“Unwanted” – Deel 1 t/m Deel 3

Standaard

Afbeelding

Het is donker en beneden hoor ik wat mensen praten en lachen. Ik stap mijn bed uit en doe het ligt aan. Ik open mijn kist met al mijn speelgoed en besluit nog even snel om naar de badkamer om te plassen. Opeens hoor ik op de trap voetstappen die steeds dichter bij komen. Mijn gehele lichaam begint te trillen en ik krijg overal kippenvel “Oh jee, wat nu vraag ik mezelf af” en voel de angst steeds meer naar de oppervlakte komen. Daar staat hij dan, in de deur opening van de badkamer en zegt;

“Wat ben jij aan het doen op dit tijdstip?! Plassen doe je voordat je naar bed gaat, moet je maar niet zoveel drinken. Nu heel rap naar je kamer!”

Snel veeg ik af, doe ik mijn broek omhoog en trek ik het toilet door. Ik haast me terug naar de slaapkamer nadat ik mijn handen gewassen heb. “Ik moest alleen plassen, is wat er door mijn hoofd gaat, wat is hier nu verkeerd aan?

“Vind je dit nou normaal! Vind je het normaal om midden in de nacht naar het toilet te gaan? Iedereen die beneden zit wordt gestoord door het gebonk, dat ze horen boven hun. Je bent net een koe! Zachtjes doen kun je niet. Dan durf je het ook nog in je hoofd te halen om te gaan spelen? Dit zal natuurlijk niet ongestraft blijven en boeten zal je! Schiet op en doe je broek uit!”

“Nee papa”, zeg ik zachtjes. “Alstublieft niet?! Niet doen, niet doen!

“Liggen nu!”

Snel trek ik mijn broek uit en mijn onderbroek. Ik kan nog net op tijd mijn knuffel ollie pakken. Ik ga op de grond liggen en doe mijn ogen dicht alsof ik er even niet meer ben en me in een andere omgeving bevindt.Een plek waarin ik geen pijn kan voelen en als het ware in mezelf treedt. Ik waan me in een omgeving vol warmte en plezier en in de verte hoor ik …Pats!! Pats!! Ik voel de warmte en de brandende pijn op mijn billen en mijn rug. Mijn billen en rug gloeien van de warmte en de pijn. Met een vlakke hand geeft hij me tikken op zowel mijn billen als mijn rug.

“En nu opstaan dame”, zegt hij zachtjes, maar boos. “Wat ben je ook een walgelijk kind, er komt niks van je terecht. En nu heel snel gaan slapen en owee als ik je weer hoor, is dat duidelijk?! Als ik weer terug dien te komen dan zwaait er wat en zal het hier niet bij blijven!”

Zachtjes knik ik mijn hoofd en zeg ik ja . Hij doet het ligt uit en stormt de kamer uit. Langzaam probeer ik mijn onderbroek en pyjama broek aan te trekken. Mijn speelgoed laat ik even voor wat het is. Ik heb zo’n ontzettende pijn, ik kan mijn draai niet vinden. Ik kan niet fatsoenlijk liggen van de pijn op mijn rug en billen. Ik kruip samen met mijn Ollie, die me toch weer heeft bijgestaan tijdens deze pijnlijke ervaring en grote schaamte. Ollie, mijn knuffel die al vanaf ik me herrinnenen kan bij me is. Zo speciaal, terwijl het “maar”een knuffel is voor menigeen is het voor mij mijn houvast in moelijke tijden.

Met Ollie stevig in mijn handen kruip ik richting de muur en ga op mijn linker zij liggen. Ik vraag zachtjes aan Ollie, terwijl de tranen over mijn wangen glijden, waarom dit gebeurt. In mijn gedachten vraag ik mezelf af wat er toch elke keer gebeurt en waarom. Ik snap het niet. Waarom doet hij zo, ik ken dit niet van hem, ik dacht dat hij van me hield. Als je van je kind houdt dan doe je diegene toch geen verdriet. Waarom heeft er nog niemand ingegrepen? Het blijft allemaal door mijn hooofd spelen, maar ik kan er niks mee. Gelukkig, met Ollie in mijn armen, val ik in een diepe slaap.

