“SHOCK” deel 1 tot en met 8

Standaard

Afbeelding

Bibberend, in “shock”, zit ik daar op de bank midden in de nacht. Alles doet zeer, mijn nek, mijn schouders en meerdere plekken op en in mijn lichaam. Ik ben in “shock” en zit nog steeds te “shaken” van wat er net gebeurt is. Totaal in mezelf gekeerd zit ik op de bank. Er komt niks uit mijn mond, maar huilen doe ik ook niet, hoe heeft dit zo moeten gaan en waarom is me dit aangedaan. Het antwoord hierop kan ik niet vinden…

Dan gaat de bel… Shit! dacht ik, straks word mijn dochter nog wakker. Gelukkig niet. Ik  durfde niet, maar deed het toch uit angst, ik doe de deur open… daar stond hij. Hij is er weer. Hij geeft me een zakje en zegt; “Hier, ga maar lekker eten, we sms-en morgen wel.” Zonder na te denken zeg ik maar “ja” en doe de deur dicht. 

Wederom, weer vol verbazing, kruip ik terug op de bank met het zakje eten in mijn hand. Stomverbaasd en in totale “shock”. In een opwelling bel ik 112, maar bedenk me en hang weer op. Na ongeveer 3 minuten gaat mijn telefoon. “Goedenavond alarmcentrale, u heeft gebeld is alles in orde mevrouw?” Timide geef ik aan dat het een vergissing was en bood mijn excuses aan.

Langzaam loop ik naar de keuken en zie dat mijn balkondeur wagen wijd open staat. Zou iemand mij misschien gehoord hebben? Ergens hoop ik van wel, maar ergens ook weer niet. Hoe beschamend zou dat zijn.

Na een half pakje sigaretten, doe ik alle lampen uit. Ik loop rustig naar mijn kleine meid om te kijken of ze nog slaapt, hopelijk is ze niet wakker geworden. Ik laat haar deur open en na het tandenpoetsen kruip ik in mijn bed, zoekend naar warmte. Ik ben helemaal verkrampt, koud en besef me nog niet erg goed wat zich deze nacht heeft afgespeeld. Ik hoop, dat dit een nachtmerrie is en als ik morgen wakker word, deze avond nooit gebeurt is. Welterusten en slaap zacht…

Afbeelding

Badend in zweet open ik mijn ogen, de zon komt door de gordijnen heen. Het is een mooie dag maar ik voel me vreemd, verdrietig, vies en verbaasd. Ik stap langzaam mijn bed uit, trek mijn sloffen en mijn badjas aan en loop richting de slaapkamer van mijn dochtertje. Langzaam open ik haar deur. Zo lief en puur dit mooie meisje. Ze ligt nog lekker te slapen en ik laat de deur op een kier staan.

Ik loop snel de badkamer in om mijn gezicht te wassen met ijskoud water zodat ik wakker word. Alles plakt aan mijn lichaam, waarschijnlijk van al het zweten. Snel zet ik de douche aan en kleed ik me uit. Ik gooi alles in de wasmand, bah wat een vies gevoel…

Ik voel het warme water over mijn lichaam glijden terwijl ik in de douche stap. Geheel onder de douche laat ik me besprenkelen door het water. Met een washand probeer ik mezelf schoon te maken, maar het vieze gevoel blijft.

In gedachten denk ik “Hoe kan dit?”, “Waar komt dit vandaan?” Ik begin mijn haren te wassen en dan stort ik in. Ik kruip ineen en zit met tranen in mijn douchecabine. Zo zachtjes mogelijk in de hoop dat mijn kleine meid niet wakker word, maar het verdriet is zo groot. De trainen blijven stromen. Helemaal ineen gesloten zit ik daar, het water blijft over mijn lichaam stromen net als mijn tranen over mijn wangen. Ik krijg bijna geen adem meer. Snel denk ik “Kom op, opstaan en raap jezelf bij elkaar!” Alleen de vraag blijft in mijn hoofd tollen “Wat is er toch met mij aan de hand?”

Ik zet de kraan uit, pak een handdoek en begin mezelf af te drogen. Ik smeer me in met crème, spuit deodorant op en dan zie ik mezelf in de spiegel.. “Och mijn hemel, ik zit onder de rode vlekken van het huilen”. Haastig draai ik me om en loop de badkamer uit richting mijn slaapkamer. Zodra ik voor mijn kledingkast sta weet ik niet wat ik aan moet doen. Ach, wat maakt het ook uit, ik doe mijn slipje en mijn bh aan, trek een jurkje aan met een dun vestje er overheen. Ik loop nog even naar de badkamer om mijn haar te fatsoeneren, gewoon een dot, net zo makkelijk.

De deur van de badkamer laat ik half open staan in verband met de condens. Rustig loop ik naar de woonkamer, mijn god! Ik weet nie twat ik aantref, het stinkt naar eten, de bank is helemaal gedraaid en de kussen liggen op de grond. In alle haast maak ik een sopje in de keuken en begin alles weet te fatsoeneren. Zodra ik klaar ben maak ik koffie voor mezelf en ga in mijn tuin op het bankje zitten.

De zon straalt fel in mijn ogen, toch maar even een zonnebril op. Als ik terug loop hoor ik “Pling, Pling”, een bericht op mijn telefoon. Ik open het bericht en tot mijn grote schrik is het afkomstig van “Hem”. Trillend zet ik mijn koffie op tafel en probeer ik het bericht rustig te lezen. Helaas kom ik niet van mijn trillende handen af. Als ik begin met lezen, lees ik het volgende:

“Jij heb alles gedaan, Door jouw is mijn leven kapot. Wat er gisteravond is gebeurt heb je aan jezelf te danken. Je bent een vies en ondankbare hond. Ik had je vol in je gezicht moeten spugen. Laat één ding heel duidelijk zijn. Jij bent van mij en ik maak je kapot en alles wat je lief is. Er blijft niks meer van je over en je dochter, je dochter neem ik mee. Ik laat dat meisje niet bij een hoer in huis wonen. Bereidt je voor, want dit is nog lang niet afgelopen.

Ik gooi mijn telefoon op de tafel. Mijn aderen worden dikker en voel de woede in mij naar boven kruipen, gepaard met angst en verdriet. Ik kan mijn tranen wederom niet bedwingen, maar probeer rustig en kalm te blijven.

Ineen hoor ik “Mama, Mama, ikke wakkel”. Mijn kleine meid is wakker geworden. Snel veeg ik mijn tranen weg en roep “Mama komt eraan schatje!” Ik sta rustig op en probeer kalm te blijven en even te vergeten wat ik net allemaal heb gelezen en gevoeld. Mijn dochter is belangrijker, op haar leg ik mijn focus. Ik loop naar haar slaapkamer. “Goedemorgen schatje van mama, heb je lekker geslapen, je wil vast wat eten?”

Als een spring in het veld staat ze te springen in haar slaapzak en brabbelt ze van alles en nog wat. Ik til haar op en doe haar slaapzak uit. Oh, wat voelt ze warm aan. Toch iets te warm aangekleed met dit weer/ “Mama gaat je eerst even in bad doen oké?”

Eenmaal uit bad en aangekleed loop ik met haar naar de woonkamer en zet haar in haar box. Op de televisie is Dora van Nickelodeon. Als ik naar mijn keuken loop om drinken en een broodje te maken, hoor ik haar brabbelen. Ik kijk om het hoekje en zie haar dansen en hoe ze aan het mee brabbelen is met Dora. Wat ben ik toch gezegend met dit wonder.

