“SHOCK” deel 8

Standaard

Afbeelding

Ik ren van hort naar her. Elke kamer duik ik snel in. Ik blijf voetstappen horen en ze komen ook nog eens dichter bij. Oh nee… Ineens hoor ik hem draaien, de andere kant op. Wat een geluk dat mijn meisje nog slaapt terwijl ik haar zo snel heb gepakt en door het gehele huis ben gaan rennen. Ik hoor niks meer, zachtjes probeer ik te luisteren aan de deur met één oor of ik echt niks meer hoor. Gelukkig hoor ik geen voetstappen meer dus maak ik de deur zachtjes open. Ineens word er een sterke hand om mijn nek gebonden en word  ik tegen de muur gedrukt. De kleine laat ik niet los. Ondanks de moeite met ademhalen en de pijn van het bloed dat naar mijn hoofd stijgt blijf ik haar vasthouden. Zo stevig als ik maar kan.

Plotseling laat hij me los. Happend naar adem probeer ik weg te rennen naar beneden toe. Niks komt me bekend voor. Waar ben ik eigenlijk? Het lijkt wel een blokhut, alles is van hout. Met mijn moppie, die ongelooflijk maar waar nog steeds slaapt, ren ik zo snel mogelijk naar een uitgang. Voor ik er erg in heb staat hij nog geen 8 meter bij ons vandaan. Hij begint ontzettend hard te lachen. Ik kan mijn tranen nauwelijks bedwingen. “Leuk hè om zo achter na gezeten te worden. Dat vind je fijn toch?”

In een ruk pakt hij de kleine vast waardoor ze zelf ook schrikt en direct begint te huilen. “Is dit wat je wil! Een overstuur kind! Hier geven nu!” schreeuw ik zo hard als ik kan.

“Wil je haar graag hebben? Wat heb je er voor over?” star blijf ik hem aankijken. “Vang dan!”

Voor ik het weet smijt hij haar zo mijn kant op om te kijken of ik haar vangen kan. Zonder na te denken spring ik vooruit om haar op te kunnen vangen. Gelukkig, ze is ongedeerd. Huilend van blijdschap, met pijn in mijn rug heb ik haar weer veilig in mijn armen gesloten, voor nu dan. Als ik haar ooit kwijt zou raken aan het kwaad, dan heb ik gefaald als moeder.

Tringeling, tringeling! Ik schrik me de pleuris. Mijn wekker is afgegaan. Ineens hoor ik “Mama, mama?”

Ik kijk op de klok, het is acht uur ’s ochtends. Zachtjes zeg ik “Mama komt zo schatje!” Ik staar even naar het plafond en sluit nog even mijn ogen, ik zie mezelf rennen met de kleine in mijn armen. Ik schrik en doe mijn ogen open… wat een droom. Het leek zo echt, ik kan het nu nog voelen, de angst en de hartkloppingen. Ik begin langzamerhand onzekerder te worden, ben ik nu ook al gek aan het worden?

Ineens besef ik me wat er afgelopen nacht is gebeurd… Die klojo is vannacht op de vloer gaan liggen. Ik herinner het me nog dat ik naar mijn kamer ben gegaan en elke keer dacht: “Ik moet de politie bellen, maar wat als… Kennelijk ben ik slaap gevallen…

Ik haast me naar de kamer van de kleine en zeg zachtjes, nadat ik haar natuurlijk honderd kusjes heb gegeven, dat mama er zo aankomt. Het zweet gutst van mijn lijf en met het zweet in mijn handen doe ik de woonkamerdeur open… Hij is weg, dank u, dank u, zeg ik hardop. Eenmaal in de woonkamer zie ik een briefje liggen. Ik maak het briefje open en lees alleen: “Dit is nog maar het begin…”

Ik gooi het briefje snel op de tafel en begin een papje voor de kleine te maken. Ik haal de kleine uit haar bed en zet haar in de stoel. Ze begint meteen te eten, wat een lekkerding is het ook. Na haar pap geef ik haar nog een appeltje.. lekker eten zit al in de genen zo te zien.