Buiten hoor ik de vogeltjes fluiten en zie de ochtend zon in mijn kamer schijnen. Het is weer een nieuwe dag. Met heel veel moeite kan ik mezelf ertoe zetten om naar de badkamer te gaan. De pijn en verwardheid van afgelopen nacht hebben een diepe indruk achtergelaten. Ik open de deur en hoor hem van de zoldertrap komen. Snel gaat hij de badkamer in en zegt: “Kom maar hoor…”Ik schaamde me dood, maar durfde mij ook niet om te draaien dus gehoorzaamde gewoon. Terwijl hij aan het toileteren is poets ik mijn tanden. Hij blijft me aankijken. Na het tandenpoetsen doe ik mijn pyama en ondergloed uit. Wanneer ik het ondergoed in de mand wil gooien zie ik tot mijn verbazing wat “boekjes” liggen. Ik doe net alsof ik niks gezien heb en gooi de was erin. Ik begin mezelf te wassen terwijl hij naar me kijkt. Dan ineens, terwijl ik nog naakt in de kou sta en me schaam van hier tot gunder, zegt hij dat ik wel cornlflakes met suiker mag eten en televisie mag kijken. Als ik maar stil ben.

Ondanks alles word ik er stiekem even heel blij van. Ik mag eindelijk weer even iets totaal anders dan water met één plakje brood, denk ik bij mezelf. Weekend of niet, ik krijg alleen maar water en drie maaltijden per dag, daarvan bestaan er in ieder geval twee uit één plak brood en wat water. Alleen als we naar de familie gaan, dan kan ik tenminste “gewoon” eten.

Snel doe ik mijn klaargelegde kleding aan en loop ik zachtjes als een muisje naar beneden. Ik maak cornflakes en zet de televisie aan. Ik voel me helemaal blij. Eindelijk mag ik iets wat ik anders nooit zou mogen. En dat ook nog in het weekend. Mijn weekenden bestaan normaal uit buiten spelen in de tuin of achter de poort. Ik moet dan wel strikt binnen een half uur terug in de tuin zijn, zo niet, dan is “Dat” het gevolg… Ik wil en probeer er niet aan te denken, bij de gedachten draait mijn maag al om. “Ik ga er echt even van genieten” zeg ik tegen mezelf.

Ik zie hem , zoals ieder ander weekend iets met een rauw ei drinken. Na het ontbijt en diverse tekenfilms besluit ik om even naar boven in mijn eigen kamer te spelen. Mijn vader is zojuist beneden gekomen, maar op dit moment kan ik gewoon weg niet met die man in één ruimte zitten. Zijn vriendin ligt nog in bed.

Ik ben ontzettend onrustig in mijn hoofd, mijn lichaam doet van achteren zo’n zeer. Daarnaast kan ik de rust van binnen niet vinden door alle frustraties. Mijn hoofd gaat tekeer als een gek. Ik voel me duizelig, verdrietig, vernederd en zo ongewenst. Ik kan mijn tranen bijna niet bedwingen. Al denkend in mijn stoel kijkende naar mezelf in de spiegel van mijn kaptafel doe ik het volgende en zeg hardop,maar zacht genoeg zodat niemand het horen kan: “Kijk toch eens naar jezelf, je ziet er inderdaad niet uit, ik wil naar mama, ik wil hier weg. Alles is anders en veranderd sinds de dag dat zijn vriendin hier is komen te wonen, maar waarom wil ik weten. Wie oh wie kan mij helpen. Ik wil weg!”. Ik wil weten waarom”.

De avond is aangebroken en de eerste dag van het weekend zit er op. Ik ben bijna de gehele dag op mijn kamer. Stiekem loop ik naar de badkamer, wetende dat ze allebei beneden zijn. De bijna lege tandpasta smokkel ik mee naar mijn kamer en doe het in een laadje van mijn nachtkastje, daar kijken ze toch nooit, denk ik bij mezelf.