Even vergeet ik alles wat er gebeurt is en wat ik gelezen heb. Ik til mijn meisje uit de box en zet haar in haar kinderstoel. Madam begint te drinken alsof ze uitgedroogd is, hahaha. Haar bordje met daarop in kleine stukjes gesneden boterham met ham erop stop ik in haar mondje. Ik speel een spelletje met haar. Als ze denkt dat ik het stukje brood in haar mond wil doen trek ik het weg, ze schatert van het lachen. Uiteindelijk begint ze zelf te eten, maar de focus blijft bij Dora. Ik neem naast haar plaats op de bank en geef haar kusjes, kusjes en nog meer kusjes. Ik kan haar wel opeten, zo verliefd ben ik op mijn eigen dochter, mijn wonder. Dan sta ik op terwijl ze rustig door eet een tv kijkt.

Ik loop de tuin weer even in en ga zitten in de zon. Ik steek een sigaretje op. Normaal rook ik direct als ik wakker ben geworden, maarja, vandaag liep het allemaal anders. Ik word een beetje duizelig en druk mijn sigaret uit. “Pling, Pling”, mijn telefoon gaat weer. Wederom een bericht van “Hem” en hij schrijft..

“Zit je lekker in de zon? Nu kun je er nog van genieten, straks niet meer. Ik hou je in de gaten. Alles wat je doet zie ik en hoor ik, dus Pas op! Waag het niet om de politie erbij te halen, want dan snij ik je hoofd eraf. Fijne dag gewenst en geniet van de zon”.

Ik kijk om me heen om te kijken of ik hem zie. Ik zie niks anders dan hoge flat gebouwen en de tuinen met heggen naast mij. Shit, ik kan hem niet zoen. Hij houdt me in de gaten. Razend snel spring ik naar binnen en doe alle gordijnen dicht. Ik zie mijn kleine meid lichtelijk verbaasd kijken, maar went zich snel weer tot de tv. Haar bordje is bijna leeg. Ik vul haar flesje met drinken en schenk mezelf nog een bak koffie in. Wederom neem ik plaats op de bank naast haar. Totaal in “shock” alsof mijn gedachten stil staan. Er komt niks meer uit mijn mond en dan, “Tringeling!” de deurbel.

Mijn hart slaat over en ik loop langzaam met trillende handen naar de voordeur. Oh nee, hij zal toch niet… Gelukkig, aan het postuur te zien is het een vrouw en doe ik voorzichtig mijn voordeur open. “Hey! Mag ik even binnen komen?”,vraagt mijn buurvrouw. Ze loop naar binnen en geeft mijn kleine meid een dikke kus en zegt tegen haar: “Dora? Dat vind ik ook leuk!” De kleine geeft haar een glimlach.

Mijn buurvrouw neemt plaats in de stoel. Ik vraag of ze wat te drinken wil, maar ze weigert. Ik neem plaats op de bank en vraag hoe het gaat met haar en haar man. “Goed”, zegt ze. “Maar ik kom hier eigenlijk voor iets anders”. ”Oh?”, zeg ik verbaasd. “Wat is er dan?”. Ze begint te praten en zegt;

“Ik weet niet zo goed hoe ik dit zeggen met, maar ik zit er mee. Kan het zijn, dat je vannacht hebt geschreeuwd? Ik kan het ook mis hebben hoor. Ik droom heel erg veel, naar het leek net echt. Ik wilde het toch even zeker weten door hier naartoe te komen. Was jij diegene die zo schreeuwde?”

Mijn hart begin hard te bonken en ik voel het zweet op mijn voorhoofd. Ik wordt ontzettend benauwd. Ik open mijn mond om iets te zeggen, maar woorden schieten me te kort. Er komt niks uit, alsof ik weer in “shock” verkeer. Het enige wat door mijn hoofd gaat is…

Zou ze het echt gehoord hebben?

Op de vraag of er inderdaad iets voorgevallen is afgelopen nacht durf ik geen eerlijk antwoord te geven. Ik wimpel haar af door te zeggen dat ze het inderdaad gedroomd zal hebben. Al gauw begint die klein meid aandacht te vragen. De buurvrouw tilt haar uit haar kinderstoeltje en neemt haar op schoot. Vooralsnog vraag ik of ze wat te drinken wil. “Nou, één kopje thee kon nog wel even”, zei ze vrolijk. Nadat ik ons alle van drinken heb voorzien zitten we gezellig met met de kleine meid te spelen. Ze lacht en schreeuwt van enthousiasme en schaterd van het lachen. Na een klein uurtje geeft de buurvrouw aan dat ze moet gaan. Ze knuffelt de kleine meid, ik krijg drie kussen en loopt vervolgens de deur uit. Mijn hart blijft maar bonken in mijn borst en keel. Focus, focus! Denk ik bij mezelf.

Ik begin rustig met het opruimen van wat speelgoed en mijn dochter kruipt mij vrolijk achter na. Ik kan het niet laten, maar ik moet zo om haar lachen en geniet zo onwijs van haar. Als ik een blik op de klok werp zie ik dat het al 13.00 is. Ik loop naar de badkamer, doe wat lipstick en lip gloss op en pak onze jassen. “We gaan weer lekker naar de markt moppie, eten koken voor de oppas en lekker een visje eten met patatjes”. Ik heb nog nooit zo’n brede lach gezien op zo’n klein hoofdje.

Diep van binnen ben ik ontzettend angstig om te gaan, maar ik probeer me erover heen te zetten en loop met mijn dochter in de kinderwagen naar buiten. We eten een lekker gebakken visje, kopen de boodschappen en lopen snel weer richting huis. Op het moment dat ik naar huis loop en met haar aan het praten ben hoor ik iets achter me. Mijn hart slaat over. Het zweet breekt me uit aan alle kanten. Oh, please God, ik smeek u denk ik bij mezelf terwijl madammeke lekker aan het brabbelen is. Ik zie drie fietsers achter mij die lollig willen doen door zachtjes achter me aan te blijven lopen. Mijn hart kan weer normaal kloppen.

Eenmaal in huis pak ik de boodschappen uit en maak ik wat drinken voor ons. Ik geef de kleine een appel in stukjes en ik ga naar het balkon om even een sigaret te roken. Ik was mijn handen en begin al vast met het eten, het is inmiddels 15.00 uur. Tijd zat, ik moet pas over twee uur werken en het eten voor de oppas en de kleine is al bijna klaar. Dan schrik ik even van het gerommeld in de woonkamer. Gelukkig, het is de kleine die allemaal spullen uit de box gooit. Ze begint te zingen en heeft dialogen met zichzelf. Ik doe de muziek wat harder en samen met de kleine zingen we mee met de muziek. De kleine is lekker aan het schudden met haar bipsje, net als mama.

Ik laat het eten alvast even pruttelen op het vuur en begin het één en ander af te wassen en op te ruimen. Opeens hoor ik de voordeur open gaan en sta ik aan de grond genageld. Mijn hart lijkt even stil te staan.. “Hoi!”, roept de oppas. Gelukkig, het is de oppas maar. Direct word de oppas onthaald met een dikke knuffel en een kus van de kleine. Ik laat ze hun gang gaan zodat ik me klaar kan maken voor het werk.

