“Unwanted” – Deel 3

Standaard

Afbeelding

Waarom? Waarom moet ik nu weer weg en dat al zo snel?

“Pap, ik wil zo graag bij u blijven, waarom stuurt u mij weg? Ik kan echt goed voor mezelf zorgen hoor. Ik kan zelf naar school en weer naar huis, ik zorg ervoor dat ik goed eet, etc. Laat me niet weer in de steek. Alstublieft, ik smeek u!”

“Ik heb geen keuze schat. Het is helaas niet anders. Ik ben druk aan het kijken hoe we dit anders kunnen aanpakken en jij gewoon hier woont bij papa zoals het hoort. Helaas heb ik geen oplossing dan alleen de keuze om je bij mijn familie te brengen. Je gaat bij je opa en oma wonen. Papa komt in ieder geval elk weekend, dat beloof ik je! Voor je het weet is het voorbij en zijn we weer samen. Opa en oma zijn toch ook leuk? Dan zie je iedereen weer, ooms, tantes, je nichtjes en neefjes. We komen er wel uit, zoals altijd. Dit hebben we ook gewonnen toch?!”

Ach ja, dat is ook zo denk ik bij mezelf. Papa zie ik elk weekend en ik ga mijn familie heel veel zien. Vooral mijn nicht hoop ik. Eigenlijk is het wel heel leuk op deze manier. Gelukkig is dit geen strijdt met mezelf en de omstandigheden. Ik hoef niet weg, omdat ik er niet toe doe of er niet bij hoor. Hij houdt echt van mij, alleen kan het nu gewoon niet anders.

Terwijl ik in deze gedachten opmerk dat papa aan het bellen is, naar mij kijkt en met gebaren taal aangeeft dat ik zachtjes moet zijn, hoor ik wel waar het gesprek over gaat. Het gaat over hetgeen we zojuist besproken hebben. Ze is om. Ik heb haar weten te overtuigen, volgens mij is ze zelfs blij, hoor ik hem zeggen.

Ik kan het even niet plaatsen en probeer het niet als iets negatiefs te zien. Zachtjes loop ik naar boven en doe de deur van mijn slaapkamer achter mij dicht. Al neuriënd pak ik wat stiften, potloden en fax papier. Die neemt papa altijd mee van zijn werk, het was erg glimmend papier.  Ik kreeg ook altijd print papier, dat kon je afscheuren en er zaten gaatjes in de zijkant.

Rustig zet ik de cassette aan van Bert en Ernie, altijd lachen en altijd leuke liedjes tussendoor. Ik hou ontzettend van muziek en ben altijd aan het dansen. Whitney Houston en Mariah Carey zijn mijn grote idolen. Lekker cliché, met een borstel in mijn hand vol overtuiging meezingen en doen alsof ik een optreden aan het geven ben. Totaal niet wetende wat ik zing, maar het voelt zo goed en het raakt me. Liedjes als “Vision of Love” van Mariah Carey zing ik vaak met papa in de auto en thuis liedjes als “More than Words” van Extreme. Daarnaast werd er natuurlijk veel Soul muziek geluisterd, vooral de muziek van Motown. Muziek is echt mijn ding.

Tijdens het meekletsen en meezingen met Bert en Ernie ben ik lekker aan het kleuren. Die bestonden altijd uit letterlijk, een huis, een stoepje, wat gras, een boom, wolken,  zon of regen en vaak een auto. Ohja, en natuurlijk bloemen voor het raam, haha.

Opeens hoor ik iets vanaf beneden, maar kan het absoluut niet verstaan. Het blijft een paar seconden duren. Uiteindelijk hoor ik voetstappen op de trap en binnen no time gaat mijn kamer deur open.

“Jeetje zeg, ik roep je continu en je reageert toaal niet!”  Terwijl hij praat loopt hij op mij af. “Wat ben je eigenlijk aan het doen?” Vol trots zeg ik; “Ik ben cadeau papier aan het maken met mooie kleurplaten, kijk maar.”

“Zet je radio eens uit.” Uiteraard gehoorzaam ik, tegenspreken zit er niet in. “Waar is je roze pink panter koffer? Kun jij je eigen koffer inpakken en eventueel het belangrijkste aan speelgoed bij elkaar zetten. Over een paar uur gaan we weg oké?”

“Ja, papa. Papa, mag ik de radio weer aandoen?”

“Ja, natuurlijk”.

Snel doe ik er een andere cassette in. Mariah Carey….

Al dansend en zingend ben ik mijn spullen aan het pakken. Ik doen mijn speelgoed kist open om te kijken wat ik mee wil nemen. Mijn kleding doe ik in mijn pink panter koffer. Terwijl ik doe wat van mij gevraagd wordt denk ik na over wat me eigenlijk te wachten staat. Gelukkig neemt de muziek de overhand en ben ik op volle toeren aan het dansen en ben ik vol gas aan mee zingen in mijn eigen taal. Het gaat om het  gevoel, daarna de connectie wat betreft de tekst, althans dat vind ik.