Nadat ik van beneden nieuwe tandpasta heb gepakt uit de voorraadkast in de woonkamer zie ik hun in de woonkamer op de grond zitten voor de televisie. Ze zijn aan het lachen en het lijkt er zowaar op alsof ik helemaal niet besta. Eenmaal boven poets ik mijn tanden en denk ik bij mezef; “Als ik vanavond of de komende dagen trek krijg, dan kan ik in elk geval nog de tandpasta helemaal legen.” Vaak begin ik met het uitzuigen van het dopje en dan haal ik het resterende met mijn vinger uit de tube. Na het poetsen, roep ik naar beneden: “Slaap lekker?” Na het antwoord;“Jaaa…”, die nogal gëirriteerd klonk, zo van “heb je haar weer…”, duik ik mijn bed in. Ik doe de grote lamp uit, de deur dicht, pak Ollie stevig vast en doe mijn nachtlapje uit. Diep in gedachten, merk ik al, dat mijn lichaam en geest veelste moe zijn om überhaubt ergens aan te denken. Kalm en rustig val ik in slaap. 

Ineens schrik ik wakker door een hand om mijn been. Snel ga ik recht op zitten in bed en zie hem op bed zitten. Mijn nachtlampje is aan. Au! Ik voel de pijn van mijn bil en rug die ik net even was vergeten.  Ik kijk hem recht in zijn ogen, doodeng zijn die ogen, maar uit respect blijf en moet ik hem aankijken. Terwijl ik het oortje van Ollie stevig vast hou zegt hij:

“Als je ooit bij ons weg gaat of dat zal uiten zullen er dingen gebeuren die je liever niet meemaakt. Laat zien dat je een brave meid bent!”

Ik krijg een kus op mijn voorhoofd en hij loop de deur uit. Ik hoor hem zachtjes naar zijn eigen kamer lopen op de zolder trap. Stevig hou ik Ollie vast en weet niet wat ik voelen moet. Ik begin zachtjes tegen Ollie te fluisteren en zeg tegen Ollie dat ik het zo fijn vind dat ik altijd tegen haar kan praten en dat zij er gelukkig wel altijd voor mij is. Ik word in mijn slaap meegenomen naar mooie omgeving, een omgeving waarin andere familie zich over mij bekommert, een liefdevolle familie…

Au! Ik schrik wakker van een gloeiende rug en billen. Nee, nee, alsjtubieft niet weer! Ik grijp naar het oortje van Ollie. Nee papa, niet doen schreeuw ik… Pats! Pats!

 “Ook nog schreeuwen vies, goor kind. Ik zal je altijd laten boeten dametje. Wat denk je wel niet, dacht je nu echt dat ik er niet achter zou komen?! Dan ga je ook nog schreeuwen. Waarom besta je eigenlijk?”

Ik voel de tranen glijden over mijn gezicht en krijg last van slijm. Mijn neus zit dicht en ik heb het gevoel dat ik stik. Hoor ik dit nu goed, waarom besta je eigenlijk? Is dat echt wat ik zojuist hoorde? De warmte stijgt naar mijn hoofd. Één hand zit strak om mijn nek terwijl zijn andere hand frustraties aan het uitoefenen is op de achterkant van mijn lichaam en niet te zuinig ook. Ik voel aan het oortje van Ollie en laat me weer meenemen naar een plek waarin ik niks voel en niet besta. Heel zachtjes en in de verte hoor ik iemand zeggen:

“Kutkind, van je kutmoeder. Je verpest alles, net als je moeder. Ook jij zit aan spullen waar je vanaf moet blijven. Wat moet ik nu met zo’n klote kind als jou godverdomme!”

Tegelijkertijd ben ik geestelijk zo ver weg, maar besef ik me wel degelijk wat er aan de gang is. Met Ollie nog stevig in mijn hand voel ik dat het gestopt is. Ollie is helemaal nat van het zweet. Ik kom als het ware weer bij en bevind me weer in de “normale” situatie.

