UNWANTED deel 2 – How it all started…

Standaard

Afbeelding

Het is zover, vandaag word ik opgehaald en ga ik eindelijk wonen bij diegene waar ik al zolang naartoe wil, maar niet mocht. Ik ga officieel bij mijn biologische vader wonen. Ik ben inmiddels vier jaar (moet je nagaan hoe mijn hersenpan al actief is op vele vlakken).

Sinds de verhuizing en de nieuwe man in het leven van mijn moeder na de scheiding toen ik 3 was, hunker ik al naar datgene wat me ontnomen wordt. Nu eindelijk is de dag aangebroken dat het zo ver is, ik mag naar mijn biologische vader.

Elke keer wanneer ik mijn moeder vroeg waarom bepaalde dingen gebeurd zijn en waarom ik niet naar mijn biologishe vader mag snauwde ze en kreeg ik er niet meer uit dan “nee!” Voordat we verhuisd zijn probeerde ik elke keer om er toch voor te zorgen dat ik hem kon zien. Mijn oppas woonde namelijk bij hem in de straat. Ondanks dat mama er altijd achter kwam maakte het me niks uit.

Toen we gingen verhuizen was ik intens verdrietig, want ik wist dat ik mijn biologische vader niet meer zou zien. In mijn hoofd vroeg ik me constant af hoe nu verder? Ik wilde het gewoonweg niet geloven. Wat was ik boos en ik voelde niks anders dan onbegrip. Waarom hoort niemand mij, of luisterd er niemand naar mij?

Eenmaal gesetteld heb ik er alles aan gedaan om te laten merken dat ik weg wilde en bij hem wilde wonen. Continu weer en weer. Ik heb mijn moeder helemaal gek gemaakt op dat gebied. Ze heeft gewoon de mogelijkheid om het mij te vertellen. Ik wil weten waarom ze dingen zegt of vind, dan kan ik er tenminste wat mee en kan ik haar begrijpen. Ik wilde mijn moeder geen verdriet doen of laten denken dat ze niet goed genoeg was. Ik wilde net als een ieder een vader en een moeder. Ik wil eerlijke antwoorden. De nieuwe man van mijn moeder had voor mijn gevoel ook meer met mijn broertje, dan met mij. Dat kon ik ook mooi als excuus gebruiken om aan te geven waarom ik weg wilde.

Ondanks het verdriet die ik tot op het bot voelde bij mijn moeder, en niet begreep waarom ze bepaalde dingen deed zoals ze deed. Ben ik wel door gegaan met het terroriseren. Ik vertelde hun constant hoe graag ik naar mijn biologische vader wilde.

Na het tandenpoetsen wil ik naar beneden gaan om mama een kus te geven, haar nieuwe man moet overwerken. Net voordat ik de trap af wil lopen hoor ik dat ze aan het bellen is. Ik hoor haar huilen, het komt uit haar tenen. Ik hoor haar het volgende zeggen:

“Wat moet ik doen dan, ik heb nu geen keus meer, ik word helemaal gek. Ik moet dit gewoon doen. Als ze zo graag naar hem toe wil dan gaat ze maar…”

Na een tijdje te hebben geluisterd riep ik welterusten naar beneden en kreeg wel fijn antwoord terug.

“Slaap lekker, lieverd.”

Zodra ik mijn ogen open besef ik het me ineens, vandaag is het zover! Ik ga en mag voor altijd bij hem wonen. Ik sprint uit bed en huppel van mijn zolderkamer naar beneden waar ik op de eerste etage in het kamertje van mijn kleine broertje kijk en denk: “Sorry, maar ik moet dit doen en jij zal sowieso een mooie tijd hebben in dit gezin. Ik hoor er gewoon weg niet bij, ik zal altijd aan je denken”.

Als ik in de keuken sta zie ik mijn moeder in haar ochtendjas. “Goedemorgen, mam!”

“Goedemorgen schat…”, antwoord ze timide.

Ik kijk rond en vraag waar Johan is, haar nieuwe man. Ze verteld me dat Johan aan het werken is en dat hij er niet bij wil zijn als ik vanavond weg ga. Ik schrik en krijg kippenvel. Ik krijg een heel naar en schuldig gevoel en ben vol onbegrip. Ik laat het niet merken en vraag aan mama wat zij er van vind. Wat vind zij er eigenlijk van als ik weg ga…

“Waarom heeft u nooit hierover met mij gepraat? Waarom mag ik nu ineens wel naar mijn biologische vader,  terwijl we zoveel hebben moeten doorstaan omdat u er zo tegen was. Ik snap het niet. Ik begrijp het gewoon allemaal niet, van niemand niet. Vertel het me alsjeblieft?”

