“SHOCK” – Deel 1 tot en met 5

Standaard

Bibberend, in “shock”, zit ik daar op de bank midden in de nacht. Alles doet zeer, mijn nek, mijn schouders en meerdere plekken op en in mijn lichaam. Ik ben in “shock” en zit nog steeds te “shaken” van wat er net gebeurt is. Totaal in mezelf gekeerd zit ik op de bank. Er komt niks uit mijn mond, maar huilen doe ik ook niet, hoe heeft dit zo moeten gaan en waarom is me dit aangedaan. Het antwoord hierop kan ik niet vinden…

Dan gaat de bel… Shit! dacht ik, straks word mijn dochter nog wakker. Gelukkig niet. Ik  durfde niet, maar deed het toch uit angst, ik doe de deur open… daar stond hij. Hij is er weer. Hij geeft me een zakje en zegt; “Hier, ga maar lekker eten, we sms-en morgen wel.” Zonder na te denken zeg ik maar “ja” en doe de deur dicht.

Wederom, weer vol verbazing, kruip ik terug op de bank met het zakje eten in mijn hand. Stomverbaasd en in totale “shock”.

In een opwelling bel ik 112, maar bedenk me en hang weer op. Na ongeveer 3 minuten gaat mijn telefoon. “Goedenavond alarmcentrale, u heeft gebeld is alles in orde mevrouw?” Timide geef ik aan dat het een vergissing was en bood mijn excuses aan.

Langzaam loop ik naar de keuken en zie dat mijn balkondeur wagen wijd open staat. Zou iemand mij misschien gehoord hebben? Ergens hoop ik van wel, maar ergens ook weer niet. Hoe beschamend zou dat zijn.

Na een half pakje sigaretten, doe ik alle lampen uit. Ik loop rustig naar mijn kleine meid om te kijken of ze nog slaapt, hopelijk is ze niet wakker geworden. Ik laat haar deur open en na het tandenpoetsen kruip ik in mijn bed, zoekend naar warmte. Ik ben helemaal verkrampt, koud en besef me nog niet erg goed wat zich deze nacht heeft afgespeeld. Ik hoop, dat dit een nachtmerrie is en als ik morgen wakker word, deze avond nooit gebeurt is. Welterusten en slaap zacht…

Afbeelding

 

Badend in zweet open ik mijn ogen, de zon komt door de gordijnen heen. Het is een mooie dag maar ik voel me vreemd, verdrietig, vie sen verbaasd. Ik stap langzaam mijn bed uit, trek mijn sloffen en mijn badjas aan en loop richting de slaapkamer van mijn dochtertje. Langzaam open ik haar deur. Zo lief en puur dit mooie meisje. Ze ligt nog lekker te slapen en ik laat de deur op een kier staan.

Ik loop snel de badkamer in om mijn gezicht te wassen met ijskoud water zodat ik wakker word. Alles plakt aan mijn lichaam, waarschijnlijk van al het zweten. Snel zet ik de douche aan en kleed ik me uit. Ik gooi alles in de wasmand, bah wat een vies gevoel…

Ik voel het warme water over mijn lichaam glijden terwijl ik in de douche stap. Geheel onder de douche laat ik me besprankelen door het water. Met een washand probeer ik mezelf schoon te maken, maar het vieze gevoel blijft.

In gedachten denk ik “Hoe kan dit?”, “Waar komt dit vandaan?” Ik begin mijn haren te wassen en dan stort ik in. Ik kruip ineen en zit met tranen in mijn douchekabine. Zo zachtjes mogelijk in de hoop dat mijn kleine meid niet wakker word, maar het verdriet is zo groot. De trainen blijven stromen. Helemaal ineen gesloten zit ik daar, het water blijft over mijn lichaam stromen net als mijn tranen over mijn wangen. Ik krijg bijna geen adem meer. Snel denk ik “Kom op, opstaan en raap jezelf bij elkaar!” Alleen de vraag blijft in mijn hoofd tollen “Wat is er toch met mij aan de hand?”