“Aankleden jij! En heel snel gaan slapen! Laat ik nooit meer merken dat je dit doet, is dat duidelijk? Anders blijft het hier niet bij, onthoudt dat goed. Als dit zo doorgaat met je gedrag zal jij je moeder en broertje nooit meer zien.”

Terwijl de lamp uitgaat en ik weer aangekleed onder de dekens lig lijkt het alsof al het vloeistof uit mijn lichaam via mijn ogen zijn uitgang hebben gevonden. Het blijft maar stromen en stromen. De enige gedachte die mijn hersenen toelaten is de vraag: “Wat heb ik eigenlijk gedaan dat dit gebeurt en ook nog uit hetniets in de nacht?”

Ineens schiet het mij te binnen.

Ik pak Ollie vast en trek haar tegen mij aan en zeg zachtjes: “Hij heeft het toch niet ontdekt?” Ik krijg kippenvel op mijn gehele lichaam en begin aan alle kanten te zweten.

Alstublieft, god, ik smeek u! Zal hij het weten wat ik nu weet?

Zou het echt?

Afbeelding

Het is zover, vandaag word ik opgehaald en ga ik eindelijk wonen bij diegene waar ik al zolang naartoe wil, maar niet mocht. Ik ga officieel bij mijn biologische vader wonen. Ik ben inmiddels vier jaar (moet je nagaan hoe mijn hersenpan al actief is op vele vlakken).

Sinds de verhuizing en de nieuwe man in het leven van mijn moeder na de scheiding toen ik 3 was, hunker ik al naar datgene wat me ontnomen wordt. Nu eindelijk is de dag aangebroken dat het zo ver is, ik mag naar mijn biologische vader.

Elke keer wanneer ik mijn moeder vroeg waarom bepaalde dingen gebeurd zijn en waarom ik niet naar mijn biologishe vader mag snauwde ze en kreeg ik er niet meer uit dan “nee!” Voordat we verhuisd zijn probeerde ik elke keer om er toch voor te zorgen dat ik hem kon zien. Mijn oppas woonde namelijk bij hem in de straat. Ondanks dat mama er altijd achter kwam maakte het me niks uit.

Toen we gingen verhuizen was ik intens verdrietig, want ik wist dat ik mijn biologische vader niet meer zou zien. In mijn hoofd vroeg ik me constant af hoe nu verder? Ik wilde het gewoonweg niet geloven. Wat was ik boos en ik voelde niks anders dan onbegrip. Waarom hoort niemand mij, of luisterd er niemand naar mij?

Eenmaal gesetteld heb ik er alles aan gedaan om te laten merken dat ik weg wilde en bij hem wilde wonen. Continu weer en weer. Ik heb mijn moeder helemaal gek gemaakt op dat gebied. Ze heeft gewoon de mogelijkheid om het mij te vertellen. Ik wil weten waarom ze dingen zegt of vind, dan kan ik er tenminste wat mee en kan ik haar begrijpen. Ik wilde mijn moeder geen verdriet doen of laten denken dat ze niet goed genoeg was. Ik wilde net als een ieder een vader en een moeder. Ik wil eerlijke antwoorden. De nieuwe man van mijn moeder had voor mijn gevoel ook meer met mijn broertje, dan met mij. Dat kon ik ook mooi als excuus gebruiken om aan te geven waarom ik weg wilde.

Ondanks het verdriet die ik tot op het bot voelde bij mijn moeder, en niet begreep waarom ze bepaalde dingen deed zoals ze deed. Ben ik wel door gegaan met het terroriseren. Ik vertelde hun constant hoe graag ik naar mijn biologische vader wilde.

Na het tandenpoetsen wil ik naar beneden gaan om mama een kus te geven, haar nieuwe man moet overwerken. Net voordat ik de trap af wil lopen hoor ik dat ze aan het bellen is. Ik hoor haar huilen, het komt uit haar tenen. Ik hoor haar het volgende zeggen:

“Wat moet ik doen dan, ik heb nu geen keus meer, ik word helemaal gek. Ik moet dit gewoon doen. Als ze zo graag naar hem toe wil dan gaat ze maar…”

Na een tijdje te hebben geluisterd riep ik welterusten naar beneden en kreeg wel fijn antwoord terug.

