“UNWANTED” – deel 6

Standaard

Afbeelding

(Een paar maanden verder…)

Huilend lig ik in bed met Ollie in mijn armen. Ik moet zo ontzettend huilen, alles doet pijn. Mijn rug, mijn hoofd. Wat gebeurt er toch allemaal? Waarom gebeurt dit? Ik snap het niet… Ik begin zachtjes tegen Ollie te praten. Was mama maar hier nu. Die zou dit nooit hebben gedaan, laat staan toegelaten. Ik hou zoveel van papa, maar dit is niet goed. Dit voelt niet goed. Mijn gevoel is vanaf het begin goed geweest. Volgens mij is Claudia gewoon een heks, een boze stiefmoeder. Ja, daar lijkt het wel op.

Eerder die dag:

Papa ging al vroeg naar zijn werk toe. Claudia zette ’s ochtends altijd direct de tv aan om “the Bold and the Beautiful” te kijken. Standaard elke ochtend, sinds ze bij ons is komen wonen. Het was weer zo’n dag dat er van alles gebeurde, maar ik de aanleiding ervan niet begreep en de reactie erop al helemaal niet. Elke week waren er wel drie, soms vier van die dagen… Waarom gebeuren dit soort verschrikkelijke dingen met mij.. Ik ben nog maar een kind van zes.

De eerste keer dat papa mij sloeg, was op de eerste schooldag. Die dag zal ik nooit meer vergeten. Als ik naar mijn moeder vraag word ik aan mijn haren van de stoel af getrokken en krijg ik zoveel slaag dat zitten en meedoen met gym geen optie is. Zo zijn er talloze dagen met allemaal een andere reden om mij te pijnigen en te straffen. Ik herkende mijn vader gewoon weg niet meer, en dat allemaal sinds hij samen is met haar.

In mijn hoofd denk ik aan hoe de dag is verlopen…

Het was een doodnormale schooldag. Elke dag kreeg ik yogi mee. Wat konden die bekers zuur ruiken en stinken. Misschien werden ze niet goed schoongemaakt, ik kon het in ieder geval gewoon weg niet drinken. Voordat ik naar school ging liep ik snel langs de tabak zaak samen met Tom. Tom is echt mijn maatje geworden sinds ik hier naar school ga. Samen met mijn andere vriendinnen hadden we veel lol met zijn allen. Mijn buurtmeisjes hoorden daar ook bij en dat waren er in totaal drie. Ik had dus best wel hele leuke vrienden om mij heen.

In een korte tijd leerde ik ook veel oudere mensen kennen. Het pad richting mijn school was aangesloten aan hun tuinen. De tuingrens bestond toen nog simpelweg uit een laag hekje of een laag bosje struiken.

Op de maandagen em woensdagen ging ik altijd met vriendjes of vriendinnetjes naar de tabak zaak. Met guldens die we bewaarden kocht ik dan altijd een rol pepermunt. Ik weet niet waarom ik altijd koos voor een rol pepermunt. Misschien omdat ik de tube tandpast ook altijd bewaarde voor als ik geen eten kreeg. Ik zoog de tubes helemaal leeg om de ergste trek weg te nemen. Misschien is dat de reden dat ik “onbewust” altijd koos voor die rol pepermunt.

Eenmaal aangekomen op school deed ik het in mijn zak of mijn la van mijn schoolbureau. Ik zit inmiddels in groep drie. We gingen net voor de kleine pauze, zoals gebruikelijk, in een kring zitten. We mochten dan allemaal ons eten en drinken opeten en drinken. De ene had altijd een  gesneden appel met muesli erop gestrooid, de ander had iets lekkers. Ik, ik had mijn zure beker met wederom yogi en een liga of als het even kon een groene banaan. Verder kreeg ik eigenlijk niks. Op de één of andere manier hadden de kinderen in mijn  klas het door en wilden ze altijd met me delen. Tussen de middag in de pauze mocht ik vaak bij vrienden mee eten en bij de meeste Nederlandse gezinnen aten ze warm tussen de middag. Heerlijk vond ik dat. Spaghetti, tosti’s, ga zo maar door. Kortom, allemaal dingen die ik nooit at, op die manier dan.

Na de middag pauze zijn we weer terug naar school gegaan. Het was zalig weer. Wel een briesje, maar toch aangenaam. Ik vond het zalig om buiten te zijn. Ravotten, spelen, bootjes varen op het meer bij ons in de straat.