Ik zet de kraan uit, pak een handdoek en begin mezelf af te drogen. Ik smeer me in met crème, spuit deodorant op en dan zie ik mezelf in de spigel.. “Och mijn hemel, ik zit onder de rode vlekken van het huilen”. Haastig draai ik me om en loop de badkamer uit richting mijn slaapkamer. Zodra ik voor mijn kledingkast sta weet ik niet wat ik aan moet doen. Ach, wat maakt het ook uit, ik doe mijn slipje en mijn bh aan, trek een jurkje aan met een dun vestje er overheen. Ik loop nog even naar de badkamer om mijn haar te fatsoeneren, gewoon een dot, net zo makkelijk.

De deur van de badkamer laat ik half open staan in verband met de condens. Rustig loop ik naar de woonkamer, mijn god! Ik weet nie twat ik aantref, het stinkt naar eten, de bank is helemaal gedraaid en de kussen liggen op de grond. In alle haast maak ik een sopje in de keuken en begin alles weet te fatsoeneren. Zodra ik klaar ben maak ik koffie voor mezelf en ga in mijn tuin op het bankje zitten.

De zon straalt fel in mijn ogen, toch maar even een zonnebril op. Als ik terug loop hoor ik “Pling, Pling”, een bericht op mijn telefoon. Ik open het bericht en tot mijn grote schrik is het afkomstig van “Hem”. Trillend zet ik mijn koffie op tagel en probeer ik het bericht rustig te lezen. Helaas kom ik niet van mijn trillende handen af. Als ik begin met lezen, lees ik het volgende:

“Jij heb alles gedaan, Door jouw is mijn leven kapot. Wat er gisteravond is gebeurt heb je aan jezelf te danken. Je bent een vies en ondankbare hond. Ik had je vol in je gezicht moeten spugen. Laat één ding heel duidelijk zijn. Jij bent van mij en ik maak je kapot en alles wat je lief is. Er blijft niks meer van je over en je dochter, je dochter neem ik mee. Ik laat dat meisje niet bij een hoer in huis wonen. Bereidt je voor, want dit is nog lang niet afgelopen.

Ik gooi mijn telefoon op de tagel. Mijn aderen worden dikker en voel de woede in mij naar boven kruipen, gepaard met angst en verdriet. Ik kan mijn tranen wederom niet bedwingen, maar probeer rustig en kalm te blijven.

Ineen hoor ik “Mama, Mamaa, ikke wakkel”. Mijn kleine meid is wakker geworden. Snel veeg ik mijn tranen weg en roep “Mama komt eraan schatje!” Ik sta rustig op en probeer kalm te blijven en even te vergeten wat ik net allemaal heb gelezen en gevoeld. Mijn dochter is belangrijker, op haar leg ik mijn focus. Ik loop naar haar slaapkamer. “Goedemorgen schatje van mama, heb je lekker geslapen, je wil vast wat eten?”

Als een spring in het veld staat ze te springen in haar slaapzak en brabbelt ze van alles en nog wat. Ik til haar op en doe haar slaapzak uit. Oh, wat voelt ze warm aan. Toch iets te warm aangekleed met dit weer/ “Mama gaat je eerst even in bad doen ok?”

Eenmaal uit bad en aangekleed loop ik met haar naar de woonkamer en zet haar in haar box. Op de televisie is Dora van Nickelodeon. Als ik naar mijn keuken loop om drinken en een broodje te maken, hoor ik haar brabbelen. Ik kijk om het hoekje en zie haar dansen en hoe ze aan het mee brabbelen is met Dora. Wat ben ik toch gezegend met dit wonder.

Even vergeet ik alles wat er gebeurt is en wat ik gelezen heb. Ik til mijn meisje uit de box en zet haar in haar kinderstoel. Madam begint te drinken alsof ze uitgedroogd is, hahaha. Haar bordje met daarop in kleine stukjes gesneden boterham met ham erop stop ik in haar mondje. Ik speel een spelletje met haar. Als ze denkt dat ik het stukje brood in haar mond wil doen trek ik het weg, ze schatert van het lachen. Uiteindelijk begint ze zelf te eten, maar de focus blijft bij Dora. Ik neem naast haar plaats op de bank en geef haar kusjes, kusjes en nog meer kusjes. Ik kan haar wel opeten, zo verliefd ben ik op mijn eigen dochter, mijn wonder. Dan sta ik op terwijl ze rustig door eet een tv kijkt.