“Slaap lekker, lieverd.”

Zodra ik mijn ogen open besef ik het me ineens, vandaag is het zover! Ik ga en mag voor altijd bij hem wonen. Ik sprint uit bed en huppel van mijn zolderkamer naar beneden waar ik op de eerste etage in het kamertje van mijn kleine broertje kijk en denk:“Sorry, maar ik moet dit doen en jij zal sowieso een mooie tijd hebben in dit gezin. Ik hoor er gewoon weg niet bij, ik zal altijd aan je denken”.

Als ik in de keuken sta zie ik mijn moeder in haar ochtendjas.“Goedemorgen, mam!”

“Goedemorgen schat…”, antwoord ze timide.

Ik kijk rond en vraag waar Johan is, haar nieuwe man. Ze verteld me dat Johan aan het werken is en dat hij er niet bij wil zijn als ik vanavond weg ga. Ik schrik en krijg kippenvel. Ik krijg een heel naar en schuldig gevoel en ben vol onbegrip. Ik laat het niet merken en vraag aan mama wat zij er van vind. Wat vind zij er eigenlijk van als ik weg ga…

“Waarom heeft u nooit hierover met mij gepraat? Waarom mag ik nu ineens wel naar mijn biologische vader,  terwijl we zoveel hebben moeten doorstaan omdat u er zo tegen was. Ik snap het niet. Ik begrijp het gewoon allemaal niet, van niemand niet. Vertel het me alsjeblieft?”

Het enige dat ik krijg is een blik van mijn moeder. In haar ogen zie ik verdriet en onmacht, een uitdrukking die ik nooit meer vergeten zal. De blik van angst, het benul niet hebben en totaal geen controle over wat er op het punt staat te gebeuren.

“Ooit mijn kind”, zegt ze. “Zorg je dat alles is ingepakt en alles meeneemt wat je mee wil nemen?” hoor ik mama zeggen terwijl ze naar het toilet loopt.

Langzaam loop ik terug naar mijn slaapkamer, mijn broertje zit er net zo bij als daar net, haha. Ik ben zo ontzettend gek met hem en zal hem zo ontzettend missen…

Eenmaal op mijn kamer zie ik de tassen staan en twee lege dozen waar het overige in kan. De rest staat al in de schuur. Pff, om ongeveer drie uur vanmiddag word ik opgehaald. Er zijn nog wat andere dingen die mee moeten, maar die zijn te groot voor in de auto. Die spullen worden bezorgd. Een rode tafel met een mooie glasplaat, vier grote stoelen met daarop kussens met een wit met rood gestreept motief .

Mijn lieve broertje heb ik gedag gezegd toen hij slapen ging. Johan heb ik niet gezien noch gesproken. Het schijnt al laat in de avond te zijn en hoor mama continu aan de telefoon schreeuwen tegen allerlei mensen. Elke keer hoor ik haar vragen waarom hij niet op tijd komt. Ik blijf rustig op de overloop zitten terwijl ik nadenk over alles wat me staat te wachten. Daarnaast probeer ik te luisteren naar mijn mama. Ineens hoor ik mama mijn naam roepen en vraagt of ik naar beneden wil komen. Eenmaal beneden zegt ze:

“Als hij niet komt opdagen terwijl ik de hele dag alles probeer te regelen zodat je weg kunt en naar hem toe kunt gaan… Als hij niet komt… dan hoop ik dat je iets vindt waar je terecht kunt, want dit is je thuis niet meer. Hoe komt dat? Door jezelf… Ik wil je beschermen, maar nee hoor. Mevrouw doet wat ze wil en denkt het met vier jaar allemaal al te weten. Laat me niet lachen.”

