“UNWANTED” – Deel 4 (Geen weg meer terug…)

Standaard

Afbeelding

“Die bewuste zondag, ben ik mee gegaan met mijn vader. We reden het plaatsje waar opa en oma woonden uit.

Papa wil je graag aan iemand voorstellen, iemand die ik ontmoet heb”.

De auto stopt bij een huis net over het spoor. Ik hoor een trein aankomen. Wat een kabaal dacht ik.

Mijn vader belt aan en er word open gedaan door een oudere man.

Ik kijk de hal in nadat ik me netjes heb voorgesteld. Koude vloer maar zo oud met een mooie steile trap naar boven. Eenmaal de gang uit gelopen komen we in de keuken en vanuit de keuken kom je in de woonkamer. Het zat vol. Ik zie wat jongere mannen ik zie een oudere mevrouw en een blonde. Met een permanent.  Iets groter dan papa. Netjes stel ik me voor aan iedereen. De oude mevrouw komt op me af en zegt : “Dus jij bent het mooie pareltje waar je vader altijd over praat? Wil je wat drinken?” Graag dank u antwoord ik.

Mijn hart verteld mij al wat er komen gaat. Mijn hart bonkt zo hart, want ik wil dit niet. Ik wil het gewoon niet. Totaal geen idee wat ik voel. Ik voel van alles. Mijn keel lijkt wel dicht geknepen te worden. Ik raak volledig in paniek. En dan…

Als we allemaal in de kamer zitten worden er allerlei  vragen gesteld aan mij. Ik begin me wel op me gemak te voelen, maar iets in mij blijft een naar gevoel behouden, waardoor ik op mijn hoede blijf.

Ineens uit het niets zegt mijn vader: “Lieverd, papa moet  je wat vertellen”.

Hij loopt richting de blonde vrouw met krullen…

Schat, dit is al een tijdje mijn vriendin. Ze wil erg graag bij ons komen wonen. Dat houdt in  dat je eindelijk bij papa bent, voor altijd. Er word voor je gezorgd en je bent altijd bij mij, of ik nu wel of niet hoef te werken”.

NEEEEEEEE, dacht ik bij mezelf. Nu moet ik weer weg. Ik zie mijn familie niet meer. Ik ken haar niet en ik wil haar ook niet kennen. Ik wil alleen met papa zijn, we gaan het echt wel redden, daar hebben we niemand voor nodig.

Alsjeblieft,  ik wil dit niet. Het voelt niet goed., is wat er door mijn hoofdje gaat.

Uit beleefdheid loop ik naar ze toe en geef ze een knuffel. De rest van de mensen die erbij zitten zijn familie van haar. Haar broer en ouders. Erg lief, eerlijk is eerlijk. Ik bleef alleen een nare smaak houden bij deze gehele gebeurtenis.

Wanneer gaan we?”, vraag ik.

”Maandag pakken we voldoende spullen in, maar we zullen vrijwel elk weekend deze richting opkomen”, zegt mijn vader.

Waarom, waarom?Ik wil dit niet. Ik wil niet weg bij opa en oma en al helemaal niet zo snel. Ik wil echt wel alleen met papa zijn, maar niet met haar. Nee, alsjeblieft niet denk ik bij mezelf. Waarom zo snel al. Dat kan en mag echt niet hoor. Terwijl ik dit denk, snap ik ineens, waarom mijn oma huilen moest en ik papa hoorde zeggen, “Ze is om.”

Ik heb dit weekend als heel verdrietig ervaren. Zoveel gevoelens en emoties, onbeschrijfelijke pijn van het idee mijn familie zoveel minder  te moeten zien. Daarnaast moet ik ook nog  met iemand samenwonen die ik niet ken. Ik voel gewoon dat er iets niet klopt, het voelt niet goed. Dit is gewoon weg niet eerlijk, punt uit.