Het enige dat ik krijg is een blik van mijn moeder. In haar ogen zie ik verdriet en onmacht, een uitdrukking die ik nooit meer vergeten zal. De blik van angst, het benul niet hebben en totaal geen controle over wat er op het punt staat te gebeuren.

“Ooit mijn kind”, zegt ze. “Zorg je dat alles is ingepakt en alles meeneemt wat je mee wil nemen?” hoor ik mama zeggen terwijl ze naar het toilet loopt.

Langzaam loop ik terug naar mijn slaapkamer, mijn broertje zit er net zo bij als daar net, haha. Ik ben zo ontzettend gek met hem en zal hem zo ontzettend missen…

Eenmaal op mijn kamer zie ik de tassen staan en twee lege dozen waar het overige in kan. De rest staat al in de schuur. Pff, om ongeveer drie uur vanmiddag word ik opgehaald. Er zijn nog wat andere dingen die mee moeten, maar die zijn te groot voor in de auto. Die spullen worden bezorgd. Een rode tafel met een mooie glasplaat, vier grote stoelen met daarop kussens met een wit met rood gestreept motief .

Mijn lieve broertje heb ik gedag gezegd toen hij slapen ging. Johan heb ik niet gezien noch gesproken. Het schijnt al laat in de avond te zijn en hoor mama continu aan de telefoon schreeuwen tegen allerlei mensen. Elke keer hoor ik haar vragen waarom hij niet op tijd komt. Ik blijf rustig op de overloop zitten terwijl ik nadenk over alles wat me staat te wachten. Daarnaast probeer ik te luisteren naar mijn mama. Ineens hoor ik mama mijn naam roepen en vraagt of ik naar beneden wil komen. Eenmaal beneden zegt ze:

“Als hij niet komt opdagen terwijl ik de hele dag alles probeer te regelen zodat je weg kunt en naar hem toe kunt gaan… Als hij niet komt… dan hoop ik dat je iets vindt waar je terecht kunt, want dit is je thuis niet meer. Hoe komt dat? Door jezelf… Ik wil je beschermen, maar nee hoor. Mevrouw doet wat ze wil en denkt het met vier jaar allemaal al te weten. Laat me niet lachen.”

Ik stond er niet voor open om aan te horen wat ze te zeggen had. Het enige wat ik deed was bidden, bidden dat hij kwam. We hebben toch niks voor niks altijd gezegd, we komen weer bij elkaar. Hij komt wel. Ik wist het gewoon.

Langzaam open ik mijn ogen en besef dat ik in een auto zit. Ik kijk om me heen en daar zit hij dan… Hij is gekomen, mijn papa is echt gekomen en heeft mij opgehaald! Mama, oh nee mama! Ik heb geen afscheid genomen van mijn mama, hoe kan dit bedenk ik mezelf…

Papa”, vraag ik: “Mag ik u wat vragen?”

“Mmm, ja…” zegt hij droog.

“Heb ik mama wel gedag gezegd en hoe ben ik in deze auto terecht gekomen, ik weet er niks meer van. Hoe ben ik weg gegaan?”

“Tja kind, je bent in slaap gevallen op de bank. Ik heb alle spullen ingepakt en mama kon het niet aan, dus heb ik je in de auto gezet en zijn we weg gereden. Nu zijn we bijna thuis, maar om het te vieren koop ik wat lekkers. Wacht in de auto alsjeblieft.”

Na veel gelach, late avonden, waarin we kletsten, films keken met een chinese loepia met babi panggang was het al zo zondag. De eerste twee dagen zijn zo voorbij geflitst. Dan hoor ik papa zeggen:

“Kun je bij papa komen? Ik moet je namelijk iets vertellen? Ik wil heel graag voor je zorgen en dat je bij me bent. Alleen in combinatie met mijn werk, dat ook nog eens meer dan een half uur rijden is, kan ik het niet in mijn eentje aan.”

Oh nee, ik word weg gestuurd… Ook hier ben ik teveel. Het enige wat door mijn hoofd gaat is dat ik hier wil blijven. Er bekruipt mij een ontzettend naar en verdrietig gevoel en mijn angst word werkelijkheid en ook nog eens bevestigd.

“Je gaat ergens anders wonen, maar papa zoekt je heel vaak op.”

Waarom wil niemand mij!! Schreeuw ik. ……

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s