Eenmaal in de klas gaan we allemaal aan ons eigen bureau zitten. Stiekem pak ik tijdens de les elke keer een pepermuntje. Soms brak ik het door twee of drie en dan gaf ik het door aan klasgenootjes. Totdat de juf mij na de les bij zich riep. Ze sloot de deur en ging weer achter haar bureau zitten.

“Zo dame, wil jij en kun je mij alsjeblieft vertellen wat de reden is dat jij snoepjes eet in de klas en ook nog uitdeelt aan anderen. Verklaar jezelf!”

Ik schrok van haar toon.

“Juf, het spijt me! Ik had dit bij me, omdat ik en beetje keelpijn heb en het helpt als ik het eet of erop zuig”.

Ja, wat had ik moeten zeggen dan denk ik bij mezelf.  “Ja luister juf, ik krijg thuis geen eten en amper te drinken dus koop ik dit, mag ik AUB!”.

“Meisje, kunnen je ouders dit aan mij vertellen, want het is wel erg ongebruikelijk om dit toe te laten. Ik wil een briefje van je één van je ouders. Anders bel ik ze, duidelijk?!”.

“Ja, juf”, antwoord ik. Foei, daar ben ik vanaf, maar hoe ga ik zo’n briefje regelen. Ooh nee.. wat moet ik nu? Dit loopt sowieso af met een pak slaag. Ik kan het ook niet vervalsen.. dat houdt dus in dat ze gaat bellen.. Hoe dan ook, ik ben dus sowieso de Sjaak.

Eenmaal thuis gekomen zie ik Claudia weer voor de tv zitten. De vragen hoe het op school was zijn ver te zoeken. Ze leeft helemaal in haar eigen wereld.

“Mag ik buiten spelen Claudia?”

“Ja hoor, maar over anderhalf uur moet je weer thuis zijn! Waar ga je naartoe?”

“Gewoon hier in de straat”, antwoord ik terug.

Snel doe ik mijn jas aan en ga langs de buurt meisjes. Eentje woonde twee huizen verderop. Ze mocht ook buiten spelen. In hun garage hadden ze een schommel hangen. Toen we daar klaar mee waren zijn we naar het veldje achter ons huis gegaan. Zo kon ik via de poort weer naar mijn eigen huis.

Zodra het tijd is, ga ik weer richting huis. Continu dwalen mijn gedachten af naar wat mijn juffrouw heeft verteld en wat ze van me wil. Ik probeer smoesjes te bedenken, maar ik kom er maar niet op. Ach, dacht ik. Ik vertel het gewoon eerlijk en dan zien we het wel. Een goede afloop zal het wel weer niet hebben.

Thuis aangekomen zeg ik tegen Claudia; “Claudia, mag ik wat vertellen aan je en vragen?”

“Ja hoor”, zegt ze en ze gaat er voor zitten.

Mmm… denk ik. Dat is vreemd. Normaal doet ze nooit zo mee levend.

“Ik moet u wat vertellen. Die guldens die we op maandag altijd mee naar school moeten nemen. Daar heb ik pepermunt van gekocht en gegeten in de klas. Ik heb keelpijn en de juffrouw heeft het gezien”

Ik gooi het maar over die boeg om het iets te verzachten voor mezelf, hoop ik dan althans.

“Hoezo heb jij keelpijn en koop jij dat? Wat zei de juffrouw er van?”

“De juffrouw vroeg Of u of papa een briefje wil maken waarin staat dat het mag van jullie”.

“Luister eens even heel goed jongedame. Je zit gewoon te zwammen. Als je ziek bent blijf je maar thuis en als je keelpijn hebt kun je dat gewoon zeggen”.

“Yeah, right!”` dacht ik. Ik kan alles zeggen, maar moet het wel bekopen continu.

“Ik wil dat je naar je kamer gaat en wacht tot je vader thuis komt. Papa neemt Foeiyong Hai mee van de chinees. Papa mag bepalen wat we hiermee gaan doen, maar een briefje schrijven, dat gaat sowieso niet gebeuren”.

Gatsiedakie, Foeiyong Hai. Het meest verschrikkelijke gerecht die ik maar voor geschoteld kan krijgen. Ik vind het echt niet lekker. Kots neigingen krijg ik ervan. Bah.

