“SHOCK” deel 7

Standaard

Afbeelding

Hoe… Hoe is het mogelijk? Hoe is hij binnen gekomen? Vol ongeloof kijk ik hem aan. Zachtjes vraag ik wat hij komt doen en verzoek hem om weg te gaan.

“Ik hou dit niet meer vol, echt niet. Wat wil je eigenlijk van mij? Ik snap niet waarom je dit elke keer doet, keer op keer.”

Tijdens het fluisteren ben ik langzaam richting de woonkamer gelopen en heb de lamp aan gedaan. Terwijl ik in zijn ogen kijk zie ik niks anders dan leegte, geen leven en geen ziel. Het is ontzettend eng van die grote donkere ogen, leeg en vol afschuw. Aan de andere kant is het eigenlijk ook wel sneu.

Wat heb ik gedaan dat hij zich zo gedragen moet. Hij mag alles, maar naar aanleiding van een aantal verbroken beloften heb ik hier en daar toch maar wat afspraken gemaakt. Het heeft met tijd te maken. Niks mis mee toch? Lijkt me niet het gedrag van iemand die normaal denkt om mij zo te behandelen. Wat heb ik dan verkeerd gedaan in Godsnaam?!

In een split second doet hij de deur dicht van de woonkamer en loopt recht op me af. Hij gaat voor mij staan en maakt zich nog breder en groter. Daar staat hij, de man met wie je een kind hebt gekregen. Het mooiste wat het leven je te bieden heeft, waarvan hij wilde, dat ik het moest laten weghalen. Meneer was er namelijk in de arrogantie van overtuigd dat ik bewust zwanger ben geworden om hem zo te kunnen dwingen om bij mij te blijven en hem te dwingen om met mij te trouwen. Aangezien ik daar nooit kans op zou maken als ik het wilde, omdat ik een “bastaard” kind zou zijn. Ja, een ware schande. Wie denkt hij wel niet dat hij is!

Toch intimideert hij me van top tot teen. Het kippenvel verspreid zich over mijn lichaam. Waarom kan hij de afwijzing niet zien als een vorm van trots of eer. Waarom ziet hij niet als iets moois, het feit dat twee mensen een nieuw leven op deze aarde hebben gezet. Althans zo zou het horen toch? Samen de mooie momenten delen als de eerste echo’s, dat is wat ik wilde… Maarja zoals het hoort te zijn is niet aan mij besteed. Ik zat alleen, elke dag, elke avond, kerst, oud en nieuw. De droom dat het normaal zou verlopen is uiteraard verdwenen en niet te zuinig ook. Het had zo veel beter kunnen zijn.

Ik wil niet die vrouw zijn of één van die ex-vrouwen die bewust een kind van haar vader afpakt, absoluut niet zelfs. Ik weet als geen ander hoe het is om zonder vader te moeten leven. Ik word nu in een hokje gedrukt waar ik helemaal niet in wil zitten. Het hokje van iets onnatuurlijks. Iets doen tegen mijn gevoel in, die strijdt wil ik helemaal niet aangaan. Ik wil niet net als in mijn jeugd, mijn dochter verdrietig zien en zich ongewild voelen. Ik wil niet dat ze in de war is en laten worstelen met issues waar zij als kind helemaal niet mee bezig moet zijn. Kinderen behoren vrij te zijn zich te ontplooien en hun eigen “ik” te vinden. Ik stuur alleen maar als ouder.

Klaarblijkelijk ben ik de enige die zo denkt, want vanuit zijn positie zit hij alleen mij dwars inplaats van alle aandacht aan haar te schenken. Wat voor een vader ben je dan.

“Vertel het me… alstublieft! Waarom doe je dit en denk je niet aan het meisje dat lekker ligt te slapen. Waarom kom je midden in de nacht aankakken?”

“Waarom? Waarom Godverde Godver?! Jij, jij behandeld mij als een hond. Een grote hond waar je alleen maar een spel mee speelt Jij denkt dat je een goede moeder bent? Kijk, alles hier, alles is van mij! Duidelijk, vuile hoer! Jij verdiend niets, jij bent niks waard! Logisch dat jouw familie je niet wil en nooit heeft gewild. Jij bent niks, je bent stront onder mijn schoen. Schamen, dat jij de moeder bent van mijn kind. Wacht maar af. Jij gaat zien wat er komt. Jij maakt mij kapot denk je.. Denk nog een keer. Ik laat niks van je over, helemaal niks. Ik ga hier slapen, want dit is allemaal van mij! Ik ga nooit meer weg!

“Ga weg!” schreeuw ik zo hard dat ik er zelf van schrik. Ik hervat mezelf direct en zeg hem nog een keer zachtjes in verband met de kleine dat hij weg moet gaan. 

