“UNWANTED” deel 1

Standaard

Afbeelding

Het is donker en beneden hoor ik wat mensen praten en lachen. Ik stap mijn bed uit en doe het ligt aan. Ik open mijn kist met al mijn speelgoed en besluit nog even snel om naar de badkamer om te plassen. Opeens hoor ik op de trap voetstappen die steeds dichter bij komen. Mijn gehele lichaam begint te trillen en ik krijg overal kippenvel “Oh jee, wat nu vraag ik mezelf af” en voel de angst steeds meer naar de oppervlakte komen. Daar staat hij dan, in de deur opening van de badkamer en zegt;

“Wat ben jij aan het doen op dit tijdstip?! Plassen doe je voordat je naar bed gaat, moet je maar niet zoveel drinken. Nu heel rap naar je kamer!”

Snel veeg ik af, doe ik mijn broek omhoog en trek ik het toilet door. Ik haast me terug naar de slaapkamer nadat ik mijn handen gewassen heb. “Ik moest alleen plassen, is wat er door mijn hoofd gaat, wat is hier nu verkeerd aan?

“Vind je dit nou normaal! Vind je het normaal om midden in de nacht naar het toilet te gaan? Iedereen die beneden zit wordt gestoord door het gebonk, dat ze horen boven hun. Je bent net een koe! Zachtjes doen kun je niet. Dan durf je het ook nog in je hoofd te halen om te gaan spelen? Dit zal natuurlijk niet ongestraft blijven en boeten zal je! Schiet op en doe je broek uit!”

“Nee papa”, zeg ik zachtjes. “Alstublieft niet?! Niet doen, niet doen!

“Liggen nu!”

Snel trek ik mijn broek uit en mijn onderbroek. Ik kan nog net op tijd mijn knuffel ollie pakken. Ik ga op de grond liggen en doe mijn ogen dicht alsof ik er even niet meer ben en me in een andere omgeving bevindt.Een plek waarin ik geen pijn kan voelen en als het ware in mezelf treedt. Ik waan me in een omgeving vol warmte en plezier en in de verte hoor ik …Pats!! Pats!! Ik voel de warmte en de brandende pijn op mijn billen en mijn rug. Mijn billen en rug gloeien van de warmte en de pijn. Met een vlakke hand geeft hij me tikken op zowel mijn billen als mijn rug.

“En nu opstaan dame”, zegt hij zachtjes, maar boos. “Wat ben je ook een walgelijk kind, er komt niks van je terecht. En nu heel snel gaan slapen en owee als ik je weer hoor, is dat duidelijk?! Als ik weer terug dien te komen dan zwaait er wat en zal het hier niet bij blijven!”

Zachtjes knik ik mijn hoofd en zeg ik ja . Hij doet het ligt uit en stormt de kamer uit. Langzaam probeer ik mijn onderbroek en pyjama broek aan te trekken. Mijn speelgoed laat ik even voor wat het is. Ik heb zo’n ontzettende pijn, ik kan mijn draai niet vinden. Ik kan niet fatsoenlijk liggen van de pijn op mijn rug en billen. Ik kruip samen met mijn Ollie, die me toch weer heeft bijgestaan tijdens deze pijnlijke ervaring en grote schaamte. Ollie, mijn knuffel die al vanaf ik me herrinnenen kan bij me is. Zo speciaal, terwijl het “maar”een knuffel is voor menigeen is het voor mij mijn houvast in moelijke tijden.

Met Ollie stevig in mijn handen kruip ik richting de muur en ga op mijn linker zij liggen. Ik vraag zachtjes aan Ollie, terwijl de tranen over mijn wangen glijden, waarom dit gebeurt. In mijn gedachten vraag ik mezelf af wat er toch elke keer gebeurt en waarom. Ik snap het niet. Waarom doet hij zo, ik ken dit niet van hem, ik dacht dat hij van me hield. Als je van je kind houdt dan doe je diegene toch geen verdriet. Waarom heeft er nog niemand ingegrepen? Het blijft allemaal door mijn hooofd spelen, maar ik kan er niks mee. Gelukkig, met Ollie in mijn armen, val ik in een diepe slaap.