Ik loop de tuin weer even in en ga zitten in de zon. Ik steek een sigaretje op. Normaal rook ik direct als ik wakker ben geworden, maarja, vandaag liep het allemaal anders. Ik word een beetje duizelig en druk mijn sigaret uit. “Pling, Pling”, mijn telefoon gaat weer. Wederom een bericht van “Hem” en hij schrijft..

“Zit je lekker in de zon? Nu kun je er nog van genieten, straks niet meer. Ik hou je in de gaten. Alles wat je doet zie ik en hoor ik, dus Pas op! Waag het niet om de politie erbij te halen, want dan snij ik je hoofd eraf. Fijne dag gewenst en geniet van de zon”.

Ik kijk om me heen om te kijken of ik hem zie. Ik zie niks anders dan hoge flat gebouwen en de tuinen met heggen naast mij. Shit, ik kan hem niet zoen. Hij houdt me in de gaten. Razend snel spring ik naar binnen en doe alle gordijnen dicht. Ik zie mijn kleine meid lichtelijk verbaasd kijken, maar went zich snel weer tot de tv. Haar bordje is bijna leeg. Ik vul haar flesje met drinken en schenk mezelf nog een bak koffie in. Wederom neem ik plaats op de bank naast haar. Totaal in “shock” alsof mijn gedachten stil staan. Er komt niks meer uit mijn mond en dan, “Tringeling!” de deurbel.

Mijn hart slaat over en ik loop langzaam met trillende handen naar de voordeur. Oh nee, hij zal toch niet… Gelukkig, aan het postuur te zien is het een vrouw en doe ik voorzichtig mijn voordeur open. “Hey! Mag ik even binnen komen?”,vraagt mijn buurvrouw. Ze loop naar binnen en geeft mijn kleine meid een dikke kus en zegt tegen haar: “Dora? Dat vind ik ook leuk!” De kleine geeft haar een glimlach.

Mijn buurvrouw neemt plaats in de stoel. Ik vraag of ze wat te drinken wil, maar ze weigert. Ik neem plaats op de bank en vraag hoe het gaat met haar en haar man. “Goed”, zegt ze. “Maar ik kom hier eigenlijk voor iets anders”. ”Oh?”, zeg ik verbaasd. “Wat is er dan?”. Ze begint te praten en zegt;

“Ik weet niet zo goed hoe ik dit zeggen met, maar ik zit er mee. Kan het zijn, dat je vannacht hebt geschreeuwd? Ik kan het ook mis hebben hoor. Ik droom heel erg veel, naar het leek net echt. Ik wilde het toch even zeker weten door hier naartoe te komen. Was jij diegene die zo schreeuwde?”

Mijn hart begin hard te bonken en ik voel het zweet op mijn voorhoofd. Ik wordt ontzettend benauwd. Ik open mijn mond om iets te zeggen, maar woorden schieten me te kort. Er komt niks uit, alsof ik weer in “shock” verkeer. Het enige wat door mijn hoofd gaat is…

Zou ze het echt gehoord hebben?

Op de vraag of er inderdaad iets voorgevallen is afgelopen nacht durf ik geen eerlijk antwoord te geven. Ik wimpel haar af door te zeggen dat ze het inderdaad gedroomd zal hebben. Al gauw begint die klein meid aandacht te vragen. De buurvrouw tilt haar uit haar kinderstoeltje en neemt haar op schoot. Vooralsnog vraag ik of ze wat te drinken wil. “Nou, één kopje thee kon nog wel even”, zei ze vrolijk. Nadat ik ons alle van drinken heb voorzien zitten we gezellig met met de kleine meid te spelen. Ze lacht en schreeuwt van enthousiasme en schaterd van het lachen. Na een klein uurtje geeft de buurvrouw aan dat ze moet gaan. Ze knuffelt de kleine meid, ik krijg drie kussen en loopt vervolgens de deur uit. Mijn hart blijft maar bonken in mijn borst en keel. Focus, focus! Denk ik bij mezelf.