Ik probeerde wel te genieten van de momenten van mijn opa en oma en mijn twee ooms. Ik zag en voelde ook hun verdriet, dat deed extra veel pijn. Waarom blijft iedereen toch zo verdrietig, elke keer weer als er een verandering plaats vind. Ik wil dat iedereen lacht en gelukkig is, maar ik voel alleen maar eenzaamheid bij mensen en verdriet en frustraties. Waarom god, waarom toch?

Helaas blijven dit vragen waarop ik het antwoord niet krijg. Niet nu in elk geval. Laat ik hoop behouden, door altijd te blijven geloven in een lichtpuntje aan het einde van deze donkere tunnel, waarin ik me blijf bevinden. Laat ik op antwoorden hopen. Geluk en blijheid. Ja, dat is mijn visie!!……

Maandag is aangebroken… Oma roept of ik beneden wil komen. Uiteraard luister ik direct en loop naar beneden.

Oma zegt: ”Hier lieverd, ga lekker bij oma zitten. Ik heb lekker chocolademelk gemaakt, een broodje en lekker twee eieren. Dat vind je lekker toch? Zo, lekker eten schat.

Mijn oma deed altijd zacht gekookte eieren in een grote mok. Geprakt en gehutseld met zout en peper . Zalig vond ik dat. Samen met oma ging ik lekker voor de tv ontbijten. Samen op de bank. Allebei wetende dat dit de laatste is, op de weekenden na.

Langzaam zijn oma en ik ons gaan aankleden en hebben wat spullen bij elkaar gepakt. Bewust heb ik dingen achter gelaten. Mijn bed stond bij het raam en had uitzicht op een grote boom waar ik de vogels vroeg in de ochtend hoorde zingen. Ik voelde de zonnestralen door mijn gordijnen op mijn gezichtje schijnen. Ik doe de gordijnen open en kijk naar de grote sterke taken met zijn mooie bladeren er aan.

In elk geval heb ik wat spullen achter mijn bed verstopt voor als ik weer bij opa en oma ben, kleding, knuffels, spelletjes en wat speelgoed. Oma heeft toch niks door, althans dat denk ik.

Ineens horen we de voordeur open gaan en horen we voetstappen in de gang. Oma kijkt me bedroeft aan en ik haar. Ja hoor,daar stond hij dan. Mijn vader die mij nu echt even heel verdrietig maakte  diep van binnen. Ik bleef sterk, zei niks en groette mijn vader zoals ik normaal ook zou doen. Toch bleef het verdriet voelbaar bij zowel oma als ik zelf.

Mijn oma vraagt waarom hij alleen is. Mijn vader antwoordde kort en zei:

”Ik haal haar eerst op en daarna gaan we naar haar toe”.

Snel sprintte ik naar de wc. De tranen biggelden over mijn wangen. Ik kon het niet meer inhouden. Wel probeerde ik er niet in te blijven hangen, want dan zouden ze het zien. Snel snuit ik mijn neus en veeg mijn tranen af. Eenmaal de wc uit ga ik mijn schoenen aantrekken, dan kan mijn gezicht een beetje wegtrekken na het huilen. Ineens gaat de deur open en ik hoor mijn vader zeggen.

”Goed zo dame, je bent al je schoenen aan het aantrekken”.

“Ja papa”, antwoordde ik terug.

“Mooi, dan kunnen we snel weg. We hebben Nog een lange rit te gaan”.

Mijn opa en de rest waren er niet bij. Misschien vonden ze het te moeilijk, geen idee. Ik knuffelde mijn oma alsof het de laatste zou kunnen zijn. Oma fluisterde;

“Ik zie je snel weer, schat. Wees braaf, mijn meisje”.

Daar ging ik dan. Ik stapte in de auto en zwaaide naar oma en bleef naar het huis en de omgeving kijken. Ik hoor papa gedag zeggen, hij start de auto en daar gaan we dan. Op naar een onbekend leven. Waar zal dit naar toe leiden, blijf ik bij mezelf denken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s