Dan gaat de bel.. Ik open de deur met trillende handen en kan hem amper aankijken. “Hoi, ik wil even mijn kleine meid zien” zegt hij. Ik geef “gerust” antwoord en laat hem binnen. Hij groet de oppas en pakt zijn kleine meid vast. Ze wurmt zich tussen zijn vingers door en zitten wil ze niet.

Ik moet vaart maken, het is bijna tijd. Ik trek snel mijn schoenen aan, geef de kleine een knuffel en een kus en groet iedereen. Voordat ik de deur open kan doen staat hij achter me. Hij vraagt: “Tot hoe laat kan ik blijven?”. Ik antwoord; “Zoals ik al vaker heb gezegd, je kunt haar de gehele dag ophalen of zien, maar om zes uur ben je weg.Helaas houdt jij je niet aan deze afspraak. Ik wil rust creëren voor haar, geen onrust. Zodra ze in bad moet ben jij weg”. Met duivelse ogen kijkt hij me aan en draait zich om. Hij loopt weer terug de woonkamer in zonder ook maar een woord te zeggen.

Ik loop de deur uit, stap op de fiets en fiets richting mijn werk. De gehele avond tijdens mijn werk blijft mijn hoofd maar malen en malen. Hoe kan het toch dat je als vader eerst je kind niet wil, we allang uit elkaar zijn en hij nog meer tijd aan mij besteed dan aan zijn dochter? Dit is voor mij niet te bevatten. Hoe pak ik dit nu subtiel aan? Hoe kan ik dit allemaal in goede banen leiden? Ik heb werkelijk waar geen idee. Met dat in mijn hoofd probeer ik mij te richten op mijn werkzaamheden op mijn werk.

De gehele dag staat in het teken van angst, liefde voor mijn kind en verwarring. Totale chaos in mijn hoofd. Ik wil dit niet en al helemaal niet op deze manier. Het leven heeft me een ontzettend mooi wonder geschonken, maar genieten?? Helaas, die momenten zijn zeer zelden. Uiteraard geniet ik elke keer ontzettend als ik haar hoor en zie, maar zonder nare gedachten in mijn hoofd is het genieten van haar veel mooier. Die zeldzame even “geen zorgen” momenten zijn me zeer dierbaar.

Op de weg naar huis beginnen de tranen te stromen. Ik stop even bij een bankje die ik op de weg tegen ben gekomen en ga zitten. Ik steek een sigaretje op en blijf maar brullen. Ik kan niet stoppen met huilen. Mijn hoofd tolt, ik voel hoofdpijn opkomen en dat allemaal door de volgende gedachten:

Hoe pak ik dit aan na alles wat mij is aangedaan? Hoe kan ik dit ooit verklaren aan haar als ze ouder is en vragen gaat stellen? De aller ergste gedachte die door mijn hoofd tolt is: Hoe kan ik voorkomen dat haar dit leed, deze ondraaglijke pijn bespaard kan blijven? Hoe kan ik diverse gebeurtenissen omtrent haar en mezelf voorkomen? Voorkomen, dat ze er ooit achter komt… Of, is ze echt een kopie van haar moeder en beseft zij zich alles juist heel goed. Misschien voelt en beseft ze zich ergens heel goed dat er iets gaande is. Als dat zo is, dan kan ik het haar niet besparen en onthouden. Ze is een deel van mij en zal dus alles te weten komen…

Afbeelding

Mama, mama! Al snikkend hoor ik in de verte mijn dochter huilen en om aandacht vragen. Ik kijk op de klok, het is al 02.44 uur en ik zit nog in de woonkamer. Alles zit pot dicht, de gordijnen zijn gesloten, alle lampen zijn uit en alleen de tv staat nog aan. Je weet het maar nooit.

Heel zachtjes loop ik naar haar kamertje en til haar op. Ze houdt niet op met huilen en is helemaal overstuur. Ik neem haar mee naar de woonkamer en leg haar half zittend op de bank. Snel maak ik warme melk en begin tegen haar te praten. Gelukkig is ze gestopt met huilen en kijkt ze mij tevreden aan, de smiecht.

We schrikken allebei van het gebons op de deur, vervolgens gaat de deurbel. Ik durf me niet te bewegen en ben enigszins bevroren. Ik probeer de kleine meid te zeggen dat ze stil moet zijn, tegelijkertijd doe ik de tv zachter.

Het gebons wordt steeds heftiger en de deurbel blijft maar gaan. Shit, op dit tijdstip worden mensen er wakker van en kan iedereen het horen gaat er door mijn hoofd. Angstig zit ik op de bank, het zweet breekt me uit aan alle kanten. Langzaam loop ik richting de voordeur. Aan de schim te zien is “hij” het. De deur is nog niet half open of hij staat al binnen en stormt de woonkamer in. Geërgerd vraag ik wat hij komt doen, vooral op dit tijdstip. “Ik wil wat films, want ik ben bij mijn kameraad en we willen films kijken”. Voor ik er erg in heb stormt hij de woonkamer in en kijkt wat rond. Netjes vraag ik welke films hij wil en geef deze aan hem. Zolang hij maar weg gaat, denk ik bij mezelf. Voordat ik het in de gaten heb heeft hij mijn mobile telefoon in zijn handen en loopt vliegensvlug de deur uit, zonder films. Hij kwam dus om te controleren of ik alleen was.

Helemaal in paniek leg ik de kleine terug in haar bedje met haar flesje (voor één keer dan maar), ze is gelukkig stil en heeft er vrede mee, haar deur laat ik openstaan. Ik haast me de deur uit en loop naar een oudere vrouw die beneden mij woont. Ik weet dat ze altijd wakker is ‘s nachts. Eenmaal bij de voordeur twijfel ik.. Toch vind ik de moed om op haar voordeur te bonken. Binnen een mum van tijd doet ze open. “Excuses, dat ik u zo laat stoor, iemand heeft mijn telefoon, zou ik misschien even mogen bellen?” Ze geeft aan dat het geen probleem is en laat mij binnen.”

Op het moment dat ik mijn eigen nummer bel wordt deze meteen doorgeschakeld naar de voicemail. Ik probeer het nog een keer of vier. Uiteindelijk geef ik de moed op en bedank de onderbuurvrouw. Wanneer ik weg wil lopen vraagt ze; “Wat is er toch aan de hand meisje?” Ik vertel haar niets en geef aan dat ik er op terug zal komen. Haastig ga ik naar mijn eigen huis en controleer of de kleine er nog goed bij ligt. Gelukkig, ze slaapt al.

Huilend op de bank en zwaar gefrustreerd vraag ik me af waarom “Hij” mijn telefoon heeft meegenomen. Mijn telefoon?! Ik snap er niks meer van. Ik ben inwendig zo bang, ik wil het wel uitschreeuwen… Waarom god, waarom? Tijdens het inschenken van een drankje en een sigaret op mijn lip, hoor ik wederom gebons op de deur. Met bevende handen loop ik naar de voordeur en doe langzaam open…

Pats, vol in in mijn gezicht geeft hij mij een klap met zijn platte hand. Hij sleurt me de woonkamer in en legt zijn handen strak om mijn nek. Ik probeer geen geluid te maken. Mijn kleine meid mag dit niet horen! Sla me maar in elkaar, doe maar, dacht ik bij mezelf. Dan heb ik tenminste iets om tegen hem te gebruiken.

“Waar ben jij mee bezig?! Heb je een andere man?!” Ik kan nauwelijks ademen, laat staan antwoorden. Ik blijf zwijgen. Bam, vol een kopstoot tegen mijn hoofd, mijn neus begint hevig te bloeden. “Vuile Hoer dat je bent!  Hier heb jij je telefoon, maar wacht maar. Ik ben nog lang niet klaar met jouw!”