Ik begin rustig met het opruimen van wat speelgoed en mijn dochter kruipt mij vrolijk achter na. Ik kan het niet laten, maar ik moet zo om haar lachen en geniet zo onwijs van haar. Als ik een blik op de klok werp zie ik dat het al 13.00 is. Ik loop naar de badkamer, doe wat lipstick en lip gloss op en pak onze jassen. “We gaan weer lekker naar de markt moppie, eten koken voor de oppas en lekker een visje eten met patatjes”. Ik heb nog nooit zo’n brede lach gezien op zo’n klein hoofdje.

Diep van binnen ben ik ontzettend angstig om te gaan, maar ik probeer me erover heen te zetten en loop met mijn dochter in de kinderwagen naar buiten. We eten een lekker gebakken visje, kopen de boodschappen en lopen snel weer richting huis. Op het momement dat ik naar huis loop en met haar aan het praten ben hoor ik iets achter me. Mijn hart slaat over. Het zweet breekt me uit aan alle kanten. Oh, please God, ik smeek u denk ik bij mezelf terwijl maddammeke lekker aan het brabbelen is. Ik zie drie fiesters achter mij die lollig willen doen door zachtjes achter me aan te blijven lopen. Mijn hart kan weer normaal kloppen.

Eenmaal in huis pak ik de boodschappen uit en maak ik wat drinken voor ons. Ik geef de kleine een appel in stukjes en ik ga naar het balkon om even een sigaret te roken. Ik was mijn handen en begin al vast met het eten, het is inmiddels 15.00 uur. Tijd zat, ik moet pas over twee uur werken en het eten voor de oppas en de kleine is al bijna klaar.

Dan schrik ik even van het gerommeld in de woonkamer. Gelukkig, het is de kleine die allemaal spullen uit de box gooit. Ze begint te zingen en heeft dialogen met zichzelf. Ik doe de muziek wat harder en samen met de kleine zingen we mee met de muziek. De kleine is lekker aan het schudden met haar bipsje, net als mama.

Ik laat het eten alvast even pruttelen op het vuur en begin het één en ander af te wassen en op te ruimen. Opeens hoor ik de voordeur open gaan en sta ik aan de grond genageld. Mijn hart lijkt even stil te staan.. “Hoi!”, roept de oppas. Gelukkig, het is de oppas maar. Direct word de oppas onthaald met een dikke knuffel en een kus van de kleine. Ik laat ze hun gang gaan zodat ik me klaar kan maken voor het werk.

Dan gaat de bel.. Ik open de deur met trillende handen en kan hem amper aankijken. “Hoi, ik wil even mijn kleine meid zien” zegt hij. Ik geef “gerust” antwoord en laat hem binnen. Hij groet de oppas en pakt zijn kleine meid vast. Ze wurmt zich tussen zijn vingers door en zitten wil ze niet.

Ik moet vaart maken, het is bijna tijd. Ik trek snel mijn schoenen aan, geef de kleine een knuffel en een kus en groet iedereen. Voordat ik de deur open kan doen staat hij achter me. Hij vraagt: “Tot hoe laat kan ik blijven?”. Ik antwoord; “Zoals ik al vaker heb gezegd, je kunt haar de gehele dag ophalen of zien, maar om zes uur ben je weg.Helaas houdt jij je niet aan deze afspraak. Ik wil rust creëren voor haar, geen onrust. Zodra ze in bad moet ben jij weg”. Met duivelse ogen kijkt hij me aan en draait zich om. Hij loopt weer terug de woonkamer in zonder ook maar een woord te zeggen.

Ik loop de deur uit, stap op de fiets en fiets richting mijn werk. De gehele avond tijdens mijn werk blijft mijn hoofd maar malen en malen. Hoe kan het toch dat je als vader eerst je kind niet wil, we allang uit elkaar zijn en hij nog meer tijd aan mij besteed dan aan zijn dochter? Dit is voor mij niet te bevatten. Hoe pak ik dit nu subtiel aan? Hoe kan ik dit allemaal in goede banen leiden? Ik heb werkelijk waar geen idee. Met dat in mijn hoofd probeer ik mij te richten op mijn werkzaamheden op mijn werk.