Op mijn kamer ben ik maar aan het malen en malen. Ik pak het poppen badje die ik ooit gekregen heb van mijn moeder en loop ermee naar de badkamer. Ik maak het schoon en ga weer terug mijn kamer in. Ik zie de kleding al hangen voor de volgende dag. Altijd van die rare kleding. Nooit mag ik zelf iets uitzoeken of pakken.

Dan hoor ik mijn vader binnen komen. Na een tijdje hoor ik weer die voetstappen op de trap. Het klinkt extreem hard, want mijn vader heeft van die stalen neuzen. Hij gooit mijn kamer deur open en verschrikt kijk ik hem in zijn diep bruine ogen.

“Hoi, pap”.

“Zo dus jij beweert dat je keelpijn hebt en gewoon zit te snoepen tijdens de les op school. Heb je het niet helemaal goed. Wat voor een waardeloos kind ben je eigenlijk? Claudia doet haar uiterste best om voor je te zorgen en wat doe jij? Nee, hier kom je niet mee weg.! Broek uit, NU!!”

“Nee, papa! Nee! Alsjeblieft niet, ik wil dit niet! Alsjeblieft, papa! Ik smeek u, niet doen.”

Te laat. Pats, hij slaat zijn Vuist vol in mijn gezicht. Voor ik het weet lig ik met mijn blote buik op de grond. Ik kon Ollie net niet op tijd pakken. Mijn vader trapte mij op mijn rug en sloeg met beide handen op mijn billen. Snel deed ik mijn ogen dicht en probeerde mij in gedachten in een andere wereld te verplaatsen. Ik wil deze pijn niet voelen, maar helaas…

“Laat ik dit niet meer horen, ik schrijf een briefje voor de juffrouw, maar owé. Helder dame?”

“Ja, papa..”, zeg ik snikkend.

Ik moest naar beneden,want het eten werd opgediend. Ik zat altijd aan de tafel met mijn gezicht naar de muur. Aan de muur hing een klok. Ik had precies vijftien minuten de tijd om mijn avond eten op te eten. Zo niet, werd het de trap en kon ik daar verder eten. Hun zaten altijd voor de tv.

Zoals je het je kunt voorstellen werd het dus meestal de trap. Ik kreeg het gewoon niet naar binnen. Kokhalzen, alles erop en eraan en als het even kon moest ik het uitgespuugde zo weer naar binnen werken. Eenmaal op de trap zag ik dat de deur van het toilet open stond. Stiekem liep ik soms naar het toilet toe en pakte wc papier en ging snel weer zitten. Ik probeerde zoveel mogelijk eten in het papiertje doen en vroeg vervolgens of ik mocht plassen. Als ik dan zei dat ik nodig moest plassen en het niet meer op kon houden, en de toestemming had om te gaan, legde ik het bordje op de trap en haastte ik me naar het toilet. Snel deedi k de deur dicht en gooide ik snel het eten in het toilet en spoelde het door.

Haastig ging ik weer op de trap zitten en raapte mijn moed bij elkaar laatste beetje op te eten. Voordat ik naar de woonkamer liep, controleerde ik altijd nog even of het toilet wel echt doorgepoeld was.. Mijn bord bracht ik naar de keuken. Ik vroeg of ik afwassen mocht, maar helaas, dat mocht niet. Ik moest direct naar boven. Pyjama aandoen en wassen. Ik mocht namelijk maar 1 keer in de week douchen. Eenmaal weer in mijn kamer wil ik de gordijnen dicht doen en kijk ik naar buiten. Het valt mij nu pas op dat ik uit mijn raam op de schuur van de buren kan klimmen. Handig, denk ik.

Mijn vader doet de deur open en zegt: “Naar bed jij, kleine opdonder! Wat een ellende breng jij met je mee zeg!”.

Ik wist niet wat ik hoorde en kon mijn tranen nog net in houden. Waarom houdt hij niet van mij en waarom zij niet? Wat doe ik fout? Ik hield me wijselijk stil.

Mijn vader stopte me in en liep de deur uit. Ineens hoor ik een sleutel in het deurgat gaan. Ik wordt weer opgesloten, letterlijk en figuurlijk… Oh Ollie, waarom ben ik ooit bij mama weg gegaan. Waarom heeft mama mij naar deze hell laten gaan? Ik snap het allemaal niet meer…

Ineens schrik ik wakker van een boel lawaai dat van beneden komt. Ik snap er niks van, dit is niet de eerste keer. Wat is er toch steeds aan de hand en is dat misschien de reden dat ze mij continu opsluiten?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s