Buiten hoor ik de vogeltjes fluiten en zie de ochtend zon in mijn kamer schijnen. Het is weer een nieuwe dag. Met heel veel moeite kan ik mezelf ertoe zetten om naar de badkamer te gaan. De pijn en verwardheid van afgelopen nacht hebben een diepe indruk achtergelaten. Ik open de deur en hoor hem van de zoldertrap komen. Snel gaat hij de badkamer in en zegt: “Kom maar hoor…” Ik schaamde me dood, maar durfde mij ook niet om te draaien dus gehoorzaamde gewoon. Terwijl hij aan het toileteren is poets ik mijn tanden. Hij blijft me aankijken. Na het tandenpoetsen doe ik mijn pyama en ondergloed uit. Wanneer ik het ondergoed in de mand wil gooien zie ik tot mijn verbazing wat “boekjes” liggen. Ik doe net alsof ik niks gezien heb en gooi de was erin. Ik begin mezelf te wassen terwijl hij naar me kijkt. Dan ineens, terwijl ik nog naakt in de kou sta en me schaam van hier tot gunder, zegt hij dat ik wel cornlflakes met suiker mag eten en televisie mag kijken. Als ik maar stil ben.

Ondanks alles word ik er stiekem even heel blij van. Ik mag eindelijk weer even iets totaal anders dan water met één plakje brood, denk ik bij mezelf. Weekend of niet, ik krijg alleen maar water en drie maaltijden per dag, daarvan bestaan er in ieder geval twee uit één plak brood en wat water. Alleen als we naar de familie gaan, dan kan ik tenminste “gewoon” eten.

Snel doe ik mijn klaargelegde kleding aan en loop ik zachtjes als een muisje naar beneden. Ik maak cornflakes en zet de televisie aan. Ik voel me helemaal blij. Eindelijk mag ik iets wat ik anders nooit zou mogen. En dat ook nog in het weekend. Mijn weekenden bestaan normaal uit buiten spelen in de tuin of achter de poort. Ik moet dan wel strikt binnen een half uur terug in de tuin zijn, zo niet, dan is “Dat” het gevolg… Ik wil en probeer er niet aan te denken, bij de gedachten draait mijn maag al om. “Ik ga er echt even van genieten” zeg ik tegen mezelf.

Ik zie hem , zoals ieder ander weekend iets met een rauw ei drinken. Na het ontbijt en diverse tekenfilms besluit ik om even naar boven in mijn eigen kamer te spelen. Mijn vader is zojuist beneden gekomen, maar op dit moment kan ik gewoon weg niet met die man in één ruimte zitten. Zijn vriendin ligt nog in bed.

Ik ben ontzettend onrustig in mijn hoofd, mijn lichaam doet van achteren zo’n zeer. Daarnaast kan ik de rust van binnen niet vinden door alle frustraties. Mijn hoofd gaat tekeer als een gek. Ik voel me duizelig, verdrietig, vernederd en zo ongewenst. Ik kan mijn tranen bijna niet bedwingen. Al denkend in mijn stoel kijkende naar mezelf in de spiegel van mijn kaptafel doe ik het volgende en zeg hardop,maar zacht genoeg zodat niemand het horen kan: “Kijk toch eens naar jezelf, je ziet er inderdaad niet uit, ik wil naar mama, ik wil hier weg. Alles is anders en veranderd sinds de dag dat zijn vriendin hier is komen te wonen, maar waarom wil ik weten. Wie oh wie kan mij helpen. Ik wil weg!”. Ik wil weten waarom”.

De avond is aangebroken en de eerste dag van het weekend zit er op. Ik ben bijna de gehele dag op mijn kamer. Stiekem loop ik naar de badkamer, wetende dat ze allebei beneden zijn. De bijna lege tandpasta smokkel ik mee naar mijn kamer en doe het in een laadje van mijn nachtkastje, daar kijken ze toch nooit, denk ik bij mezelf.

Nadat ik van beneden nieuwe tandpasta heb gepakt uit de voorraadkast in de woonkamer zie ik hun in de woonkamer op de grond zitten voor de televisie. Ze zijn aan het lachen en het lijkt er zowaar op alsof ik helemaal niet besta. Eenmaal boven poets ik mijn tanden en denk ik bij mezef; “Als ik vanavond of de komende dagen trek krijg, dan kan ik in elk geval nog de tandpasta helemaal legen.” Vaak begin ik met het uitzuigen van het dopje en dan haal ik het resterende met mijn vinger uit de tube. Na het poetsen, roep ik naar beneden: “Slaap lekker?” Na het antwoord; “Jaaa…”, die nogal gëirriteerd klonk, zo van “heb je haar weer…”, duik ik mijn bed in. Ik doe de grote lamp uit, de deur dicht, pak Ollie stevig vast en doe mijn nachtlapje uit. Diep in gedachten, merk ik al, dat mijn lichaam en geest veelste moe zijn om überhaubt ergens aan te denken. Kalm en rustig val ik in slaap. 

