“SHOCK” – deel 6

Standaard

Afbeelding

Langzaam open ik mijn ogen. Waar ben ik, wat is er gebeurd. Mijn gezicht trekt van al het bloed op mijn gezicht. Mij hoofd bonkt en ik voel de pijnscheuten door mijn hoofd. Ik probeer op te staan met moeite maar mijn hoofd tolt na elke pijnscheut. Toch krijg ik het voor elkaar om op te kunnen staan. Ik kijk even in het rond en besef dat ik me in de hal bevind. Oh Nee, oh nee, mijn dochter! Jezus, mijn dochter! Ik begin haar naam te schreeuwen zo hard als ik maar kan.

Ineens hoor ik de kleine giechelen en brabbelen. Ik weet het weer! Oh mijn hemel, ik kan mezelf wel de haren uit mijn hoofd rukken van frustratie. Snel loop ik richting de woonkamer waar ik haar zo net hoorde brabbelen. Ik pak de kleine en zeg: “Hi schatje, popje van me. Ben je leuk aan het spelen?” Terwijl ik Hem met een dodende blik aankijk.

Hij staat op en gaat voor mij staan met zijn gezicht boven die van mij. Hij streelt met zijn wijsvinger over mijn gezicht. “Wat zie je eruit zeg, ze begon te huilen dus heb haar uit bed gehaald. Geen dank hoor?! Dag dag meisje, tot snel, ik ga er maar eens vandoor.” Dreigend kijkt hij me aan en loopt weg. De kleine meid brabbelt wat na, terwijl ik de voordeur hoor dicht gaan.

Ik zak in elkaar met haar in mijn armen en kan niks anders dan huilen. Ik ben zo opgelucht, zo ontzettend dankbaar. Ze is nog bij me. Gelukkig, denk ik bij mezelf. Ze kijkt me aan met haar mooie grote ogen en begint aan een stuk door te brabbelen. Ze raakt heel even mijn gezicht aan en brabbelt wat. Wanneer ze haar handje weg haalt, zie ik het… Oh nee, oh nee! Ik ben helemaal vergeten om het bloed eerst van mijn gezicht te halen. Fuck! Fuck! Wat een dom wijf ben ik ook, dat ben ik überhaupt, maar hoe is dit allemaal mogelijk in godsvredesnaam!

Met een kloppend hoofd sta ik langzaam op, met haar stevig in mijn armen. Ik zet haar even in de box en mevrouw is direct afgeleid. Pfff, gelukkig maar, ze is niet geschrokken van mij.” Als ik naar de  badkamer loop met haar gezang en gebrabbel op de achtergrond hoor ik mijn telefoon afgaan. Ik raap de telefoon van de grond en zie een envelopje. Snel leg ik de telefoon weg en loop richting de badkamer.

Hoe is dit toch mogelijk en hoe kan ik dit zo laten gebeuren, al helemaal met mijn kind erbij. Dit is niet gezond nee, maar ik ben bang. Bang wat er gebeurt als ik de politie inschakel. Ach, ik weet en snap het ook niet en ik heb geen idee, totaal geen idee hoe ik dit aan pakken moet. Wat een verschrikkelijke moeder ben ik eigenlijk dat ik dit gebeuren in dat jonge leventje van haar. Pleuris zooi! Schreeuw ik er keihard uit. Shit, denk ik bij mezelf. Ik luister gauw of ik haar hoor maar ze zingt en brabbelt gewoon verder.

Vanavond ga ik er eens goed voor zitten. Ik moet weten hoe ik hiermee om dien te gaan, wat ik hieraan kan doen en welke instanties ik inschakelen kan. Als ik daar nu over ga nadenken maak ik mezelf helemaal gek van emoties, wederom in het bijzijn van haar. Daar komt niks van in denk ik bij mezelf. Ik adem even diep in en uit en sluit even mijn ogen. Raap jezelf bij elkaar denk ik bij mezelf, we gaan er een mooie dag van maken en de focus ligt bij haar, niet bij mij. Zolang ik dat maar vaak genoeg denk kan ik ook niet in een slachtoffer rol vallen. Uiteindelijk ben ik er zelf debet aan voor een gedeelte.