De gehele dag staat in het teken van angst, liefde voor mijn kind en verwarring. Totale chaos in mijn hoofd. Ik wil dit niet en al helemaal niet op deze manier. Het leven heeft me een ontzettend mooi wonder geschonken, maar genieten?? Helaas, die momenten zijn zeer zelden. Uiteraard geniet ik elke keer ontzettend als ik haar hoor en zie, maar zonder nare gedachten in mijn hoofd is het genieten van haar veel mooier. Die zeldzame even “geen zorgen” momenten zijn me zeer dierbaar.

Op de weg naar huis beginnen de tranen te stromen. Ik stop even bij een bankje die ik op de weg tegen ben gekomen en ga zitten. Ik steek een sigaretje op en blijf maar brullen. Ik kan niet stoppen met huilen. Mijn hoofd tolt, ik voel hoofdpijn opkomen en dat allemaal door de volgende gedachten:

Hoe pak ik dit aan na alles wat mij is aangedaan? Hoe kan ik dit ooit verklaren aan haar als ze ouder is en vragen gaat stellen? De aller ergste gedachte die door mijn hoofd tolt is: Hoe kan ik voorkomen dat haar dit leed, deze ondragelijke pijn bespaard kan blijven? Hoe kan ik diverse gebeurtenissen omtrent haar en mezelf voorkomen? Voorkomen, dat ze er ooit achter komt… Of, is ze echt een kopie van haar moeder en beseft zij zich alles juist heel goed. Misschien voelt en beseft ze zich ergens heel goed dat er iets gaande is. Als dat zo is, dan kan ik het haar niet besparen en onthouden. Ze is een deel van mij en zal dus alles te weten komen…

Afbeelding

Mama, mama! Al snikkend hoor ik in de verte mijn dochter huilen en om aandacht vragen. Ik kijk op de klok, het is al 02.44 uur en ik zit nog in de woonkamer. Alles zit pot dicht, de gordijnen zijn gesloten, alle lampen zijn uit en alleen de tv staat nog aan. Je weet het maar nooit.

Heel zachtjes loop ik naar haar kamertje en til haar op. Ze houdt niet op met huilen en is helemaal overstuur. Ik neem haar mee naar de woonkamer en leg haar half zittend op de bank. Snel maak ik warme melk en begin tegen haar te praten. Gelukkig is ze gestopt met huilen en kijkt ze mij tevreden aan, de smiecht.

We schrikken allebei van het gebons op de deur, vervolgens gaat de deurbel. Ik durf me niet te bewegen en ben enigszins bevroren. Ik probeer de kleine meid te zeggen dat ze stil moet zijn, tegelijkertijd doe ik de tv zachter.

Het gebons wordt steeds heftiger en de deurbel blijft maar gaan. Shit, op dit tijdstip worden mensen er wakker van en kan iedereen het horen gaat er door mijn hoofd. Angstig zit ik op de bank, het zweet breekt me uit aan alle kanten. Langzaam loop ik richting de voordeur. Aan de schim te zien is “hij” het. De deur is nog niet half open of hij staat al binnen en stormt de woonkamer in. Geërgerd vraag ik wat hij komt doen, vooral op dit tijdstip. “Ik wil wat films, want ik ben bij mijn kamerraad en we willen films kijken”. Voor ik er erg in heb stormt hij de woonkamer in en kijkt wat rond. Netjes vraag ik welke films hij wil en geef deze aan hem. Zolang hij maar weg gaat, denk ik bij mezelf. Voordat ik het in de gaten heb heeft hij mijn mobile telefoon in zijn handen en loopt vliegensvlug de deur uit, zonder films. Hij kwam dus om te controleren of ik alleen was.