Al plagend en gekscherend zijn we even lekker gek aan het doen. Ze lacht en ook ik kom niet meer bij, ze doet net alsof ze een heel serieus gesprek voert. Ik doe mijn best, maar ik barst uit in tranen van het lachen. Gelukkig lacht ze ook heel hard mee. Vervolgens legt ze haar linker hand om mijn wang en kijkt me aan. Het voelt zelfs een beetje ongemakkelijk. Snel kus ik haar en geef haar een dikke knuffel.

Terwijl ze in haar kinderstoel haar appeltje zit te eten rook ik in de keuken mijn sigaretje, met de deur open. Wat zou ik toch moeten doen met die klere stinkende ziekmakende dingen. Maar ja, het is nou eenmaal ontspanning en of verveling, wat overigens voor mij niet geldt.

De droom van vannacht blijft me dwars zitten en blijft maar aan me knagen. Wat moet ik hiermee. Is het een waarschuwing of een zelf gemaakte illusie. Waarom droom ik dit. Waarom droom ik dat mijn dochter afgepakt word, ik ben zo bang. Kon ik dit maar kwijt bij iemand. Iemand waarmee ik echt kan praten, een outsider, een luisterend oor die mij bijstaat in de beslissingen die ik misschien zal moeten nemen.

Het blijft een zeer vermoeide en angstaanjagende situatie. Een sitautie waarin ik totaal faal als moeder, want ik weet het niet meer. Ik weet niet wat te doen. Moet ik vluchten, moet ik ergens hier ver vandaan gaan wonen, in Nederland of in het buitenland? Verdwijnt mijn probleem wel als ik vlucht?

Ik geloof er heilig in dat kinderen hun ouders uitkiezen. Het universum “laws of attraction”, dat soort kleine overtuigingen en het geloof hierin houdt me op de been. Ik wil alleen weten waarom zij mij als mama heeft uitgezocht en wat de reden is. Misschien om de mogelijkheid te krijgen het anders te doen dan onze voorouderen. Ben ik degene die de circel kan doorbreken.. Michael Douglas zei in één van zijn films; “Parents are the bones on which Children sharpen their teeth”. Ja, dat is het misschien wel… Ga maar na, ook ik kom uit een gebroken en geweldadig gezin waarin verdriet de overhand had. Het blijft zichzelf herhalen, met vaak dezelfde raakvlakken. Dien ik degene te zijn die de circel kan doorbreken…

Na mij derde sigaret laat ik de gedachten even voor wat het is en ga mijn kleine meisje en mezelf eens aankleden en fatsoeneren. Het is al bijna middag. Nog één avond werken en dan ben ik een week vrij, heerlijk! Althans dat hoop ik…

De gedachten blijven in mijn hoofd dwalen terwijl ik druk met mijn dochter van alles aan het doen ben. Het laat me niet los. Ik neem mezelf voor om vanavond goed na te denken over wat ik met deze situatie moet doen…

De avond is aangebroken, mijn kleine meid ligt lekker te slapen terwijl ik met een glaasje wijn en een sigaretje op de bank zit. Met één van mijn idolen op de achtergrond, Mariah Carey, ben ik aan het nadenken hoe een einde te kunnen maken aan deze waanzin die zich de afgelopen maanden heeft afgespeeld.

De rillingen zijn kenbaar aanwezig als ik denk aan die ene nacht. Op de achtergrond hoor ik het nummer “Vision of love”, ik heb de gordijnen dicht en heb dikke ogen van al mijn tranen. Het blijft maar malen in mijn hoofd. Herhaald de geschiedenis zich weer of kan ik er een stokje voor steken. Waar zijn al die mensen die ik het hardst nodig heb. Uiteraard doel ik niet op mijn twee maatjes die dag en nacht klaar staan voor mij en eigenlijk ons meiske. Ik ben moe, dood en dood moe.

Er komt een einde aan deze tragedie die is ontstaan. Ik vecht tot ik erbij neerval. Niemand maar dan ook niemand zal mijn dochter de gelegenheid geven om een verdrietige mama te hebben en een te volwassen kind te zijn. Ik wil een stabiele situatie, rust, reinheid en regelmaat… postieve energie. Nee, mijn kind wordt en zal gelukkig zijn zoals het moet. Wacht maar af, jullie zullen zien hoe ik dit ga doen.

Bereid je maar vast voor op wat er komen gaat!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s