Als ik de woonkamer binnen loop bedenk ik me dat mijn telefoon nog op het kastje ligt. Snel loop ik naar de hal om mijn telefoon op te halen. Eenmaal terug haal ik kleine meid uit haar box en laat haar  lekker vrij kruipen. Zo nu en dan corrigeer ik haar wanneer madammeke onder de stoel of tafel wil kruipen. Als ik naar de klok kijk zie ik dat het al ver in de voormiddag is. Snel pak ik haar op om haar even te wassen, te verschonen en aan te kleden. Nog meer te doen vandaag. Koken voor de oppas en boodschappen doen. Gelukkig heeft ze wel haar hele fles pap op. “Goed zo meisje, mama is trots op je! Lekker ding van me!” Ik begin haar te knuffelen en kusjes te geven. Ze schatert van het lachen en neemt mij weer even mee naar haar wereld. Een puur leven vol liefde en eerlijkheid. Geen zorgen aan je hoofd, heerlijk lijkt me dat…

Heerlijk, maar als ouder weten we helaas dat er ook hele andere realiteiten zijn, waar jij je kind ten aller tijden voor wilt behoeden, maar helaas. Iedereen krijgt een keer te maken met de keerzijde van het leven, in welke vorm dan ook. De ergste pijn die een ieder ander ervaart door dood, ontslag, overlijden van dieren, maar ook in de zin van relaties, zowel met een vriend, vriendin of vrienden is een ieder voor zich zelf. Pijn is bij elk mens anders. Het is nooit alleen maar blijheid en vreugde. Een ieder krijgt zijn of haar portie levenslessen wel. Althans, dat zijn mijn woorden en gedachten. Snel dwing ik mezelf om over andere dingen na te denken. Positiviteit!

De deurbel gaat. Shit, de oppas! Ik heb nog niks in huis, kutzooi! Daar heb ik zo’n hekel aan, mensen in huis zonder dat ik ze eten of drinken aan kan bieden. Ik pak de kleine en til haar snel op. Ik doe de deur open en zie mijn onderbuurvrouw staan. “Hallo, ik kom even langs om je kleine een cadeautje  te geven. Ik heb vandaag te horen gekregen dat ik oma word en moest daarna direct winkelen. Ik kwam een leuk cadeautje tegen en dacht, dit vind ik wel leuk voor mijn buurmeisje.”

Ik nodig haar uit om binnen te komen, ook zodat ze het zelf geven kan. Ze loopt naar binnen. Wat schattig, denk ik bij mezelf. We gaan zitten. Ik feliciteer haar met haar nieuwtje en biedt haar iets te  drinken aan, ze weigert. De buurvrouw geeft het pakje aan de kleine meid en zegt: “Kijk, ik heb wat voor je, maak maar open” Ze kijkt me verbaasd aan en ik knik met hoofd naar de kleine en zeg de kleine dat ze het uit mag pakken. “Spannend hè! Wat een lieve buurvrouw hebben we toch.”

Ze maakt rustig haar cadeau open, de meesten scheuren het open, maar deze dame niet. Best grappig om te zien. Ze haalt er een mooie knuffel uit. Het lijkt op een soort hondje. Een hondje  met wit en roze vlekken, ontzetten lief. Ik zet haar even bij de buurvrouw op schoot als een soort teken van dankbaarheid. De kleine vindt het leuk en is er content mee. De buurvouw en ik kletsen wat verder totdat ze aangeeft echt te moeten gaan. Uiteraard loop ik met de kleine aan mij zijde met haar naar de voordeur. Net als ze weg loopt kijk ik met het omdraaien van mijn hoofd naar links en zie “Hem” in de verte staan en een keel snijdend gebaar maken.

De rillingen gieren door mijn lijf en ik loop snel naar binnen. Wat een idioot, ik haat hem. Laat hem opdonderen, denk ik. Ik voel me zo intens verdrietig als ik eenmaal binnen ben met haar. Ik laat haar lekker kruipen en doe de deuren extra goed op slot. Snel doe ik de gordijnen in elke kamer, inclusief de woonkamer dicht. lk word in de gaten gehouden en niet zo zuinig ook. Wat moet ik doen? Help me, iemand, wat moet ik doen?.

Ik word helemaal gek en wil het liefste alles eruit schreeuwen en janken, letterlijk als een kleine baby. Alleen gaat dat niet en al helemaal niet als ik alleen ben met haar. Ze mag mijn gevoel niet overnemen, ze is een veel te gevoelig kind daarvoor. Ik wil dit zo veel mogelijk zien te voorkomen. Helaas weet ik diep van binnen dat ze schade zal oplopen of verdriet zal krijgen rondom deze zaken. Ik wil er alleen nu nog niet bij stil staan, maar doe het helaas wel. Nu heb ik het nog in de hand, wat betreft sturing in haar onbewuste karakter. Als ze groter is dan zal zoiets veel lastiger gaan. Ik wil en zal altijd een eerlijke moeder zijn die haar fouten direct zal toegeven. Ik wil zo min mogelijk dat verdrietige gevoel overbrengen, maar weet heel goed dat alle kinderen voelen wat hun ouders voelen. Ik kan het niet voorkomen, maar hoop wel een beetje te kunnen sturen.