Helemaal in paniek leg ik de kleine terug in haar bedje met haar flesje (voor één keer dan maar), ze is gelukkig stil en heeft er vrede mee, haar deur laat ik opestaan. Ik haast me de deur uit en loop naar een oudere vrouw die beneden mij woont. Ik weet dat ze altijd wakker is ‘s nachts. Eenmaal bij de voordeur twijfel ik.. Toch vind ik de moed om op haar voordeur te bonken. Binnen een mum van tijd doet ze open. “Excusses, dat ik u zo laat stoor, iemand heeft mijn telefoon, zou ik misschien even mogen bellen?” Ze geeft aan dat het geen probleem is en laat mij binnen.”

Op het moment dat ik mijn eigen nummer bel wordt deze meteen doorgeschakeld naar de voicemail. Ik probeer het nog een keer of vier. Uiteindelijk geef ik de moed op en bedank de onderbuurvrouw. Wanneer ik weg wil lopen vraagt ze; “Wat is er toch aan de hand meisje?” Ik vertel haar niets en geef aan dat ik er op terug zal komen. Haastig ga ik naar mijn eigen huis en controleer of de kleine er nog goed bij ligt. Gelukkig, ze slaapt al.

Huilend op de bank en zwaar gefrustreerd vraag ik me af waarom “Hij” mijn telefoon heeft meegenomen. Mijn telefoon?! Ik snap er niks meer van. Ik ben inwendig zo bang, ik wil het wel uitschreeuwen… Waarom god, waarom? Tijdens het inschenken van een drankje en een sigaret op mijn lip, hoor ik wederom gebons op de deur. Met bevende handen loop ik naar de voordeur en doe langzaam open…

Pats, vol in in mijn gezicht geeft hij mij een klap met zijn platte hand. Hij sleurt me de woonkamer in en legt zijn handen strak om mijn nek. Ik probeer geen geluid te maken. Mijn kleine meid mag dit niet horen! Sla me maar in elkaar, doe maar, dacht ik bij mezelf. Dan heb ik tenminste iets om tegen hem te gebruiken.

“Waar ben jij mee bezig?! Heb je een andere man?!” Ik kan nauwelijks ademen, laat staan antwoorden. Ik blijf zwijgen. Bam, vol een kopstoot tegen mijn hoofd, mijn neus begint hevig te bloeden. “Vuile Hoer dat je bent!  Hier heb jij je telefoon, maar wacht maar. Ik ben nog lang niet klaar met jouw!”

Voordat ik ook maar iets kan zeggen is hij weg. Ik sluit de voordeur en zak in elkaar. Zachtjes en huilend in één gekropen zit ik voor de deur. Ongeloof, woede, maar voornamelijk angst voor mijn leven en die van mijn dochter gaat er door mijn hoofd.

Waar gaat dit heen?! Help me alsjeblieft…

 

Ik schrik wakker en hoor de vogeltjes fluiten. De opkomende zon laat zichzelf een klein beetje door mijn gordijnen zien. Mijn rug is nat van het zweet, ik voel me vies. Op het moment dat ik wil gaan zitten om te kijken hoe laat het is voel ik de pijn scheuten in mijn nek, neus en hoofd. Alles bonkt. Snel kijk ik hoe laat het is, het is nog vroeg en ga langzaam weer liggen. Starend naar het plafond besef ik me dat het allemaal echt is en helaas geen droom. Ik voel de tranen langzaam over mijn wangen glijden. God, als u bestaat, kunt u mij uitleggen of laten zien waarom dit gebeurt? Ben ik een slecht mens? Een slechte moeder?

Alles gaat door mijn hoofd. Helaas vind ik geen antwoorden. Mijn maag begint te draaien en mijn onderbuik begint te trekken. Oh nee, ik voel het opkomen en haast me naar het toilet. Ik moet zo ontzettend overgeven, allemaal gal, zuur, geel en bitter wat ik uitspuug. Ik veeg mijn mond af en ga voor het toilet op de grond zitten. Ik laat mijn hoofd tussen mijn knieën hangen en begin als een kleine baby te huilen. Vol ongeloof en onbegrip. Ik wil dit snappen, maar het lukt me niet.

Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen. Ik sta rustig op en kijk even hoe vredig mijn popje slaapt en de tranen beginnen weer te stromen. “Oh God, U heeft mij zo’n mooi wonder geschonken. Wat is de reden dat ik verdrietig moet zijn?” Ik overtuig mezelf dat zelf medelijden geen nut heeft en loop richting de badkamer. Wat ik in de spiegel aantref valt nauwelijks te omschrijven.

Mijn neus is helemaal blauw, er staat een handafdruk in mijn nek en ik zie een ontzettende bloeduitstorting. Ik blijf mezelf aanstaren en denk bij mezelf: “Hoe heb ik dit zover laten komen, hoe is het zover gekomen”. Vol verbazing en rode ogen van het huilen, zet ik de douche aan. Eenmaal onder de douche voel ik het weer opkomen, ik voel me misselijk, de tranen blijven vloeien en even lijkt het alsof mijn hart overslaat. Wanneer ik klaar ben met mezelf te wassen zet ik de douche uit en maak me langzaam klaar. Ik kies ervoor om een sjaal om te doen, ook al word het warme dag. Helaas kan ik mijn gezicht niet verbergen, maar gelukkig is het weekend en zal ik niemand onder ogen hoeven te komen.

Na mijn derde sigaret in de keuken, maak ik een kop thee en bereidt ik alvast een flesje drinken voor mijn meisje. Als ik op de klok zie ik dat het nog erg vroeg is. Om mijn gedachten op iets anders te richten begin ik maar met schoonmaken, ik doe de muziek aan en tracht op deze wijze mijn geest te legen. Nadat alles klaar is kijk ik even op mijn telefoon, drie berichten… Één is van mijn vriendin en zorgt even voor een lach op mijn gezicht. Ze zal eens moeten weten. De volgende twee zijn van “hem”.

Bericht 1: “Je ziet het niet hè? Wat je mij allemaal aandoet. Ik heb je een nieuw leven gegeven en dit is hoe je mij behandeld? Ik zal er alles aan doen om je leven een hell te maken!”

Bericht 2: “Wees voorbereid, ik weet precies waar je familie woon. Als je ook maar iets verteld aan de politie ben niet alleen jij aan de beurt, maar je moeder en de rest ook.. Je bent gewaarschuwd. Vuil wijf”.

In elkaar gezakt op de bank voel ik mijn aderen dikker worden, mijn hoofd begint te bonken en mijn hart klopt sneller. De woede is duidelijk aanwezig. Het liefst schreeuw ik het uit. “Laat Mij met rust! Waarom moeten jullie altijd mij hebben! Ik wil dit niet meer. Ga Weg! Ga weg!”. Mijn leven heeft altijd in het teken gestaan van vechten en overleven, maar wanneer krijg ik nu eens rust in mijn leven?

Het mooiste geschenk dat het leven mij gegeven heeft is het kleine meisje dat ligt te slapen. Mijn vechtlust  word alsmaar groter. Ik waak over haar, mijn leven draait om haar, niet om mij. Ik doe er niet toe, maar zij wel. Lieve god, bespaar haar alstublieft.” Ik loop naar haar kamer, streel haar zachtjes over haar bolletje en teken met mijn vinger een kruisje op haar voorhoofd en bid. Ik ga strijden al moet ik mijn leven ervoor geven, denk ik terwijl ik haar kamer uitloop. Mij krijg je niet meer klein.

Op het moment dat ik de kamer van de kleine uitloop hoor ik geschreeuw bij de voordeur. “Doe open Hoer, ik weet dat je er bent, doe open!”. Voor mijn gevoel word er geschreeuwd door de brievenbus. Mijn hart begint sneller te kloppen. Langzaam en zachtjes loop ik naar beneden, maar tot mijn grote verbazing staat hij voor mij. Hij heeft ingebroken. Op de achtergrond hoor ik een klein stemmetje roepen: “Mama, mama!”

Voordat ik iets tegen haar kan zeggen voel ik een warme gloed op mijn hoofd. Langzaam voel ik bloed over mijn wang glijden. Ik kijk in zijn ogen en naar het voorwerp dat hij vast heeft. Dit is het laatste wat ik me herrinneren kan. Ik ben bewusteloos.

Daar lig ik dan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s