Voordat ik ook maar iets kan zeggen is hij weg. Ik sluit de voordeur en zak in elkaar. Zachtjes en huilend in één gekropen zit ik voor de deur. Ongeloof, woede, maar voornamelijk angst voor mijn leven en die van mijn dochter gaat er door mijn hoofd.

Waar gaat dit heen?! Help me alsjeblieft…

Afbeelding

Ik schrik wakker en hoor de vogeltjes fluiten. De opkomende zon laat zichzelf een klein beetje door mijn gordijnen zien. Mijn rug is nat van het zweet, ik voel me vies. Op het moment dat ik wil gaan zitten om te kijken hoe laat het is voel ik de pijn scheuten in mijn nek, neus en hoofd. Alles bonkt. Snel kijk ik hoe laat het is, het is nog vroeg en ga langzaam weer liggen. Starend naar het plafond besef ik me dat het allemaal echt is en helaas geen droom. Ik voel de tranen langzaam over mijn wangen glijden. God, als u bestaat, kunt u mij uitleggen of laten zien waarom dit gebeurt? Ben ik een slecht mens? Een slechte moeder?

Alles gaat door mijn hoofd. Helaas vind ik geen antwoorden. Mijn maag begint te draaien en mijn onderbuik begint te trekken. Oh nee, ik voel het opkomen en haast me naar het toilet. Ik moet zo ontzettend overgeven, allemaal gal, zuur, geel en bitter wat ik uitspuug.

Ik veeg mijn mond af en ga voor het toilet op de grond zitten. Ik laat mijn hoofd tussen mijn knieën hangen en begin als een kleine baby te huilen. Vol ongeloof en onbegrip. Ik wil dit snappen, maar het lukt me niet.

Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen. Ik sta rustig op en kijk even hoe vredig mijn popje slaapt en de tranen beginnen weer te stromen. “Oh God, U heeft mij zo’n mooi wonder geschonken. Wat is de reden dat ik verdrietig moet zijn?” Ik overtuig mezelf dat zelf medelijden geen nut heeft en loop richting de badkamer. Wat ik in de spiegel aantref valt nauwelijks te omschrijven.

Mijn neus is helemaal blauw, er staat een handafdruk in mijn nek en ik zie een ontzettende bloeduitstorting. Ik blijf mezelf aanstaren en denk bij mezelf: “Hoe heb ik dit zover laten komen, hoe is het zover gekomen”. Vol verbazing en rode ogen van het huilen, zet ik de douche aan. Eenmaal onder de douche voel ik het weer opkomen, ik voel me misselijk, de tranen blijven vloeien en even lijkt het alsof mijn hart overslaat. Wanneer ik klaar ben met mezelf te wassen zet ik de douche uit en maak me langzaam klaar. Ik kies ervoor om een sjaal om te doen, ook al word het warme dag. Helaas kan ik mijn gezicht niet verbergen, maar gelukkig is het weekend en zal ik niemand onder ogen hoeven te komen.

Na mijn derde sigaret in de keuken, maak ik een kop thee en bereidt ik alvast een flesje drinken voor mijn meisje. Als ik op de klok zie ik dat het nog erg vroeg is. Om mijn gedachten op iets anders te richten begin ik maar met schoonmaken, ik doe de muziek aan en tracht op deze wijze mijn geest te legen. Nadat alles klaar is kijk ik even op mijn telefoon, drie berichten… Één is van mijn vriendin en zorgt even voor een lach op mijn gezicht. Ze zal eens moeten weten. De volgende twee zijn van “hem”.

Bericht 1: “Je ziet het niet hè? Wat je mij allemaal aandoet. Ik heb je een nieuw leven gegeven en dit is hoe je mij behandeld? Ik zal er alles aan doen om je leven een hel te maken!”

Bericht 2: “Wees voorbereid, ik weet precies waar je familie woon. Als je ook maar iets verteld aan de politie ben niet alleen jij aan de beurt, maar je moeder en de rest ook.. Je bent gewaarschuwd. Vuil wijf”.

In elkaar gezakt op de bank voel ik mijn aderen dikker worden, mijn hoofd begint te bonken en mijn hart klopt sneller. De woede is duidelijk aanwezig. Het liefst schreeuw ik het uit. “Laat Mij met rust! Waarom moeten jullie altijd mij hebben! Ik wil dit niet meer. Ga Weg! Ga weg!”. Mijn leven heeft altijd in het teken gestaan van vechten en overleven, maar wanneer krijg ik nu eens rust in mijn leven?

Het mooiste geschenk dat het leven mij gegeven heeft is het kleine meisje dat ligt te slapen. Mijn vechtlust  word alsmaar groter. Ik waak over haar, mijn leven draait om haar, niet om mij. Ik doe er niet toe, maar zij wel. Lieve god, bespaar haar alstublieft.” Ik loop naar haar kamer, streel haar zachtjes over haar bolletje en teken met mijn vinger een kruisje op haar voorhoofd en bid. Ik ga strijden al moet ik mijn leven ervoor geven, denk ik terwijl ik haar kamer uitloop. Mij krijg je niet meer klein.

Op het moment dat ik de kamer van de kleine uitloop hoor ik geschreeuw bij de voordeur. “Doe open Hoer, ik weet dat je er bent, doe open!”. Voor mijn gevoel word er geschreeuwd door de brievenbus. Mijn hart begint sneller te kloppen. Langzaam en zachtjes loop ik naar beneden, maar tot mijn grote verbazing staat hij voor mij. Hij heeft ingebroken. Op de achtergrond hoor ik een klein stemmetje roepen: “Mama, mama!”

Voordat ik iets tegen haar kan zeggen voel ik een warme gloed op mijn hoofd. Langzaam voel ik bloed over mijn wang glijden. Ik kijk in zijn ogen en naar het voorwerp dat hij vast heeft. Dit is het laatste wat ik me herinneren kan. Ik ben bewusteloos. Daar lig ik dan…

Afbeelding

Langzaam open ik mijn ogen. Waar ben ik, wat is er gebeurd. Mijn gezicht trekt van al het bloed op mijn gezicht. Mij hoofd bonkt en ik voel de pijnscheuten door mijn hoofd. Ik probeer op te staan met moeite maar mijn hoofd tolt na elke pijnscheut. Toch krijg ik het voor elkaar om op te kunnen staan. Ik kijk even in het rond en besef dat ik me in de hal bevind. Oh Nee, oh nee, mijn dochter! Jezus, mijn dochter! Ik begin haar naam te schreeuwen zo hard als ik maar kan.

Ineens hoor ik de kleine giechelen en brabbelen. Ik weet het weer! Oh mijn hemel, ik kan mezelf wel de haren uit mijn hoofd rukken van frustratie. Snel loop ik richting de woonkamer waar ik haar zo net hoorde brabbelen. Ik pak de kleine en zeg: “Hoi schatje, popje van me. Ben je leuk aan het spelen?” Terwijl ik Hem met een dodende blik aankijk.

Hij staat op en gaat voor mij staan met zijn gezicht boven die van mij. Hij streelt met zijn wijsvinger over mijn gezicht. “Wat zie je eruit zeg, ze begon te huilen dus heb haar uit bed gehaald. Geen dank hoor?! Dag dag meisje, tot snel, ik ga er maar eens vandoor.” Dreigend kijkt hij me aan en loopt weg. De kleine meid brabbelt wat na, terwijl ik de voordeur hoor dicht gaan.