Ik moet de deur nog uit voor boodschappen. Wat een gehaast pfff… Ik pak alles wat ik pakken kan, til de kleine op en loop de deur uit. Vluchtig kijk ik om mij heen of ik hem zie, gelukkig niet. ik zet haar in haar kinderwagen en begin naar de winkels te lopen. Op de terugweg zie ik plotseling een schim van Hem in een winkelruit. Ik draai mijn hoofd naar beneden en begin iets sneller te lopen. Zo hard en onopvallend als ik maar kan. Als ik eenmaal thuis ben en alles uitgepakt heb begin ik direct met koken. Ik maak een fruithapje voor de kleine meid met een beker drinken en zet de muziek in de keuken aan. Ik zet de tv aan en laat de kleine Dora kijken vanuit haar kinderstoel, maar wel in mijn zicht.

Ik ben bij dat ik nu iets makkelijks op tafel kan zetten voor de oppas. Ik heb twee mensen die oppassen en elkaar ook nog kennen. De één heeft zich voorgesteld aan mij en de andere ook aanbevolen. Marieke is de jongste en Dorien is wat ouder. Ze zijn beiden iets jonger dan ik ben. Naast dat ze oppassen zijn het ook nog vriendinnen van elkaar. Alleenstaand kan erg alleen zijn, vooral als er dingen aan de hand zijn die je nog niet durft te delen.

De maaltijd die ik heb bereid is erg lekker en makkelijk. Pasta uit de oven met roomsaus, broccoli bloemkool en wat hamblokjes. Eten is in mijn huis een erg belangrijk onderdeel van mij en mijn zijn. Je dient je thuis te kunnen voelen op elk vlak.

Als ik na een avondje werken weer thuis kom zie ik Dorien de was doen. Telkens vertel ik haar dat ze de was niet hoeft te doen, maar luisteren doet ze niet. Ze blijft het doen, iets wat ik ontzettend waardeer. Nadat we kort een beetje bijgekletst hebben vertrekt de oppas. Morgen gaat Marieke oppassen, ik kijk er nu al naar uit. Ik kan zo ontzettend lachen met haar.

Ik ga douchen, smeer mezelf in met een lekkere body crème en trek snel mijn pyjama en badjas aan. Ik schenk mezelf een glaasje wijn in, zet de tv aan en rook een sigaret. Ik probeer te ontspannen en toen doen alsof er niets gebeurd is. Na twee glazen wijn hoor ik de kleine huilen. Ik loop naar haar kamertje toe en doe een klein lichtje aan. Ik haal haar uit bed en vraag wat er is. Ze blijft maar huilen. Het klinkt alsof ze intens verdrietig is. Dan schiet het ineens door mijn hoofd. Oh mijn god, ze voelt mijn pijn! Kut, denk ik. Snel probeer ik te schakelen en begin in mijn hoofd tegen haar te praten. Het is al goed lieverd, mama zal je nooit in de steek laten! Het komt echt goed schatje! Wees niet verdrietig… Met een brok in mijn keel zeg ik, “het is goed moppie.” Ik wrijf over haar rug en ze begint wat te kalmeren, gelukkig. Ik leg haar terug in haar bedje en laat de deur op een kier staan. Mijn slaapkamerdeur staat wagenwijd open. Ik controleer nog even of alles goed op slot is en ga nog even naar het toilet. Vervolgens kruip ik snel mijn bed in. Ik kijk in bed nog even naar mijn telefoon en zie dat één van mijn vriendinnen me gesmst heeft. Ik beantwoord nog even snel haar berichtje, zet de wekker, draai me om en val in slaap..

Plotseling schrik ik wakker. Heel stil luister ik naar het geluid. Het komt van de voordeur. Ik pak zachtjes mijn telefoon en kijk hoe laat het is. Het is 03.45 in de nacht. Ik loop met telefoon en al naar de voordeur, maar ik ben te laat, Hij staat er al…….

Advertenties

»

  1. Echt heel mooi geschreven weer! Ik heb tot nu toe alles met spanning gelezen en dat is knap als je zo kan schrijven. Kijk nu al uit naar je volgende stukken. xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s