Ik weet niet wat ik zing en vraag me af waarom er bepaalde gevoelens opspelen tijdens deze muziek. Muziek is mijn leven, naast mijn knuffel Ollie natuurlijk. Iets wat echt persoonlijk van waarde is, voor mij alleen. Ollie is van mij en van niemand anders. “Ain’t nobody going to take it away from me. Never ever gonna happen! Believe that!

Ik meen wat ik zeg en wat ik erbij voel. Ondanks het nadenken en het luisteren naar de muziek was ik bijna zover om te gaan. Ineens hoor ik mijn naam. Ik zet direct het volume zachter en ren naar de deur die ik op een kiertje zet. Ik blijf mijn naam horen. Ik antwoord: “Ja pap, ik kom eraan. Sorry, ik verstond u even niet”. “

“Maakt niet uit schat, maar papa wil zo gaan oké? Ben je bijna klaar?”

“Ja hoor, alleen mijn big moet nog mee die ik van mijn peettante heb gekregen. Een grote roze big met zakjes erin die ik aan de deur heb gehangen, weet u nog?”

“Komt in orde. Je mag zo wel naar beneden komen zodat ik alles kan inladen oké? Dan kun jij even naar Extreem luisteren of op de televisie muziek kijken, misschien worden de Bangels wel gedraaid.

“Ik hoop het”

Ik doe snel nog een paar dingen en ga al snel naar beneden. Op de eettafel stonden wat pakjes drinken. Snel bij de televisie zet ik er een muziek zender op. Ik laat lekker alles om me heen gewoon gebeuren. Ik bied een aantal keer mijn hulp aan, maar dit werd geweigerd en liet ik het los.

Het moment is daar. Nadat we beiden hebben getoiletteerd, onze handen hebben gewassen gaan we dan. Ik krijg een kus op mijn voorhoofd en we lopen het huis uit via de schuur. Onze buren groeten. Papa blijft nog even kletsen. Ik hoor hem zeggen dat ze snel moeten afspreken. Eenmaal in de auto kijkt hij naar achteren diep in mijn ogen en zegt: “Daar gaan we dan? Gordel om? Mooi!”

De muziek word aangezet en weg waren we…

Zachtjes in de verte hoor ik een bekende stem.

“Word wakker schat, word wakker.” Ik hoor hem nog een paar keer mijn naam roepen. Plots schrik ik wakker omdat papa in één keer op de rem gaat. 

“Papa, gaat alles goed?”

“Ja kind, we zijn bij de Mac Donalds, wat wil je?”

Ik nam altijd een Happy meal met een milkshake banaan, een hamburger en frietjes met saus. Altijd, als we samen weg gingen naar familie, wat toch zo’n twee uur rijden was, viel ik in slaap en bestelde we wat bij de Mac Donalds. Als we dan ook nog eens op een bepaalde dag kwamen, bestelde we voor ‘s avonds patat en snacks. Dat vind ik als bijna 5 jarige echt een feest dag. Die kleine momenten van vreugde is wat mij boven water hield en een lach op mijn gezicht liet stralen als of ik het gelukkigste kind op aarde was.

Eenmaal aan gekomen bij mijn opa en oma werd ik warm onthaald. Mijn twee Ooms stormden op mij af en gooide me in de lucht. Oh, wat voelde ik mij gewenst en heerlijk.

Ik zag de dagen, weken en maanden erop volgend al mijn familie zowel van mijn moeders kant, als mijn vaders kant. Iedereen kwam me opzoeken. Ik logeerde veel bij mijn oom en tante met mijn neefje en nichtje. Mijn jongste tante kwam altijd langs om even met mij te spelen. Ik maakte met mijn twee ooms altijd muziek. Ze woonden nog thuis. Hun op de gitaar en ik aan het zingen. Dat was mijn uitlaatklep voor alles, maar dan ook alles.

Elk weekend en zo nu en dan een keer sporadisch door de weeks, zag ik mijn vader.

Mijn oma en opa wilde mij op school hebben, maar er was geen enkele school in die buurt die een kindje voor zo’n kort tijdsbestek aan wilden nemen. Enkele weken werden maanden, maar al die maanden samen werden al snel een jaar. Opa en oma, dat was mijn “thuis”. En toen…..

Toen gebeurde er het volgende. Iets wat abrupt gebeurde. Te snel om over na te denken of om bij stil te staan. Niet wetende wat mij te wachten stond. Op zondag avond bij mijn opa en oma kwam mijn vader en riep me bij zich.

Kindje van mij, papa wil je meenemen en iets aan je laten zien. Daarnaast wil ik je het één en ander vertellen”.

In mijn ooghoek zie ik mijn oma in de keuken met tranen in haar ogen staan. Helaas gebeurde het ondenkbare en heeft het mij getekend voor mijn leven. Ik ben van een klein meisje met een oprechte glimlach, veranderd in een geforceerd vrolijk meisje met een gebroken lach en hart.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s