“UNWANTED” – deel 5 (Het begin van…)

Standaard

Afbeelding

Eenmaal aangekomen in onze woonplaats stappen we uit de auto en pakken alle spullen rustig uit. Het is al erg laat in de avond. We moesten natuurlijk eerst de nieuwe vriendin van papa ophalen. Claudia is haar naam. Voor als nog voelt het allemaal niet goed op deze manier. Ik merk aan mezelf dat ik niet tegen het onwetende kan. Wat gaat er gebeuren. Wie is zij. Ik weet niet eens of het wel klikt tussen ons. Met al die vragen en zorgen ga ik richting mijn bed. Papa komt me nog even welterusten zeggen.

“Lieverd, maak je geen zorgen. Alles komt goed hoor. Over twee weken gaan we weer naar opa en oma toe. Claudia wil elk weekend naar haar ouders, dus kun jij en mag jij kiezen wat je wil. Of naar haar ouders, of opa en oma, maar het mag ook een ander familie lid zijn die in de buurt woont oké? Ga maar lekker slapen, morgen weer vroeg op en naar school. Je eerste schooldag”.

Is dit het begin van een leuke tijd die aanbreken zal. Of verlopen de dingen toch geheel anders. Ik hoor de deur van mijn slaapkamer open gaan. Ik doe langzaam mijn oogjes open en heb Ollie in mijn armen.

“Wakker worden, tijd om je klaar te maken. Je brood en de rest is al klaar gemaakt. Zachtjes doen, want Claudia slaapt nog”.

Zachtjes doe ik wat me gezegd word. Ik loop richting de badkamer en ga mij wassen. Het is steenkoud. Tandenpoetsen doe ik wel na het ontbijt. Als ik me heb aangekleed en naar beneden loop staat er een kommetje cornflakes met een glas thee erbij. Vijf over acht, ik moet snel tandenpoetsen, want ik moet richting school. Ik zit nu in groep twee en ga naar groep drie over een tijdje. Aangezien ik zoveel gemist heb qua scholing willen ze mij op deze school nog in de kleuterklas laten zitten.

Onderweg naar school kom ik wat andere kindjes tegen, twee jongens en een meisje. Ze vragen aan mij of ik ook naar de “Borre” ga, zo heet mijn school. Ik antwoord, ja. Oh, dan kunnen we mooi samen naar school lopen toch?! Ja, knik ik. Dat is wel zo gezellig.

De reden, dat ik al alleen naar school mag lopen is natuurlijk te gek voor woorden op zo’n leeftijd. Alleen waar ik loop om naar school te gaan rijden geen auto’s, dus in dat kader is het “veilig”.

Tussen de middag  in de pauze kom ik thuis voor een broodje. Ik loop via de achterdeur naar de woonkamer. “Hallo?!”, zeg ik. Clauda zit voor de tv in haar joggingspak. “Hoi, hoe was school tot nu toe?”.

“Goed hoor zeg ik”

“Je kunt zelf je brood wel smeren hè?! Als je wat te drinken wil, dan kun je water pakken”.

“Oh, mag ik geen melk of thee?”.

“Nee…”, antwoord ze kort af.

Na mijn broodje en een glas water, doe ik mijn jas weer aan om richting school te gaan. “Doei! Tot vanmiddag!”, zeg ik.

“Ja daag, tot vanmiddag…”, antwoord ze.

Jeetje zeg, wat is ze kort af en helemaal niet zo aardig. De rillingen lopen over mijn rug als ze antwoord geeft. Gelukkig word ik weer wat vrolijker als ik het schoolplein oploop. Tom, een jongen uit mijn klas komt direct op me af.

“Hé, we willen GTST na spelen doe je mee? De bel gaat wel zo…”.

Uiteraard zeg ik daar geen nee tegen. GTST is één van mijn favoriete programma’s. Die keek ik weleens op vrijdag met mijn moeder. Dan mocht ik in haar, zoals ze het zelf altijd beschreef, in haar holletje zitten. Gewoonweg tussen haar opgetrokken benen in zitten. Zalig voelde dat en vooral veilig en geborgen. Helaas, is dit nu alleen een herinnering, want eerlijk is eerlijk… Ik mis mijn moeder en mijn broertje wel heel erg.

