“SHOCK” – deel 5

Standaard

Afbeelding

Ik schrik wakker en hoor de vogeltjes fluiten. De opkomende zon laat zichzelf een klein beetje door mijn gordijnen zien. Mijn rug is nat van het zweet, ik voel me vies. Op het moment dat ik wil gaan zitten om te kijken hoe laat het is voel ik de pijn scheuten in mijn nek, neus en hoofd. Alles bonkt. Snel kijk ik hoe laat het is, het is nog vroeg en ga langzaam weer liggen. Starend naar het plafond besef ik me dat het allemaal echt is en helaas geen droom. Ik voel de tranen langzaam over mijn wangen glijden. God, als u bestaat, kunt u mij uitleggen of laten zien waarom dit gebeurt? Ben ik een slecht mens? Een slechte moeder?

Alles gaat door mijn hoofd. Helaas vind ik geen antwoorden. Mijn maag begint te draaien en mijn onderbuik begint te trekken. Oh nee, ik voel het opkomen en haast me naar het toilet. Ik moet zo ontzettend overgeven, allemaal gal, zuur, geel en bitter wat ik uitspuug. Ik veeg mijn mond af en ga voor het toilet op de grond zitten. Ik laat mijn hoofd tussen mijn knieën hangen en begin als een kleine baby te huilen. Vol ongeloof en onbegrip. Ik wil dit snappen, maar het lukt me niet.

Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen. Ik sta rustig op en kijk even hoe vredig mijn popje slaapt en de tranen beginnen weer te stromen. “Oh God, U heeft mij zo’n mooi wonder geschonken. Wat is de reden dat ik verdrietig moet zijn?” Ik overtuig mezelf dat zelf medelijden geen nut heeft en loop richting de badkamer. Wat ik in de spiegel aantref valt nauwelijks te omschrijven.

Mijn neus is helemaal blauw, er staat een handafdruk in mijn nek en ik zie een ontzettende bloeduitstorting. Ik blijf mezelf aanstaren en denk bij mezelf: “Hoe heb ik dit zover laten komen, hoe is het zover gekomen”. Vol verbazing en rode ogen van het huilen, zet ik de douche aan. Eenmaal onder de douche voel ik het weer opkomen, ik voel me misselijk, de tranen blijven vloeien en even lijkt het alsof mijn hart overslaat. Wanneer ik klaar ben met mezelf te wassen zet ik de douche uit en maak me langzaam klaar. Ik kies ervoor om een sjaal om te doen, ook al word het warme dag. Helaas kan ik mijn gezicht niet verbergen, maar gelukkig is het weekend en zal ik niemand onder ogen hoeven te komen.

Na mijn derde sigaret in de keuken, maak ik een kop thee en bereidt ik alvast een flesje drinken voor mijn meisje. Als ik op de klok zie ik dat het nog erg vroeg is. Om mijn gedachten op iets anders te richten begin ik maar met schoonmaken, ik doe de muziek aan en tracht op deze wijze mijn geest te legen. Nadat alles klaar is kijk ik even op mijn telefoon, drie berichten… Één is van mijn vriendin en zorgt even voor een lach op mijn gezicht. Ze zal eens moeten weten. De volgende twee zijn van “hem”.

 

Bericht 1: “Je ziet het niet hè? Wat je mij allemaal aandoet. Ik heb je een nieuw leven gegeven en dit is hoe je mij behandeld? Ik zal er alles aan doen om je leven een hell te maken!”

 

Bericht 2: “Wees voorbereid, ik weet precies waar je familie woon. Als je ook maar iets verteld aan de politie ben niet alleen jij aan de beurt, maar je moeder en de rest ook.. Je bent gewaarschuwd. Vuil wijf”.

In elkaar gezakt op de bank voel ik mijn aderen dikker worden, mijn hoofd begint te bonken en mijn hart klopt sneller. De woede is duidelijk aanwezig. Het liefst schreeuw ik het uit. “Laat Mij met rust! Waarom moeten jullie altijd mij hebben! Ik wil dit niet meer. Ga Weg! Ga weg!”. Mijn leven heeft altijd in het teken gestaan van vechten en overleven, maar wanneer krijg ik nu eens rust in mijn leven?

Het mooiste geschenk dat het leven mij gegeven heeft is het kleine meisje dat ligt te slapen. Mijn vechtlust  word alsmaar groter. Ik waak over haar, mijn leven draait om haar, niet om mij. Ik doe er niet toe, maar zij wel. Lieve god, bespaar haar alstublieft.” Ik loop naar haar kamer, streel haar zachtjes over haar bolletje en teken met mijn vinger een kruisje op haar voorhoofd en bid. Ik ga strijden al moet ik mijn leven ervoor geven, denk ik terwijl ik haar kamer uitloop. Mij krijg je niet meer klein.

Op het moment dat ik de kamer van de kleine uitloop hoor ik geschreeuw bij de voordeur. “Doe open Hoer, ik weet dat je er bent, doe open!”. Voor mijn gevoel word er geschreeuwd door de brievenbus. Mijn hart begint sneller te kloppen. Langzaam en zachtjes loop ik naar beneden, maar tot mijn grote verbazing staat hij voor mij. Hij heeft ingebroken. Op de achtergrond hoor ik een klein stemmetje roepen: “Mama, mama!”

Voordat ik iets tegen haar kan zeggen voel ik een warme gloed op mijn hoofd. Langzaam voel ik bloed over mijn wang glijden. Ik kijk in zijn ogen en naar het voorwerp dat hij vast heeft. Dit is het laatste wat ik me herrinneren kan. Ik ben bewusteloos.

Daar lig ik dan.

Advertenties

Over mellissify183

Hello everyone, My name, is as you may have seen, is Mellissa. I have many things I could tell you about myself, but I do not think it realy matters at this time. Most probably you will get to know me a little bit better through my Blogs/Writting. I hope you all like what I have to write and hope you will follow me, comments etc... As I do with others and following. As I alway's say ( from Jessie J) L.O.V.E #story #write #read #follow

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s