Ineens schrik ik wakker door een hand om mijn been. Snel ga ik recht op zitten in bed en zie hem op bed zitten. Mijn nachtlampje is aan. Au! Ik voel de pijn van mijn bil en rug die ik net even was vergeten.  Ik kijk hem recht in zijn ogen, doodeng zijn die ogen, maar uit respect blijf en moet ik hem aankijken. Terwijl ik het oortje van Ollie stevig vast hou zegt hij:

“Als je ooit bij ons weg gaat of dat zal uiten zullen er dingen gebeuren die je liever niet meemaakt. Laat zien dat je een brave meid bent!”

Ik krijg een kus op mijn voorhoofd en hij loop de deur uit. Ik hoor hem zachtjes naar zijn eigen kamer lopen op de zolder trap. Stevig hou ik Ollie vast en weet niet wat ik voelen moet. Ik begin zachtjes tegen Ollie te fluisteren en zeg tegen Ollie dat ik het zo fijn vind dat ik altijd tegen haar kan praten en dat zij er gelukkig wel altijd voor mij is. Ik word in mijn slaap meegenomen naar mooie omgeving, een omgeving waarin andere familie zich over mij bekommert, een liefdevolle familie…

Au! Ik schrik wakker van een gloeiende rug en billen. Nee, nee, alsjtubieft niet weer! Ik grijp naar het oortje van Ollie. Nee papa, niet doen schreeuw ik… Pats! Pats!

 “Ook nog schreeuwen vies, goor kind. Ik zal je altijd laten boeten dametje. Wat denk je wel niet, dacht je nu echt dat ik er niet achter zou komen?! Dan ga je ook nog schreeuwen. Waarom besta je eigenlijk?”

Ik voel de tranen glijden over mijn gezicht en krijg last van slijm. Mijn neus zit dicht en ik heb het gevoel dat ik stik. Hoor ik dit nu goed, waarom besta je eigenlijk? Is dat echt wat ik zojuist hoorde? De warmte stijgt naar mijn hoofd. Één hand zit strak om mijn nek terwijl zijn andere hand frustraties aan het uitoefenen is op de achterkant van mijn lichaam en niet te zuinig ook. Ik voel aan het oortje van Ollie en laat me weer meenemen naar een plek waarin ik niks voel en niet besta. Heel zachtjes en in de verte hoor ik iemand zeggen:

“Kutkind, van je kutmoeder. Je verpest alles, net als je moeder. Ook jij zit aan spullen waar je vanaf moet blijven. Wat moet ik nu met zo’n klote kind als jou godverdomme!”

Tegelijkertijd ben ik geestelijk zo ver weg, maar besef ik me wel degelijk wat er aan de gang is. Met Ollie nog stevig in mijn hand voel ik dat het gestopt is. Ollie is helemaal nat van het zweet. Ik kom als het ware weer bij en bevind me weer in de “normale” situatie.

“Aankleden jij! En heel snel gaan slapen! Laat ik nooit meer merken dat je dit doet, is dat duidelijk? Anders blijft het hier niet bij, onthoudt dat goed. Als dit zo doorgaat met je gedrag zal jij je moeder en broertje nooit meer zien.”

Terwijl de lamp uitgaat en ik weer aangekleed onder de dekens lig lijkt het alsof al het vloeistof uit mijn lichaam via mijn ogen zijn uitgang hebben gevonden. Het blijft maar stromen en stromen. De enige gedachte die mijn hersenen toelaten is de vraag: “Wat heb ik eigenlijk gedaan dat dit gebeurt en ook nog uit hetniets in de nacht?”

Ineens schiet het mij te binnen.

Ik pak Ollie vast en trek haar tegen mij aan en zeg zachtjes: “Hij heeft het toch niet ontdekt?” Ik krijg kippenvel op mijn gehele lichaam en begin aan alle kanten te zweten.

Alstublieft, god, ik smeek u! Zal hij het weten wat ik nu weet?

Zou het echt?

Advertenties

»

    • Heel mooi geschreven weer schat! Je neemt ons echt mee in het leven van dit meisje en je voelt letterlijk wat zij voelt!!
      Zelfs de momenten dat ze ‘vlucht’ met Ollie naar haar ‘eigen’ wereldje maak je mee, echt heel goed geschreven, keep up the good work! 🙂

  1. Heel mooi geschreven weer schat! Je neemt ons echt mee in het leven van dit meisje en je voelt letterlijk wat zij voelt!!
    Zelfs de momenten dat ze ‘vlucht’ met Ollie naar haar ‘eigen’ wereldje maak je mee, echt heel goed geschreven, keep up the good work! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s