Ik zak in elkaar met haar in mijn armen en kan niks anders dan huilen. Ik ben zo opgelucht, zo ontzettend dankbaar. Ze is nog bij me. Gelukkig, denk ik bij mezelf. Ze kijkt me aan met haar mooie grote ogen en begint aan een stuk door te brabbelen. Ze raakt heel even mijn gezicht aan en brabbelt wat. Wanneer ze haar handje weg haalt, zie ik het… Oh nee, oh nee! Ik ben helemaal vergeten om het bloed eerst van mijn gezicht te halen. Fuck! Fuck! Wat een dom wijf ben ik ook, dat ben ik überhaupt, maar hoe is dit allemaal mogelijk in godsvredesnaam!

Met een kloppend hoofd sta ik langzaam op, met haar stevig in mijn armen. Ik zet haar even in de box en mevrouw is direct afgeleid. Pfff, gelukkig maar, ze is niet geschrokken van mij.” Als ik naar de  badkamer loop met haar gezang en gebrabbel op de achtergrond hoor ik mijn telefoon afgaan. Ik raap de telefoon van de grond en zie een envelopje. Snel leg ik de telefoon weg en loop richting de badkamer.

Hoe is dit toch mogelijk en hoe kan ik dit zo laten gebeuren, al helemaal met mijn kind erbij. Dit is niet gezond nee, maar ik ben bang. Bang wat er gebeurt als ik de politie inschakel. Ach, ik weet en snap het ook niet en ik heb geen idee, totaal geen idee hoe ik dit aan pakken moet. Wat een verschrikkelijke moeder ben ik eigenlijk dat ik dit gebeuren in dat jonge leventje van haar. Pleuris zooi! Schreeuw ik er keihard uit. Shit, denk ik bij mezelf. Ik luister gauw of ik haar hoor maar ze zingt en brabbelt gewoon verder.

Vanavond ga ik er eens goed voor zitten. Ik moet weten hoe ik hiermee om dien te gaan, wat ik hieraan kan doen en welke instanties ik inschakelen kan. Als ik daar nu over ga nadenken maak ik mezelf helemaal gek van emoties, wederom in het bijzijn van haar. Daar komt niks van in denk ik bij mezelf. Ik adem even diep en uit en sluit even mijn ogen. Raap jezelf bij elkaar denk ik bij mezelf, we gaan er een mooie dag van maken en de focus ligt bij haar, niet bij mij. Zolang ik dat maar vaak genoeg denk kan ik ook niet in een slachtoffer rol vallen. Uiteindelijk ben ik er zelf debet aan voor een gedeelte.

Als ik de woonkamer binnen loop bedenk ik me dat mijn telefoon nog op het kastje ligt. Snel loop ik naar de hal om mijn telefoon op te halen. Eenmaal terug haal ik kleine meid uit haar box en laat haar  lekker vrij kruipen. Zo nu en dan corrigeer ik haar wanneer madammeke onder de stoel of tafel wil kruipen. Als ik naar de klok kijk zie ik dat het al ver in de voormiddag is. Snel pak ik haar op om haar even te wassen, te verschonen en aan te kleden. Nog meer te doen vandaag. Koken voor de oppas en boodschappen doen. Gelukkig heeft ze wel haar hele fles pap op. “Goed zo meisje, mama is trots op je! Lekker ding van me!” Ik begin haar te knuffelen en kusjes te geven. Ze schatert van het lachen en neemt mij weer even mee naar haar wereld. Een puur leven vol liefde en eerlijkheid. Geen zorgen aan je hoofd, heerlijk lijkt me dat…

Heerlijk, maar als ouder weten we helaas dat er ook hele andere realiteiten zijn, waar jij je kind ten aller tijden voor wilt behoeden, maar helaas. Iedereen krijgt een keer te maken met de keerzijde van het leven, in welke vorm dan ook. De ergste pijn die een ieder ander ervaart door dood, ontslag, overlijden van dieren, maar ook in de zin van relaties, zowel met een vriend, vriendin of vrienden is een ieder voor zich zelf. Pijn is bij elk mens anders. Het is nooit alleen maar blijheid en vreugde. Een ieder krijgt zijn of haar portie levenslessen wel. Althans, dat zijn mijn woorden en gedachten. Snel dwing ik mezelf om over andere dingen na te denken. Positiviteit!

De deurbel gaat. Shit, de oppas! Ik heb nog niks in huis, kutzooi! Daar heb ik zo’n hekel aan, mensen in huis zonder dat ik ze eten of drinken aan kan bieden. Ik pak de kleine en til haar snel op. Ik doe de deur open en zie mijn onderbuurvrouw staan. “Hallo, ik kom even langs om je kleine een cadeautje  te geven. Ik heb vandaag te horen gekregen dat ik oma word en moest daarna direct winkelen. Ik kwam een leuk cadeautje tegen en dacht, dit vind ik wel leuk voor mijn buurmeisje.”

Ik nodig haar uit om binnen te komen, ook zodat ze het zelf geven kan. Ze loopt naar binnen. Wat schattig, denk ik bij mezelf. We gaan zitten. Ik feliciteer haar met haar nieuwtje en biedt haar iets te  drinken aan, ze weigert. De buurvrouw geeft het pakje aan de kleine meid en zegt: “Kijk, ik heb wat voor je, maak maar open” Ze kijkt me verbaasd aan en ik knik met hoofd naar de kleine en zeg de kleine dat ze het uit mag pakken. “Spannend hè! Wat een lieve buurvrouw hebben we toch.” 

Ze maakt rustig haar cadeau open, de meesten scheuren het open, maar deze dame niet. Best grappig om te zien. Ze haalt er een mooie knuffel uit. Het lijkt op een soort hondje. Een hondje  met wit en roze vlekken, ontzetten lief. Ik zet haar even bij de buurvrouw op schoot als een soort teken van dankbaarheid. De kleine vindt het leuk en is er content mee. De buurvrouw en ik kletsen wat verder totdat ze aangeeft echt te moeten gaan. Uiteraard loop ik met de kleine aan mij zijde met haar naar de voordeur. Net als ze weg loopt kijk ik met het omdraaien van mijn hoofd naar links en zie “Hem” in de verte staan en een keel snijdend gebaar maken.

De rillingen gieren door mijn lijf en ik loop snel naar binnen. Wat een idioot, ik haat hem. Laat hem opdonderen, denk ik. Ik voel me zo intens verdrietig als ik eenmaal binnen ben met haar. Ik laat haar lekker kruipen en doe de deuren extra goed op slot. Snel doe ik de gordijnen in elke kamer, inclusief de woonkamer dicht. lk word in de gaten gehouden en niet zo zuinig ook. Wat moet ik doen? Help me, iemand, wat moet ik doen?.

Ik word helemaal gek en wil het liefste alles eruit schreeuwen en janken, letterlijk als een kleine baby. Alleen gaat dat niet en al helemaal niet als ik alleen ben met haar. Ze mag mijn gevoel niet overnemen, ze is een veel te gevoelig kind daarvoor. Ik wil dit zo veel mogelijk zien te voorkomen. Helaas weet ik diep van binnen dat ze schade zal oplopen of verdriet zal krijgen rondom deze zaken. Ik wil er alleen nu nog niet bij stil staan, maar doe het helaas wel. Nu heb ik het nog in de hand, wat betreft sturing in haar onbewuste karakter. Als ze groter is dan zal zoiets veel lastiger gaan. Ik wil en zal altijd een eerlijke moeder zijn die haar fouten direct zal toegeven. Ik wil zo min mogelijk dat verdrietige gevoel overbrengen, maar weet heel goed dat alle kinderen voelen wat hun ouders voelen. Ik kan het niet voorkomen, maar hoop wel een beetje te kunnen sturen.