15:00 uur, de bel gaat. Mijn eerste schooldag zit erop. Yippie, denk ik bij mezelf. Tom vraagt of we samen richting huis kunnen lopen. Ik heb er geen problemen mee en ik vind het wel reuze gezellig. Tom woont iets dichter bij school, maar ik hoef maar een klein stukje verder te lopen en dan ben ik al thuis.

Tom vraagt tijdens het lopen: “Mag ik vragen waar je vandaan komt? Vind je het leuk om in het vervolg altijd samen naar school te lopen?”

“Natuurlijk”, antwoord ik, dat lijkt me leuk.

“Ik kom oorspronkelijk hier vandaan, maar mijn ouders zijn gescheiden en ik heb eerst bij mijn moeder en broertje gewoond. Uiteindelijk ben ik naar mijn vader gegaan”.

Je zag aan hem, dat hij het niet helemaal begreep. “Oh ok”, zegt hij.

Eenmaal thuis aangekomen, doe ik mijn jas en schoenen uit en loop ik de woonkamer in.

“Waar bleef je?” werd er geschreeuwd. “Ik maakte me zorgen, het is nu al kwart voor vier en je school is om 15:00 uur  uit. Wat heb je gedaan in die tussen tijd? Nou, kom op vertel!”

“Ik was met een jongen uit mijn klas aan het lopen. Tom heet hij. We waren een beetje aan het kletsen, verder niks. Sorry, als ik je ongerust heb gemaakt…”

“Ik wil het niet horen. Naar je kamer, en heel snel. We wachten wel tot je vader thuis komt!”

“Mag ik eerst wat te drinken, ranja ofzo?”

“Nee, dat mag je niet. Ik heb toch gezegd dat als je drinken wil kun je water pakken”.

Wat raar, denk ik bij mezelf. Ik vind dit heel vreemd en snap totaal niet waarom ze zo tekeer gaat en ik alleen maar water mag drinken. Ik gehoorzaam en loop naar boven toe naar mijn kamer. Ik doe mijn speelgoedkist open en zet Bert & Ernie erop in mijn cassette recorder. Ik ben lekker mijn ding aan het doen, kleuren, spelen met mijn poppen. Ineens word de deur open gegooid.

“Doe dat ding zachter, je bent toch niet doof of wel soms. Ik heb hoofdpijn. Hou daar rekening mee ja”.

“Ja, Claudia”, antwoord ik terug. Snel zet ik de volume lager.

Ik voel me zo ongemakkelijk en naar. Ik word er zelfs verdrietig van. Waarom doet ze zo onaardig. Heb ik nu echt wat fout gedaan? Ik snap er niks van, echt niet.

Op een gegeven moment hoor ik de deur benenden open gaan. Papa is weer thuis. Yes, dacht ik, eindelijk. Ik ruim snel mijn speelgoed op en zet mijn cassette recorder uit. Vervolgens hoor ik harde voetstappen op de trap. Papa komt al naar boven, zeg ik tegen mezelf.

“Zo, jongedame. Hoe was je eerste schooldag?”

“Ging goed”, antwoordde ik.

“Papa, waarom mag ik alleen maar water thuis drinken in plaats van wat anders tussen door?”

Papa kijkt me verontwaardigd aan maar houd zijn mond dicht.

“Ik hoor zojuist van Claudia dat je stout bent geweest. Ze was erg ongerust en je hebt ook een grote mond gehad tegen haar…”. 

“Nee, papa. Echt niet. Ik was inderdaad wat laat, maar dat kwam door het kletsen met een klasgenootje waar ik mee naar school loop en weer terug naar huis. Ik heb echt geen grote mond gehad papa, echt niet, waarom zegt ze dat?”

“Wil jij mij nu vertellen dat Claudia liegt? Daar gaat papa niet mee akkoord!”

Pats, vol in mijn gezicht krijg ik klap met zijn vlakke hand. Mijn gezicht gloeide helemaal na. Ik kan mijn tranen niet bedwingen…

“Waag het niet om te huilen ja. Dit krijg je er van. Nu naar beneden en je excuses maken. Laat ik dit niet meer merken, duidelijk?”

“Ja, papa”, antwoord ik terug en loop gehoorzaam naar beneden om mijn excuses te maken.

“Sorry van vanmiddag Claudia, het zal niet meer gebeuren…”

Met een geniepige lach zegt ze; “Tja, dat hoop ik maar hè?!”

Waar leidt dit naar toe. De eerste dag, onze eerste dag. Hoe zal dit verder gaan…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s