“Ga weg, ga weg alsjeblieft. Hoe denk je, dat jouw dochter straks haar man ooit zal uitzoeken als ze alleen maar ziet dat haar moeder zo wordt behandeld zoals jij mij behandeld. Vind jij drugs en geweld goed voor een kind? Al dat geschreeuw? Nou, kom maar op, hoe vind je dat? Wees dankbaar dat ik niet het type vrouw ben die de rechter erbij haalt of anders. Maar als dit zo doorgaat heb ik geen keus. Ik wil dat je in haar leven bent, op een normale manier. Niet zoals je nu bent. Eerst wil je haar niet en nu wel? Prima, maar wel met regels zodat ze een normaal kind blijft ondanks deze situatie.”

“Ach, jij met je mooie praatjes altijd. Naa de rechter? Haha, laat me niet lachen! Haal maar een rechter erbij of wie dan ook. Niemand, niemand zal een kind aan jou geven. Jij bent niks. Haha, geen rechter zal ooit mijn dochter aan jouw geven na alles wat jij hebt gedaan. Je bent een vuile hoer. Eigenlijk zou je mijn voeten moeten kussen de rest van je leven. Ik en niemand anders die je hebt alleen ik die je helpen kan en dit allemaal heeft gedaan. Jij hebt geen familie, ik zorg voor jouw. Waar zijn hun. Jij rookt alleen maar jointjes en gedraagde je als een hoer. Vies wijf! Wees blij dat ik je nog wilde. Jij wil de rechter erbij halen, doe maar wat jij wil. Je hebt geen idee wat je te wachten staat. Probeer haar één keer van mij af te pakken, dan pak ik iedereen in je familie. Ik maak jullie allemaal kapot. Geloof je me niet, hier kijk zelf maar…”

In zijn telefoon zie ik mijn ouders en broer en waar ze wonen. Oh mijn god, wat moet ik doen, wat moet ik doen? God help me! Help me, alstublieft. Ik weet dat ik heb moeten boeten voor mijn fouten, maar is zes jaar geen familie, alleen zijn en niet weten of het een brug word of een warm bedje niet genoeg straf. Ik ben mijn leven aan het beteren en ja daar heeft hij absoluut debet aan, maar ik mag me niet zo laten behandelen. Wat zeg ik, mijn dochter mag dit nooit maar dan ook nooit meemaken. Nee, absoluut niet. Geen herhaling van mij verleden…

Ik kijk hem aan en zeg rustig dat hij weg moet gaan en me met rust moet laten.

“Ik blijf ook al lig ik op de grond, ik blijf!”

Heel gefrustreerd met mijn mobiel in mijn handen ga ik in de keuken roken en verzin ik van alles. Ik word helemaal gek van binnen. Ik wil schreeuwen, zo ontzettend hard schreeuwen. Waarom heb ik inderdaad  niemand en al zo lang… Ben ik dan zo’n onmens geweest. Dat kan ik niet geloven en mag ik niet geloven, maar ja, waar zijn ze inderdaad. Dat is het enige punt waar hij gelijk in heeft.

Zijn schoenen kussen voor de situatie waarin ik zat en het feit dat hij mij daar uit heeft weten te halen, daar ben ik hem dankbaar voor, alleen toch niet op deze manier. Ik laat al zoveel toe. Mijn oppas zegt dat het echt niet kan en dat ik er werk van moet maken. Ik durf het niet, ik ben zo ontzettend bang voor wat er komen gaat. Elke dag thuis blijven en ons opsluiten, ik moet er toch niet aan denken. Dit kan ook niet, dat is duidelijk. Er is niemand op wie ik terug kan vallen en daarnaast durf ik het ook niet. Ik weet en voel tot op het bot dat hij extreem gaat flippen en hele erge dingen kan gaan doen. In zijn land gaat het allemaal anders…

Als ik mijn hoofd naar rechts wend zie ik hem met jas en al op de koude vloer liggen. Langzaam loop ik naar de kleine om te kijken hoe ze erbij ligt. Nou, werkelijk, vrediger kan gewoon niet. Ik ga er naast zitten en houd haar vingertje vast die door de spijltjes heen komt. De waterlanders komen weer opspelen en ik kan niet stoppen. Het doet zo’n ontzettend veel pijn, alle frustratie en eenzaamheid, niet wetende welke keuzes te maken. Geen klankbord, niks. Waarom doe ik haar dit aan.

Het verdriet, de woede en de angst word alsmaar groter. Ineens voel ik een rilling over mijn schouder. Het voelt veilig, ineens bedenk ik me. Ophouden nu direct! Vechten zal ik en niet te zuinig ook. Maar Hoe? Ik heb absoluut geen idee, maar ik laat me dit niet gebeuren, Ik ben als de dood, maar na alles wat ik al gezien en meegemaakt heb in mijn gehele leven, is dit het aller belangrijkste om voor te vechten. Ik heb mijn hele leven moet vechten en overleven, dat kan ik ook nog wel! Ik zal eens even laten zien hoe ik mijn leven bepaal zoals ik dat het beste acht. Niemand krijgt mijn er nog onder.

Maar nu alleen nog de “Hoe?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s