Ik stond er niet voor open om aan te horen wat ze te zeggen had. Het enige wat ik deed was bidden, bidden dat hij kwam. We hebben toch niks voor niks altijd gezegd, we komen weer bij elkaar. Hij komt wel. Ik wist het gewoon.

Langzaam open ik mijn ogen en besef dat ik in een auto zit. Ik kijk om me heen en daar zit hij dan… Hij is gekomen, mijn papa is echt gekomen en heeft mij opgehaald! Mama, oh nee mama! Ik heb geen afscheid genomen van mijn mama, hoe kan dit bedenk ik mezelf…

Papa”, vraag ik: “Mag ik u wat vragen?”

“Mmm, ja…” zegt hij droog.

“Heb ik mama wel gedag gezegd en hoe ben ik in deze auto terecht gekomen, ik weet er niks meer van. Hoe ben ik weg gegaan?”

“Tja kind, je bent in slaap gevallen op de bank. Ik heb alle spullen ingepakt en mama kon het niet aan, dus heb ik je in de auto gezet en zijn we weg gereden. Nu zijn we bijna thuis, maar om het te vieren koop ik wat lekkers. Wacht in de auto alsjeblieft.”

Na veel gelach, late avonden, waarin we kletsten, films keken met een chinese loepia met babi panggang was het al zo zondag. De eerste twee dagen zijn zo voorbij geflitst. Dan hoor ik papa zeggen:

“Kun je bij papa komen? Ik moet je namelijk iets vertellen? Ik wil heel graag voor je zorgen en dat je bij me bent. Alleen in combinatie met mijn werk, dat ook nog eens meer dan een half uur rijden is, kan ik het niet in mijn eentje aan.”

Oh nee, ik word weg gestuurd… Ook hier ben ik teveel. Het enige wat door mijn hoofd gaat is dat ik hier wil blijven. Er bekruipt mij een ontzettend naar en verdrietig gevoel en mijn angst word werkelijkheid en ook nog eens bevestigd.

“Je gaat ergens anders wonen, maar papa zoekt je heel vaak op.”

Waarom wil niemand mij!! Schreeuw ik.……

Afbeelding

Waarom? Waarom moet ik nu weer weg en dat al zo snel?

“Pap, ik wil zo graag bij u blijven, waarom stuurt u mij weg? Ik kan echt goed voor mezelf zorgen hoor. Ik kan zelf naar school en weer naar huis, ik zorg ervoor dat ik goed eet, etc. Laat me niet weer in de steek. Alstublieft, ik smeek u!”

“Ik heb geen keuze schat. Het is helaas niet anders. Ik ben druk aan het kijken hoe we dit anders kunnen aanpakken en jij gewoon hier woont bij papa zoals het hoort. Helaas heb ik geen oplossing dan alleen de keuze om je bij mijn familie te brengen. Je gaat bij je opa en oma wonen. Papa komt in ieder geval elk weekend, dat beloof ik je! Voor je het weet is het voorbij en zijn we weer samen. Opa en oma zijn toch ook leuk? Dan zie je iedereen weer, ooms, tantes, je nichtjes en neefjes. We komen er wel uit, zoals altijd. Dit hebben we ook gewonnen toch?!”

Ach ja, dat is ook zo denk ik bij mezelf. Papa zie ik elk weekend en ik ga mijn familie heel veel zien. Vooral mijn nicht hoop ik. Eigenlijk is het wel heel leuk op deze manier. Gelukkig is dit geen strijdt met mezelf en de omstandigheden. Ik hoef niet weg, omdat ik er niet toe doe of er niet bij hoor. Hij houdt echt van mij, alleen kan het nu gewoon niet anders.

Terwijl ik in deze gedachten opmerk dat papa aan het bellen is, naar mij kijkt en met gebaren taal aangeeft dat ik zachtjes moet zijn, hoor ik wel waar het gesprek over gaat. Het gaat over hetgeen we zojuist besproken hebben. Ze is om. Ik heb haar weten te overtuigen, volgens mij is ze zelfs blij, hoor ik hem zeggen.

