vader stopte me in en liep de deur uit. Ineens hoor ik een sleutel in het deurgat gaan. Ik wordt weer opgesloten, letterlijk en figuurlijk… Oh Ollie, waarom ben ik ooit bij mama weg gegaan. Waarom heeft mama mij naar deze hell laten gaan? Ik snap het allemaal niet meer…

Ineens schrik ik wakker van een boel lawaai dat van beneden komt. Ik snap er niks van, dit is niet de eerste keer. Wat is er toch steeds aan de hand en is dat misschien de reden dat ze mij continu opsluiten?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s