Ik moet de deur nog uit voor boodschappen. Wat een gehaast pfff… Ik pak alles wat ik pakken kan, til de kleine op en loop de deur uit. Vluchtig kijk ik om mij heen of ik hem zie, gelukkig niet. ik zet haar in haar kinderwagen en begin naar de winkels te lopen. Op de terugweg zie ik plotseling een schim van Hem in een winkelruit. Ik draai mijn hoofd naar beneden en begin iets sneller te lopen. Zo hard en onopvallend als ik maar kan. Als ik eenmaal thuis ben en alles uitgepakt heb begin ik direct met koken. Ik maak een fruithapje voor de kleine meid met een beker drinken en zet de muziek in de keuken aan. Ik zet de tv aan en laat de kleine Dora kijken vanuit haar kinderstoel, maar wel in mijn zicht.

Ik ben bij dat ik nu iets makkelijks op tafel kan zetten voor de oppas. Ik heb twee mensen die oppassen en elkaar ook nog kennen. De één heeft zich voorgesteld aan mij en de andere ook aanbevolen. Marieke is de jongste en Dorien is wat ouder. Ze zijn beiden iets jonger dan ik ben. Naast dat ze oppassen zijn het ook nog vriendinnen van elkaar. Alleenstaand kan erg alleen zijn, vooral als er dingen aan de hand zijn die je nog niet durft te delen.

De maaltijd die ik heb bereid is erg lekker en makkelijk. Pasta uit de oven met roomsaus, broccoli bloemkool en wat hamblokjes. Eten is in mijn huis een erg belangrijk onderdeel van mij en mijn zijn. Je dient je thuis te kunnen voelen op elk vlak.

Als ik na een avondje werken weer thuis kom zie ik Dorien de was doen. Telkens vertel ik haar dat ze de was niet hoeft te doen, maar luisteren doet ze niet. Ze blijft het doen, iets wat ik ontzettend waardeer. Nadat we kort een beetje bijgekletst hebben vertrekt de oppas. Morgen gaat Marieke oppassen, ik kijk er nu al naar uit. Ik kan zo ontzettend lachen met haar.

Ik ga douchen, smeer mezelf in met een lekkere body crème en trek snel mijn pyjama en badjas aan. Ik schenk mezelf een glaasje wijn in, zet de tv aan en rook een sigaret. Ik probeer te ontspannen en toen doen alsof er niets gebeurd is. Na twee glazen wijn hoor ik de kleine huilen. Ik loop naar haar kamertje toe en doe een klein lichtje aan. Ik haal haar uit bed en vraag wat er is. Ze blijft maar huilen. Het klinkt alsof ze intens verdrietig is. Dan schiet het ineens door mijn hoofd. Oh mijn god, ze voelt mijn pijn! Kut, denk ik. Snel probeer ik te schakelen en begin in mijn hoofd tegen haar te praten. Het is al goed lieverd, mama zal je nooit in de steek laten! Het komt echt goed schatje! Wees niet verdrietig… Met een brok in mijn keel zeg ik, “het is goed moppie.” Ik wrijf over haar rug en ze begint wat te kalmeren, gelukkig. Ik leg haar terug in haar bedje en laat de deur op een kier staan. Mijn slaapkamerdeur staat wagenwijd open. Ik controleer nog even of alles goed op slot is en ga nog even naar het toilet. Vervolgens kruip ik snel mijn bed in. Ik kijk in bed nog even naar mijn telefoon en zie dat één van mijn vriendinnen me gesmst heeft. Ik beantwoord nog even snel haar berichtje, zet de wekker, draai me om en val in slaap..

Plotseling schrik ik wakker. Heel stil luister ik naar het geluid. Het komt van de voordeur. Ik pak zachtjes mijn telefoon en kijk hoe laat het is. Het is 03.45 in de nacht. Ik loop met telefoon en al naar de voordeur, maar ik ben te laat, Hij staat er al…….

Hoe… Hoe is het mogelijk? Hoe is hij binnen gekomen? Vol ongeloof kijk ik hem aan. Zachtjes vraag ik wat hij komt doen en verzoek hem om weg te gaan.

“Ik hou dit niet meer vol, echt niet. Wat wil je eigenlijk van mij? Ik snap niet waarom je dit elke keer doet, keer op keer.”

Tijdens het fluisteren ben ik langzaam richting de woonkamer gelopen en heb de lamp aan gedaan. Terwijl ik in zijn ogen kijk zie ik niks anders dan leegte, geen leven en geen ziel. Het is ontzettend eng van die grote donkere ogen, leeg en vol afschuw. Aan de andere kant is het eigenlijk ook wel sneu.

Wat heb ik gedaan dat hij zich zo gedragen moet. Hij mag alles, maar naar aanleiding van een aantal verbroken beloften heb ik hier en daar toch maar wat afspraken gemaakt. Het heeft met tijd te maken. Niks mis mee toch? Lijkt me niet het gedrag van iemand die normaal denkt om mij zo te behandelen. Wat heb ik dan verkeerd gedaan in Godsnaam?!

In een split second doet hij de deur dicht van de woonkamer en loopt recht op me af. Hij gaat voor mij staan en maakt zich nog breder en groter. Daar staat hij, de man met wie je een kind hebt gekregen. Het mooiste wat het leven je te bieden heeft, waarvan hij wilde, dat ik het moest laten weghalen. Meneer was er namelijk in de arrogantie van overtuigd dat ik bewust zwanger ben geworden om hem zo te kunnen dwingen om bij mij te blijven en hem te dwingen om met mij te trouwen. Aangezien ik daar nooit kans op zou maken als ik het wilde, omdat ik een “bastaard” kind zou zijn. Ja, een ware schande. Wie denkt hij wel niet dat hij is!

Toch intimideert hij me van top tot teen. Het kippenvel verspreid zich over mijn lichaam. Waarom kan hij de afwijzing niet zien als een vorm van trots of eer. Waarom ziet hij niet als iets moois, het feit dat twee mensen een nieuw leven op deze aarde hebben gezet. Althans zo zou het horen toch? Samen de mooie momenten delen als de eerste echo’s, dat is wat ik wilde… Maarja zoals het hoort te zijn is niet aan mij besteed. Ik zat alleen, elke dag, elke avond, kerst, oud en nieuw. De droom dat het normaal zou verlopen is uiteraard verdwenen en niet te zuinig ook. Het had zo veel beter kunnen zijn.

Ik wil niet die vrouw zijn of één van die ex-vrouwen die bewust een kind van haar vader afpakt, absoluut niet zelfs. Ik weet als geen ander hoe het is om zonder vader te moeten leven. Ik word nu in een hokje gedrukt waar ik helemaal niet in wil zitten. Het hokje van iets onnatuurlijks. Iets doen tegen mijn gevoel in, die strijdt wil ik helemaal niet aangaan. Ik wil niet net als in mijn jeugd, mijn dochter verdrietig zien en zich ongewild voelen. Ik wil niet dat ze in de war is en laten worstelen met issues waar zij als kind helemaal niet mee bezig moet zijn. Kinderen behoren vrij te zijn zich te ontplooien en hun eigen “ik” te vinden. Ik stuur alleen maar als ouder.