Ik kan het even niet plaatsen en probeer het niet als iets negatiefs te zien. Zachtjes loop ik naar boven en doe de deur van mijn slaapkamer achter mij dicht. Al neuriënd pak ik wat stiften, potloden en fax papier. Die neemt papa altijd mee van zijn werk, het was erg glimmend papier.  Ik kreeg ook altijd print papier, dat kon je afscheuren en er zaten gaatjes in de zijkant.

Rustig zet ik de cassette aan van Bert en Ernie, altijd lachen en altijd leuke liedjes tussendoor. Ik hou ontzettend van muziek en ben altijd aan het dansen. Whitney Houston en Mariah Carey zijn mijn grote idolen. Lekker cliché, met een borstel in mijn hand vol overtuiging meezingen en doen alsof ik een optreden aan het geven ben. Totaal niet wetende wat ik zing, maar het voelt zo goed en het raakt me. Liedjes als “Vision of Love” van Mariah Carey zing ik vaak met papa in de auto en thuis liedjes als “More than Words” van Extreme. Daarnaast werd er natuurlijk veel Soul muziek geluisterd, vooral de muziek van Motown. Muziek is echt mijn ding.

Tijdens het meekletsen en meezingen met Bert en Ernie ben ik lekker aan het kleuren. Die bestonden altijd uit letterlijk, een huis, een stoepje, wat gras, een boom, wolken,  zon of regen en vaak een auto. Ohja, en natuurlijk bloemen voor het raam, haha.

Opeens hoor ik iets vanaf beneden, maar kan het absoluut niet verstaan. Het blijft een paar seconden duren. Uiteindelijk hoor ik voetstappen op de trap en binnen no time gaat mijn kamer deur open.

“Jeetje zeg, ik roep je continu en je reageert toaal niet!”  Terwijl hij praat loopt hij op mij af. “Wat ben je eigenlijk aan het doen?” Vol trots zeg ik; “Ik ben cadeau papier aan het maken met mooie kleurplaten, kijk maar.”

“Zet je radio eens uit.” Uiteraard gehoorzaam ik, tegenspreken zit er niet in. “Waar is je roze pink panter koffer? Kun jij je eigen koffer inpakken en eventueel het belangrijkste aan speelgoed bij elkaar zetten. Over een paar uur gaan we weg oké?”

“Ja, papa. Papa, mag ik de radio weer aandoen?”

“Ja, natuurlijk”.

Snel doe ik er een andere cassette in. Mariah Carey….

Al dansend en zingend ben ik mijn spullen aan het pakken. Ik doen mijn speelgoed kist open om te kijken wat ik mee wil nemen. Mijn kleding doe ik in mijn pink panter koffer. Terwijl ik doe wat van mij gevraagd wordt denk ik na over wat me eigenlijk te wachten staat. Gelukkig neemt de muziek de overhand en ben ik op volle toeren aan het dansen en ben ik vol gas aan mee zingen in mijn eigen taal. Het gaat om het  gevoel, daarna de connectie wat betreft de tekst, althans dat vind ik.

Ik weet niet wat ik zing en vraag me af waarom er bepaalde gevoelens opspelen tijdens deze muziek. Muziek is mijn leven, naast mijn knuffel Ollie natuurlijk. Iets wat echt persoonlijk van waarde is, voor mij alleen. Ollie is van mij en van niemand anders. “Ain’t nobody going to take it away from me. Never ever gonna happen! Believe that!

Ik meen wat ik zeg en wat ik erbij voel. Ondanks het nadenken en het luisteren naar de muziek was ik bijna zover om te gaan. Ineens hoor ik mijn naam. Ik zet direct het volume zachter en ren naar de deur die ik op een kiertje zet. Ik blijf mijn naam horen. Ik antwoord: “Ja pap, ik kom eraan. Sorry, ik verstond u even niet”.

“Maakt niet uit schat, maar papa wil zo gaan oké? Ben je bijna klaar?”