Klaarblijkelijk ben ik de enige die zo denkt, want vanuit zijn positie zit hij alleen mij dwars in plaats van alle aandacht aan haar te schenken. Wat voor een vader ben je dan.

“Vertel het me… alstublieft! Waarom doe je dit en denk je niet aan het meisje dat lekker ligt te slapen. Waarom kom je midden in de nacht aankakken?”

“Waarom? Waarom Godver de Godver?! Jij, jij behandeld mij als een hond. Een grote hond waar je alleen maar een spel mee speelt Jij denkt dat je een goede moeder bent? Kijk, alles hier, alles is van mij! Duidelijk, vuile hoer! Jij verdiend niets, jij bent niks waard! Logisch dat jouw familie je niet wil en nooit heeft gewild. Jij bent niks, je bent stront onder mijn schoen. Schamen, dat jij de moeder bent van mijn kind. Wacht maar af. Jij gaat zien wat er komt. Jij maakt mij kapot denk je.. Denk nog een keer. Ik laat niks van je over, helemaal niks. Ik ga hier slapen, want dit is allemaal van mij! Ik ga nooit meer weg!

“GA WEG!” schreeuw ik zo hard dat ik er zelf van schrik. Ik hervat mezelf direct en zeg hem nog een keer zachtjes in verband met de kleine dat hij weg moet gaan.

“Ga weg, ga weg alsjeblieft. Hoe denk je, dat jouw dochter straks haar man ooit zal uitzoeken als ze alleen maar ziet dat haar moeder zo wordt behandeld zoals jij mij behandeld. Vind jij drugs en geweld goed voor een kind? Al dat geschreeuw? Nou, kom maar op, hoe vind je dat? Wees dankbaar dat ik niet het type vrouw ben die de rechter erbij haalt of anders. Maar als dit zo doorgaat heb ik geen keus. Ik wil dat je in haar leven bent, op een normale manier. Niet zoals je nu bent. Eerst wil je haar niet en nu wel? Prima, maar wel met regels zodat ze een normaal kind blijft ondanks deze situatie.”

“Ach, jij met je mooie praatjes altijd. Naar de rechter? Haha, laat me niet lachen! Haal maar een rechter erbij of wie dan ook. Niemand, niemand zal een kind aan jou geven. Jij bent niks. Haha, geen rechter zal ooit mijn dochter aan jouw geven na alles wat jij hebt gedaan. Je bent een vuile hoer. Eigenlijk zou je mijn voeten moeten kussen de rest van je leven. Ik en niemand anders die je hebt alleen ik die je helpen kan en dit allemaal heeft gedaan. Jij hebt geen familie, ik zorg voor jouw. Waar zijn hun. Jij rookte alleen maar jointjes en gedroeg je als een hoer. Vies wijf! Wees blij dat ik je nog wilde. Jij wil de rechter erbij halen, doe maar wat jij wil. Je hebt geen idee wat je te wachten staat. Probeer haar één keer van mij af te pakken, dan pak ik iedereen in je familie. Ik maak jullie allemaal kapot. Geloof je me niet, hier kijk zelf maar…”

In zijn telefoon zie ik mijn ouders en broer en waar ze wonen. Oh mijn god, wat moet ik doen, wat moet ik doen? God help me! Help me, alstublieft. Ik weet dat ik heb moeten boeten voor mijn fouten, maar is zes jaar geen familie, alleen zijn en niet weten of het een brug word of een warm bedje niet genoeg straf. Ik ben mijn leven aan het beteren en ja daar heeft hij absoluut debet aan, maar ik mag me niet zo laten behandelen. Wat zeg ik, mijn dochter mag dit nooit maar dan ook nooit meemaken. Nee, absoluut niet. Geen herhaling van mij verleden…

Ik kijk hem aan en zeg rustig dat hij weg moet gaan en me met rust moet laten.

“Ik blijf ook al lig ik op de grond, ik blijf!”

Heel gefrustreerd met mijn mobiel in mijn handen ga ik in de keuken roken en verzin ik van alles. Ik word helemaal gek van binnen. Ik wil schreeuwen, zo ontzettend hard schreeuwen. Waarom heb ik inderdaad  niemand en al zo lang… Ben ik dan zo’n onmens geweest. Dat kan ik niet geloven en mag ik niet geloven, maar ja, waar zijn ze inderdaad. Dat is het enige punt waar hij gelijk in heeft.

Zijn schoenen kussen voor de situatie waarin ik zat en het feit dat hij mij daar uit heeft weten te halen, daar ben ik hem dankbaar voor, alleen toch niet op deze manier. Ik laat al zoveel toe. Mijn oppas zegt dat het echt niet kan en dat ik er werk van moet maken. Ik durf het niet, ik ben zo ontzettend bang voor wat er komen gaat. Elke dag thuis blijven en ons opsluiten, ik moet er toch niet aan denken. Dit kan ook niet, dat is duidelijk. Er is niemand op wie ik terug kan vallen en daarnaast durf ik het ook niet. Ik weet en voel tot op het bot dat hij extreem gaat flippen en hele erge dingen kan gaan doen. In zijn land gaat het allemaal anders…

Als ik mijn hoofd naar rechts wend zie ik hem met jas en al op de koude vloer liggen. Langzaam loop ik naar de kleine om te kijken hoe ze erbij ligt. Nou, werkelijk, vrediger kan gewoon niet. Ik ga er naast zitten en houd haar vingertje vast die door de spijltjes heen komt. De waterlanders komen weer opspelen en ik kan niet stoppen. Het doet zo’n ontzettend veel pijn, alle frustratie en eenzaamheid, niet wetende welke keuzes te maken. Geen klankbord, niks. Waarom doe ik haar dit aan.

Het verdriet, de woede en de angst word alsmaar groter. Ineens voel ik een rilling over mijn schouder. Het voelt veilig, ineens bedenk ik me. Ophouden nu direct! Vechten zal ik en niet te zuinig ook. Maar Hoe? Ik heb absoluut geen idee, maar ik laat me dit niet gebeuren, Ik ben als de dood, maar na alles wat ik al gezien en meegemaakt heb in mijn gehele leven, is dit het aller belangrijkste om voor te vechten. Ik heb mijn hele leven moet vechten en overleven, dat kan ik ook nog wel! Ik zal eens even laten zien hoe ik mijn leven bepaal zoals ik dat het beste acht. Niemand krijgt mijn er nog onder.

Maar nu alleen nog de “Hoe?”

Afbeelding

Ik ren van hort naar her. Elke kamer duik ik snel in. Ik blijf voetstappen horen en ze komen ook nog eens dichter bij. Oh nee… Ineens hoor ik hem draaien, de andere kant op. Wat een geluk dat mijn meisje nog slaapt terwijl ik haar zo snel heb gepakt en door het gehele huis ben gaan rennen. Ik hoor niks meer, zachtjes probeer ik te luisteren aan de deur met één oor of ik echt niks meer hoor. Gelukkig hoor ik geen voetstappen meer dus maak ik de deur zachtjes open. Ineens word er een sterke hand om mijn nek gebonden en word  ik tegen de muur gedrukt. De kleine laat ik niet los. Ondanks de moeite met ademhalen en de pijn van het bloed dat naar mijn hoofd stijgt blijf ik haar vasthouden. Zo stevig als ik maar kan.