“Ja hoor, alleen mijn big moet nog mee die ik van mijn peettante heb gekregen. Een grote roze big met zakjes erin die ik aan de deur heb gehangen, weet u nog?”

“Komt in orde. Je mag zo wel naar beneden komen zodat ik alles kan inladen oké? Dan kun jij even naar Extreem luisteren of op de televisie muziek kijken, misschien worden de Bangels wel gedraaid.

“Ik hoop het”

Ik doe snel nog een paar dingen en ga al snel naar beneden. Op de eettafel stonden wat pakjes drinken. Snel bij de televisie zet ik er een muziek zender op. Ik laat lekker alles om me heen gewoon gebeuren. Ik bied een aantal keer mijn hulp aan, maar dit werd geweigerd en liet ik het los.

Het moment is daar. Nadat we beiden hebben getoiletteerd, onze handen hebben gewassen gaan we dan. Ik krijg een kus op mijn voorhoofd en we lopen het huis uit via de schuur. Onze buren groeten. Papa blijft nog even kletsen. Ik hoor hem zeggen dat ze snel moeten afspreken. Eenmaal in de auto kijkt hij naar achteren diep in mijn ogen en zegt: “Daar gaan we dan? Gordel om? Mooi!”

De muziek word aangezet en weg waren we…

Zachtjes in de verte hoor ik een bekende stem.

“Word wakker schat, word wakker.” Ik hoor hem nog een paar keer mijn naam roepen. Plots schrik ik wakker omdat papa in één keer op de rem gaat. 

“Papa, gaat alles goed?”

“Ja kind, we zijn bij de Mac Donalds, wat wil je?”

Ik nam altijd een Happy meal met een milkshake banaan, een hamburger en frietjes met saus. Altijd, als we samen weg gingen naar familie, wat toch zo’n twee uur rijden was, viel ik in slaap en bestelde we wat bij de Mac Donalds. Als we dan ook nog eens op een bepaalde dag kwamen, bestelde we voor ‘s avonds patat en snacks. Dat vind ik als bijna 5 jarige echt een feest dag. Die kleine momenten van vreugde is wat mij boven water hield en een lach op mijn gezicht liet stralen als of ik het gelukkigste kind op aarde was.

Eenmaal aan gekomen bij mijn opa en oma werd ik warm onthaald. Mijn twee Ooms stormden op mij af en gooide me in de lucht. Oh, wat voelde ik mij gewenst en heerlijk.

Ik zag de dagen, weken en maanden erop volgend al mijn familie zowel van mijn moeders kant, als mijn vaders kant. Iedereen kwam me opzoeken. Ik logeerde veel bij mijn oom en tante met mijn neefje en nichtje. Mijn jongste tante kwam altijd langs om even met mij te spelen. Ik maakte met mijn twee ooms altijd muziek. Ze woonden nog thuis. Hun op de gitaar en ik aan het zingen. Dat was mijn uitlaatklep voor alles, maar dan ook alles.

Elk weekend en zo nu en dan een keer sporadisch door de weeks, zag ik mijn vader.

Mijn oma en opa wilde mij op school hebben, maar er was geen enkele school in die buurt die een kindje voor zo’n kort tijdsbestek aan wilden nemen. Enkele weken werden maanden, maar al die maanden samen werden al snel een jaar. Opa en oma, dat was mijn “thuis”. En toen…..

Toen gebeurde er het volgende. Iets wat abrupt gebeurde. Te snel om over na te denken of om bij stil te staan. Niet wetende wat mij te wachten stond. Op zondag avond bij mijn opa en oma kwam mijn vader en riep me bij zich.

Kindje van mij, papa wil je meenemen en iets aan je laten zien. Daarnaast wil ik je het één en ander vertellen”.

In mijn ooghoek zie ik mijn oma in de keuken met tranen in haar ogen staan. Helaas gebeurde het ondenkbare en heeft het mij getekend voor mijn leven. Ik ben van een klein meisje met een oprechte glimlach, veranderd in een geforceerd vrolijk meisje met een gebroken lach en hart……

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s