Plotseling laat hij me los. Happend naar adem probeer ik weg te rennen naar beneden toe. Niks komt me bekend voor. Waar ben ik eigenlijk? Het lijkt wel een blokhut, alles is van hout. Met mijn moppie, die ongelooflijk maar waar nog steeds slaapt, ren ik zo snel mogelijk naar een uitgang. Voor ik er erg in heb staat hij nog geen 8 meter bij ons vandaan. Hij begint ontzettend hard te lachen. Ik kan mijn tranen nauwelijks bedwingen. “Leuk hè om zo achter na gezeten te worden. Dat vind je fijn toch?”

In een ruk pakt hij de kleine vast waardoor ze zelf ook schrikt en direct begint te huilen. “Is dit wat je wil! Een overstuur kind! Hier geven nu!” schreeuw ik zo hard als ik kan.

“Wil je haar graag hebben? Wat heb je er voor over?” star blijf ik hem aankijken. “Vang dan!”

Voor ik het weet smijt hij haar zo mijn kant op om te kijken of ik haar vangen kan. Zonder na te denken spring ik vooruit om haar op te kunnen vangen. Gelukkig, ze is ongedeerd. Huilend van blijdschap, met pijn in mijn rug heb ik haar weer veilig in mijn armen gesloten, voor nu dan. Als ik haar ooit kwijt zou raken aan het kwaad, dan heb ik gefaald als moeder.

Tringeling, tringeling! Ik schrik me de pleuris. Mijn wekker is afgegaan. Ineens hoor ik “Mama, mama?”

Ik kijk op de klok, het is acht uur ’s ochtends. Zachtjes zeg ik “Mama komt zo schatje!” Ik staar even naar het plafond en sluit nog even mijn ogen, ik zie mezelf rennen met de kleine in mijn armen. Ik schrik en doe mijn ogen open… wat een droom. Het leek zo echt, ik kan het nu nog voelen, de angst en de hartkloppingen. Ik begin langzamerhand onzekerder te worden, ben ik nu ook al gek aan het worden?

Ineens besef ik me wat er afgelopen nacht is gebeurd… Die klojo is vannacht op de vloer gaan liggen. Ik herinner het me nog dat ik naar mijn kamer ben gegaan en elke keer dacht: “Ik moet de politie bellen, maar wat als… Kennelijk ben ik slaap gevallen…

Ik haast me naar de kamer van de kleine en zeg zachtjes, nadat ik haar natuurlijk honderd kusjes heb gegeven, dat mama er zo aankomt. Het zweet gutst van mijn lijf en met het zweet in mijn handen doe ik de woonkamerdeur open… Hij is weg, dank u, dank u, zeg ik hardop. Eenmaal in de woonkamer zie ik een briefje liggen. Ik maak het briefje open en lees alleen: “Dit is nog maar het begin…”

Ik gooi het briefje snel op de tafel en begin een papje voor de kleine te maken. Ik haal de kleine uit haar bed en zet haar in de stoel. Ze begint meteen te eten, wat een lekkerding is het ook. Na haar pap geef ik haar nog een appeltje.. lekker eten zit al in de genen zo te zien.

Al plagend en gekscherend zijn we even lekker gek aan het doen. Ze lacht en ook ik kom niet meer bij, ze doet net alsof ze een heel serieus gesprek voert. Ik doe mijn best, maar ik barst uit in tranen van het lachen. Gelukkig lacht ze ook heel hard mee. Vervolgens legt ze haar linker hand om mijn wang en kijkt me aan. Het voelt zelfs een beetje ongemakkelijk. Snel kus ik haar en geef haar een dikke knuffel.

Terwijl ze in haar kinderstoel haar appeltje zit te eten rook ik in de keuken mijn sigaretje, met de deur open. Wat zou ik toch moeten doen met die klere stinkende ziekmakende dingen. Maar ja, het is nou eenmaal ontspanning en of verveling, wat overigens voor mij niet geldt.

De droom van vannacht blijft me dwars zitten en blijft maar aan me knagen. Wat moet ik hiermee. Is het een waarschuwing of een zelf gemaakte illusie. Waarom droom ik dit. Waarom droom ik dat mijn dochter afgepakt word, ik ben zo bang. Kon ik dit maar kwijt bij iemand. Iemand waarmee ik echt kan praten, een outsider, een luisterend oor die mij bijstaat in de beslissingen die ik misschien zal moeten nemen.

Het blijft een zeer vermoeide en angstaanjagende situatie. Een sitautie waarin ik totaal faal als moeder, want ik weet het niet meer. Ik weet niet wat te doen. Moet ik vluchten, moet ik ergens hier ver vandaan gaan wonen, in Nederland of in het buitenland? Verdwijnt mijn probleem wel als ik vlucht?

Ik geloof er heilig in dat kinderen hun ouders uitkiezen. Het universum “laws of attraction”, dat soort kleine overtuigingen en het geloof hierin houdt me op de been. Ik wil alleen weten waarom zij mij als mama heeft uitgezocht en wat de reden is. Misschien om de mogelijkheid te krijgen het anders te doen dan onze voorouderen. Ben ik degene die de circel kan doorbreken.. Michael Douglas zei in één van zijn films; “Parents are the bones on which Children sharpen their teeth”. Ja, dat is het misschien wel… Ga maar na, ook ik kom uit een gebroken en geweldadig gezin waarin verdriet de overhand had. Het blijft zichzelf herhalen, met vaak dezelfde raakvlakken. Dien ik degene te zijn die de circel kan doorbreken…

Na mij derde sigaret laat ik de gedachten even voor wat het is en ga mijn kleine meisje en mezelf eens aankleden en fatsoeneren. Het is al bijna middag. Nog één avond werken en dan ben ik een week vrij, heerlijk! Althans dat hoop ik…

De gedachten blijven in mijn hoofd dwalen terwijl ik druk met mijn dochter van alles aan het doen ben. Het laat me niet los. Ik neem mezelf voor om vanavond goed na te denken over wat ik met deze situatie moet doen…

De avond is aangebroken, mijn kleine meid ligt lekker te slapen terwijl ik met een glaasje wijn en een sigaretje op de bank zit. Met één van mijn idolen op de achtergrond, Mariah Carey, ben ik aan het nadenken hoe een einde te kunnen maken aan deze waanzin die zich de afgelopen maanden heeft afgespeeld.

De rillingen zijn kenbaar aanwezig als ik denk aan die ene nacht. Op de achtergrond hoor ik het nummer “Vision of love”, ik heb de gordijnen dicht en heb dikke ogen van al mijn tranen. Het blijft maar malen in mijn hoofd. Herhaald de geschiedenis zich weer of kan ik er een stokje voor steken. Waar zijn al die mensen die ik het hardst nodig heb. Uiteraard doel ik niet op mijn twee maatjes die dag en nacht klaar staan voor mij en eigenlijk ons meiske. Ik ben moe, dood en dood moe.

Er komt een einde aan deze tragedie die is ontstaan. Ik vecht tot ik erbij neerval. Niemand maar dan ook niemand zal mijn dochter de gelegenheid geven om een verdrietige mama te hebben en een te volwassen kind te zijn. Ik wil een stabiele situatie, rust, reinheid en regelmaat… postieve energie. Nee, mijn kind wordt en zal gelukkig zijn zoals het moet. Wacht maar af, jullie zullen zien hoe ik dit ga doen.

Bereid je maar vast voor op wat er komen gaat!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s